FilmrecensieLa Flor

La Flor (868 minuten) is een fantastisch woekerende reuzebloem van een film ★★★★★

Fantastisch, hoe de film zijn personages, zijn makers én zichzelf vrolijk om de tuin leidt.

La FlorBeeld filmbeeld

Alle genres

Regie Mariano Llinás

Met Elisa Carricajo, Valeria Correa, Pilar Gamboa en Laura Paredes

868 min. 

La Flor is in zijn geheel te zien op picl.nl. Het IFFR brengt de film uit in Nederland. De afzonderlijke delen draaien in de bioscoop, maar waar en wanneer is onduidelijk. Deel 1 is deze week te zien in Eye, Amsterdam.

Het 868 minuten durende La flor begint doodgemoedereerd met een lange introductie van de regisseur zelf. Langs de snelweg, zittend aan een picknicktafel, tekent de Argentijnse Mariano Llinás in zijn notitieboek een bloemachtig diagram dat de structuur van de film moet verhelderen. Llinás vertelt dat de zes episodes van La flor als ode aan de cinema zijn bedoeld, niet altijd een begin of einde hebben en regelmatig plaatsmaken voor een pauze. Soms kijkt Llinás druilerig in de camera, alsof hij wil zeggen: tja, ik weet niet wat ik me op de hals heb gehaald, maar hiermee moet je het doen.

Nou, graag. La flor is een fantastisch woekerende reuzebloem van een film. Geef je gewonnen aan Llinás’ onnavolgbare vertelwijze, de droste-effecten, de haperingen, (doelbewust) saaie momenten en dwaalsporen, en je hebt er na afloop een unieke kijkervaring bij.

Llinas maakte La flor gedurende tien jaar, samen met het Argentijnse theatergezelschap Piel de Lava. De vier actrices van dat gezelschap - Elisa Carricajo, Valeria Correa, Pilar Gamboa en Laura Paredes - staan in vrijwel elk deel centraal; telkens dezelfde, bleke maar intense verschijningen, welk genre de film ook kiest.

Al lachen de dames zelden, ze hebben duidelijk schik met de werelden die Llinás rondom hen optrekt. De we-maken-met-z’n-allen-een-rare-horrorfilm-sfeer van episode 1. De gebrouilleerde ex-geliefden die in episode 2 nog één keer samen een liefdeslied zingenDe zelfverzekerd doodlopende spionageperikelen van het monumentale deel 3. Elk deel heeft zijn eigen visuele stijl, van de nadruk op close-ups van gezichten (episode 2) tot het dialoogloze slotstuk, waar de beelden van door de woestijn zwervende vrouwen steeds vertroebeld en verkleurd ogen, als vervormde projecties op een wand.

Na 9 uur lijken de actrices (of hun personages) het toch gehad te hebben met de film. Wanneer komt de regisseur (of diens alter ego) eindelijk met een fatsoenlijk script? Vanwaar zijn obsessie met bomen? Het blijkt het vertrekpunt voor een alsmaar vertakkend detectivemysterie, waarin de auto van de spoorloos verdwenen cineast in een boom bungelt. De erudiete speurder (Pablo Seijo) die vervolgens de toedracht wil achterhalen, loopt al deducerend heerlijk de mist in, en alleen wij hebben het door.

Fantastisch, hoe de film zijn personages, zijn makers én zichzelf vrolijk om de tuin leidt. Met een beetje mazzel slaat die speeldrift ook op je over, of je de film nu ondergaat in de bioscoop of thuis op de bank. Een dartele blik, gekneed in dik veertien uur: dat is het wonderlijke plezier van La flor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden