La famille Bélier: bij al die kluchtige overdrijving ligt irritatie op de loer

La famille Bélier werd aangeprezen als de nieuwe hoop van de Franse cinema. De komedie is zonder meer charmant. Maar de humor is lomp en de plot ongeloofwaardig, en de acteurs schmieren.

Een still uit La famille Bélier.Beeld .

De Franse filmindustrie kan wel een hit gebruiken. Franse filmsuccessen zijn schaars: sinds Intouchables (2011) is er geen grote internationale klapper meer geweest. De pogingen om dat succesrecept te herhalen, krijgen zo langzamerhand iets wanhopigs; elke film die het in de Franse bioscopen goed doet, wordt over de grens aangekondigd als 'De nieuwe Intouchables'.

Zo ook La famille Bélier, een komedie die in eigen land 6 miljoen bezoekers trok (ter vergelijking: naar Intouchables gingen 19 miljoen Fransen kijken). De film werd daarnaast zes keer genomineerd voor een César, de belangrijkste Franse filmprijs. Maar de nieuwe hoop voor de Franse cinema is La famille Bélier daarmee nog niet.

De tiener Paula is de enige in haar gezin die kan horen; haar ouders en broertje zijn doof. Dat betekent dat ze de nodige vertaalklusjes op haar bord krijgt, naast de taken die ze als boerendochter toch al heeft. Ze moet de koeien verzorgen, maar ook klanten helpen op de markt en lastige telefoontjes afhandelen met leveranciers.

Dat Paula's ouders het ook best zonder haar hulp kunnen redden, is iedereen gemakshalve vergeten. Pas wanneer ze een talent ontdekt dat haar misschien een plek op een school in Parijs oplevert, schrikt het gezin wakker: Paula blijkt prachtig te kunnen zingen.

Wrang natuurlijk, maar wel een effectieve illustratie van een opvoedkundige waarheid: het loslaten van opgroeiende kinderen begint met het inzicht dat ze anders zijn dan hun ouders. In La famille Bélier werkt het twee kanten op, want ook Paula moet haar ouders leren loslaten. Een mooi gegeven, al graaft de film niet diep. Er moet vooral gelachen worden, om Paula's emotionele moeder (Karin Viard) en haar eigenwijze vader (François Damiens), die burgemeester wil worden.

Damiens en Viard, geen van beiden doof, maken zichtbaar een potje van hun gebarentaal. Het kwam hen op kritiek te staan van dovenorganisaties, al is het duidelijk dat de film in geen enkel opzicht realistisch of subtiel wil zijn. De humor is van het lompe soort, de volgepropte plot is ongeloofwaardig en de meeste acteurs schmieren erop los.

Bij al die kluchtige overdrijving ligt irritatie op de loer - en toch heeft La famille Bélier zo zijn charmes. Dat is vooral te danken aan Louane Emera, een beginnende zangeres die ook blijkt te kunnen acteren. Als de nuchtere Paula trekt ze alle aandacht naar zich toe en weet ze zelfs met een versleten chanson flink te ontroeren. Commerciële records zal het niet opleveren, maar het is een mooie prestatie.

La famille Bélier. Komedie. Regie: Éric Lartigau. Met: Karin Viard, François Damiens, Louane Emera, Eric Elmosnino. 105 min., in 46 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden