Interview

La jeune couturière

In de tweewekelijkse serie 'Wat je aantrekt' wordt onderzocht wat kleding betekent voor een mens. De 10-jarige Juliette André de la Porte ontwerpt voor zichzelf en haar klas.

Beeld Zahra Reijs

'Leuke ketting heb je om.' 'Leuke schoenen.' 'Ik vind je shirtje zo leuk.'

Zo. Nog voordat het bezoek goed en wel zit, heeft het al diverse complimenten te pakken. Uitdeler is de 10-jarige Juliette André de la Porte uit Amsterdam, die bij binnenkomst aan de eettafel bezig is kerstcadeautjes voor haar vriendinnen te maken: oorbelletjes met allerlei verschillende kleuren kralen. Het zijn er heel wat, hoeveel vriendinnen heeft ze wel niet?

'O, eh... tien? Nee', ze telt op haar vingers, 'elf, twaalf, dertien...'

Zelfgemaakte sieraden. Beeld Zahra Reijs

Kijk, daar ga je al, dan ben je wel even bezig. Maar Juliette houdt van uitdelen, zoveel is wel duidelijk. We drinken thee tussen de oorbellen en Juliette gaat rond met cake en speculaas. Ze kletst en kletst, maar wanneer het gesprek op haar kleding komt, valt ze stil. Hoe lang doet ze dat nu al, zelf kleding maken? Ze haalt haar schouders op. 'Weet ik niet.' Is ze veel met kleding bezig, in haar hoofd? 'Niet per se.' Maar dan blijkt dat ze gewoon even moet worden aangeslingerd, als een ouderwets autootje.

'Nou...', helpt haar moeder haar een beetje op weg, 'je was er al heel vroeg mee bezig, toch? Dan vroeg je of je een T-shirtje mocht verknippen en dan zaten de mouwen ineens aan je benen, als beenwarmers.'

O ja!

'En je kijkt ook graag naar wat andere mensen aan hebben. Of je ziet iets in een etalage. Of in een film.'

Oja, oja!

De kamer van Juliette met zelfgemaakte sieraden en de blauwe bloes met slieren. Beeld Zahra Reijs

Schuldbewust

'Dat is waar', roept Juliette enthousiast. Ze blijkt meer van het doen dan van het praten. Ze laat het gebloemde shirt zien dat ze onder haar vest draagt: zelfgemaakt. Ze loopt naar haar kamer en komt terug met allerlei kledingstukken die ze de afgelopen jaren in elkaar knutselde of die zich nog in half voltooide toestand bevinden. Een blauw shirt dat vanaf de navel uitloopt in lange franjes bijvoorbeeld, een ensemble van rok en topje met pauwen en bloemen erop en een wit topje met zwarte stipjes. Als klap op de vuurpijl een gele strapless jurk met een wit lint om het middel en een gevlochten rug. Die is nog niet af, van boven noch van onderen. Juliettes moeder kucht een beetje schuldbewust.

'Soms hapert het op het technische onderdeel: mijn taak', erkent ze. 'Ik kan best naaien, maar het moet niet al te ingewikkeld zijn en ik heb ook niet al te veel geduld. En het kost zoveel tijd, want ik wil het wel netjes doen. Dus dan zit ik vaak ontzettend te mopperen, hè Juliette?'

'Ja!', zegt Juliette stralend. Het ontwerp voor haar gele jurk zit in haar ontwerpboek, waar overigens nog tal van andere nieuwe ideeën in staan. Oorspronkelijk had ze er een andere kleur voor bedacht, maar vanaf het begin stonden de gevlochten rug en het lint om het middel vast. Ze kan zich niet meer herinneren hoe ze daaraan kwam. Misschien uit een film: als ze bij haar Britse vader logeert, kijken ze samen klassiekers. In vlekkeloos Engels somt ze op: 'Mary Poppins, Gentlemen Prefer Blondes, Some Like It Hot' - bronnen van inspiratie voor bijvoorbeeld een top met wuivende vlindermouwen. Maar in het geval van de onvoltooide gele jurk kan het ook zijn dat ze het design helemaal zelf heeft bedacht. Over een tijdje gaat ze op bezoek bij de oma van een vriendin, die goed kan naaien en haar gaat helpen de jurk af te maken. Dan kan ze hem aan met kerst.

Juliette combineert bestaande kleren en andere materialen tot nieuwe, eigen creaties. Beeld Zahra Reijs

Ze gaat voor naar haar kamer. Hier is de kledingkast, die ze deelt met haar moeder. Hier organiseerde ze voor haar 10de verjaardag een partijtje 'kleding pimpen' voor haar vriendinnen, vrij naar het televisieprogramma Hip voor Nop, waarin oude kledingstukken opnieuw gestyled worden. Iedereen moest een afdankertje meenemen, dat vervolgens met textiellijm, vilt en scharen te lijf werd gegaan, zodat het daarna weer als nieuw was. Zelf heeft ze toen een te groot roze hemd aan de onderkant dichtgenaaid, zodat het een strandtas werd.

De meeste ochtenden trekt ze uit deze kast behoorlijk doeltreffend de kleren uit die ze die dag naar school wil dragen, vaak een korte broek met een legging eronder, Timberlands, zelfgemaakt shirtje - klaar, geen centje pijn. En soms - heel soms, hoor - staat ze te stampvoeten en te roepen dat ze niets heeft om aan te trekken. 'Dan kan ik gewoon niet kiezen.'

En dat terwijl ze meestal precies weet wat ze wil. Toen ze naar een bruiloft ging bijvoorbeeld, een tijdje geleden, droeg ze een lichtroze plisséjurk, die ze trefzeker had gestyled met een roze bontje, zeegroene schoenen, een witte panty en een witte hoed. Toen had iedereen gevraagd of zíj soms de bruid was.

Beeld Zahra Reijs

Vogelverschrikker

En het komt ook weleens voor, vertelt haar moeder lachend, dat ze als een stijve pop de kamer in komt wandelen, met de armen van een vogelverschrikker en een rits die op haar rug wijd open staat. Dan heeft ze zichzelf in een veel te klein oud lievelingsjurkje gewurmd, zoals het Engelse jurkje met de ruiten en het Peter Pan-kraagje, er heilig van overtuigd dat dat nog best kan. Juliette moet erom lachen, maar vindt het ook logisch. 'Sommige kleren kan ik gewoon niet wegdoen', zegt ze.

Andere wel. Aan het eind van groep 5, alweer meer dan twee jaar geleden, heeft ze alles wat haar toen te klein was zomaar weggegeven aan de jongere meiden in haar combinatieklas.

Nou ja, niet zómaar; ze had van tevoren natuurlijk precies uitgedacht welk kledingstuk voor wie het meest geschikt was, wat het beste zou passen bij Luna en Coco en de anderen. Vervolgens had ze voor iedereen een tasje gevuld en die tasjes had ze aan het einde van de schooldag staan uitdelen. Haar vriendinnen waren er blij mee; de volgende dag renden ze in Juliettes oude kleren over het schoolplein.

'Ik wist dat ze het leuk zouden vinden', schokschoudert Juliette. Ze gaat nog een keer rond met de theepot. 'Leuke trui trouwens.'

Zelf doen

Juliette maakt de dingen liever zelf. Ze knipt franjes in T-shirts, vervaardigt beenwarmers van truimouwen en tekent talloze ontwerpen in haar schetsboek. Met ijzeren discipline knutselt ze middagen lang oorbellen in elkaar. Voor haar vriendinnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden