filmrecensie La belle époque

La belle époque is nog meer dan een kritiek op de nostalgie-industrie een licht verteerbare romkom ★★★☆☆

Hoofdpersonage Victor verlangt naar vroeger tijden en vindt redding in het theater.

Doria Tillier en Daniel ­Auteuil als Victor in La belle époque. Beeld K2 - filmbeeld

De Franse zestiger Victor (Daniel ­Auteuil) is volledig in de ban van zijn midlifecrisis. Hij is ontslagen bij de krant waarvoor hij spotprenten maakte en worstelt met een persoonlijke graphic novel die vermoedelijk het ­levenslicht nooit zal zien. Zijn ­huwelijk met psycholoog Marianne (Fanny Ardant) lijkt op de klippen te ­lopen.

En dan is er ook nog het snerpende gepiep van rookmelders. In La belle ­époque een geestig symbool voor het feit dat Victor zich niet meer thuisvoelt in de tijd waarin hij leeft. Waar hij ook een sigaret opsteekt, in de auto of op de gang als zijn vrouw hem buiten de deur heeft gezet: overal wordt hij zonder genade weggepiept.

Zijn redding vindt hij in het theater, of beter gezegd: het totaaltheater van regisseur Antoine, die zijn publiek historische gebeurtenissen of persoonlijke herinneringen laat (her)beleven. Victor bestelt een in zijn geheugen ­gegrifte avond in mei 1974, toen hij als een blok viel voor Marianne, in bistro La belle époque in Lyon. Een herinnering die verwijst naar een – voor mannen als Victor – bruisende periode in de Franse geschiedenis: nostalgie maal nostalgie. De steractrice (een sprankelende Doria Tillier) die een jonge, wulpse jarenzeventigversie van zijn vrouw speelt wijkt af van haar rol en schudt Victors arme oudemannenhoofd meer in de war dan de bedoeling is.

La belle époque kan zo worden ­gezien als een variatie op Westworld, de ­sciencefictionserie over een westernpretpark waarin ­robots als ogenschijnlijk perfecte ­kopieën van mensen een soortgelijke geschiedenisbeleving bieden. Zij het zonder filosofische bespiegelingen over de aard van kunstmatige intelligentie. De intriges in La belle époque zijn eenvoudiger, spreken minder tot de verbeelding. De theaterregisseur die op zijn beurt is verwikkeld in een complexe affaire met de actrice die Victors jongere vrouw speelt: het voelt meer als een subplotje dan dat het daadwerkelijk iets toevoegt aan Victors worsteling.

La belle époque lijkt soms satire op de nostalgie-industrie, maar blijkt uiteindelijk – en ook dat mag er zijn – vooral een licht verteerbare romantische ­komedie met een gezonde dosis ­pretentie. 

La Belle Époque

Komedie

★★★☆☆

Regie Nicolas Bedos.

Met Daniel Auteuil, Guillaume Canet, Doria Tillier, Fanny Ardant.

115 min.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden