Drama

La niña santa

Gevangen in eigen gedachten

Ronald Ockhuysen

Even is er twijfel op het gezicht van de 16-jarige Amalia. Ze luistert met een groep mensen op straat naar een man die een theremin bespeelt als haar plotseling het gevoel bekruipt dat iemand zich iets te dicht tegen haar aan drukt.

Is het een man? Doet hij het per ongeluk? Of is dit seks? Amalia kijkt opzij, voorzichtig. Een man flitst weg, langs een taxi, richting anonimiteit.

La niña santa is een beeldschone evocatie van contrasten. Hoofdpersoon Amalia belijdt het katholicisme op fanatieke wijze, en tegelijk worstelt ze met ontluikende seksuele gevoelens. Haar leven komt onder druk te staan na het incident op straat. De man die zijn onderlijf tegen haar billen drukte, blijkt een gast in het hotel dat door haar familie wordt gerund. Hij is de gerespecteerde KNO-arts Jano, die tijdens een congres een lezing zal houden.

De Argentijnse filmmaakster Lucrecia Martel maakte vier jaar geleden een droomdebuut met La ciénaga, een mentaliteitsgeschiedenis over het morele faillissement van de Argentijnse bovenklasse. Die werd door Martel verbeeld als een zooitje drinkebroers dat lamlendig de tijd doorbracht rondom een vies zwembad.

Ook in La niña santa, door het Hubert Bals Fonds van het filmfestival Rotterdam financieel ondersteund, speelt een zwembad een rol. Het is een plek waar de hoteleigenaren en de gasten elkaar in een andere gedaante tegenkomen - ontdaan van de sociale codes die hen normaal op het pad van de beleefdheden houden.

Amalia vindt in het bad letterlijk de warmte die zij zoekt. Ze zwemt er graag rond met haar vriendin, roddelend over jongens en andere kwesties. Tegelijk ziet ze in het bad hoe de KNO-arts haar gescheiden moeder begluurt wanneer die haar baantjes trekt.

La niña santa schiet heen en weer tussen goed en kwaad, tussen de eisen die een godsvruchtig leven stelt en het verlangen dat door hormonen wordt gevoed.

De interessantste keuze in het scenario bestaat eruit dat Amalia niet woedend wordt op de man die haar heeft aangerand. Ze denkt dat het Gods wens is dat zij hem behoedt van nieuwe zonden, oefent daarom met haar hartsvriendin Josefina op de praktijk van het tongzoenen, om vervolgens met de dokter contact te zoeken - een missie die wordt bemoeilijkt wanneer haar moeder gevoelens begint te ontwikkelen voor dezelfde man, die haar op een of andere manier vertrouwen geeft.

Net als in La ciénaga voert Martel in La niña santa gesneefde mensenlevens op. Martels personages zijn gevangenen van hun eigen denkpatroon. Er wordt veel gekletst maar weinig gezegd, en wanneer er wordt gehandeld, klinkt op de achtergrond de dwingende stem van de kerk. Zelfs vriendschap blijkt niets meer dan een ruilmiddel; wanneer Josefina wordt betrapt met een jongen, verraadt ze plompverloren aan Amalia's moeder wat Amalia met de getrouwde arts van plan is.

Martel haalt van alles overhoop, en ook weer niet. Zij toont in deze suggestieve, beeldschone film de strijd van de personages om iets van het leven te maken als een soort terzijdes, als gebeurtenissen die geen nadruk behoeven. Alleen de camera zit bovenop de hoofdpersonen - vaak vult een hoofd het beeldkader. Alsof de regisseur wil zeggen: dáár vindt de actie plaats. In de hersenpan, waar goedertierenheid, lust en schuldbesef nooit vrede vinden.


Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden