Serierecensie La forêt

La forêt is niet alleen intens spannend, ze is ook gruwelijk, want ja, speelt zich wél af in de Ardennen (vier sterren)

Patrick Ridremont als Thierry in La forêt.

La forêt

Bedacht en ­ge­schreven door ­Delinda Jacobs, regie Julius Berg

6 x 50 min., 2017, Frankrijk

Nu te zien op Netflix

De Ardennen, het lieflijke heuvelachtige bosgebied in Zuid-Oost België, zijn zelden het decor van een romantisch drama. Des te vaker van films die je bij de keel grijpen, omdat ze zo spannend zijn of omdat ze zo naar zijn. Voor de zesdelige Franse serie La forêt, over de verdwijning van eerst één en later nog twee meisjes in een kleine dorpsgemeenschap, geldt allebei.

Wat lijkt te beginnen als een schetsmatige daderrader is al vrij snel een onheilszwanger misdaaddrama. Moment na moment, scène na scène, aflevering na aflevering slagen de makers er aanvankelijk in de kijker ongeruster te maken. Daartoe benutten ze met satanisch genoegen de genre- en locatieclichés. Als iemand iets gezegd heeft, blijkt enkele seconden later dat-ie gelogen heeft. Het opvoeren en wegstrepen van verdachten is nauwelijks bij te houden. De cameravoering geeft voortdurend de indruk dat er iemand is die de scène waarvan we getuige zijn bespiedt. En de inwoners van het typische Ardennendorp zijn, klassiek, te verdelen in autochtonen en buitenstaanders. Die laatsten zoeken steun bij elkaar (‘Bedankt dat u me geloofde’, zegt de lerares Frans tegen de politiecommissaris, ‘dat is weleens anders hier’), de eersten beschermen elkaar maar dragen tegelijk ook een lange geschiedenis van vetes en ander relatie-ongemak met zich mee.

Het centrale personage is Virginie (een mooie rol van de Canadese actrice Suzanne Clément, bekend van rollen in de films van Xavier ­Dolan), moeder van een gezin en in het dagelijks leven gendarme in haar dorp. Dat gezin, verraderlijk vredig geïntroduceerd in aflevering 1, moet in de loop van de serie vreselijke beproevingen doorstaan, al is het in eerste instantie de dochter van een ander gezin die op een dag verdwenen blijkt in een van die eindeloze bossen rond het dorp.

Behalve genoemde genreclichés (let op de klassieke arrestantencel in het toch al zo fraaie politiebureau) stoppen de makers ook moeiteloos wezensvreemde elementen in de serie. Zo heeft Eve, de ooit ten vondeling gelegde lerares Frans (Alexia Barlier) een eigen verhaallijn vol mystery-elementen. Een verhaallijn die soepel verweven raakt met het hoofdverhaal, om het zacht uit te drukken. En dat legt een steeds gruwelijker werkelijkheid bloot, waarin niemand iemand vertrouwt en bijna niemand ook te vertrouwen ís. En de Ardennen? Die zijn natuurlijk net zo schuldig als de mannen. Zoals een van de gendarmes stottert als-ie verordonneerd wordt op inspectie te gaan: ‘Moet ik echt alleen dat bos in?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.