Actie / Thriller / Misdaad

L'Imbalsamatore

De dood als versiertruc

Ronald Ockhuysen

In het Zuid-Italië van Matteo Garrone schijnt zelden de zon. Napels en omgeving zijn grauwe oorden, waar boven verlaten stranden dreigende wolken hangen. Als de zon zich toch even laat zien, dan verblindt hij meteen zijn onderdanen.

In dit onheilspellende landschap ontmoet de 50-jarige lilliputter Peppino de mooie Valerio, een naïeve twintiger. Meteen bij de eerste ontmoeting, in een dierentuin, maakt Matteo Garrone duidelijk hoe zijn visie op de mensheid is; de regisseur toont het kennismakingsgesprek vanuit een apenhok, waardoor het lijkt alsof de kleine man en de boomlange hunk achter het gaas zitten.

De twee draaien om elkaar heen, en beginnen een praatje over beesten. Peppino vertelt trots dat hij dieren opzet. Valerio zegt graag eens bij hem te komen kijken. De dood als versiertruc - dát is in Garrone's wereld normaal.

L'Imbalsamatore is de vierde speelfilm van Matteo Garrone, wiens eerdere werk een documentair karakter heeft. Ditmaal zoekt Garrone zijn heil in mystiek. De relatie tussen de dwerg en de reus is gebaseerd op donkere drijfveren. Peppino begeert Valerio, die met zijn forse torso het lijf heeft waarvan hij alleen maar kan dromen.

Valerio trekt op zijn beurt naar de dierenopzetter toe omdat die hem een fijne baan en een luxer leven biedt. Nooit vraagt de jongen zich af waar het geld allemaal vandaan komt.

Garrone toont zich een waardig manipulator. Hij schuift voortdurend met sympathieën. Peppino is aanvankelijk een zuivere opportunist, die met gladde woorden zijn gedroomde geliefde vangt. Geniepig veranderen na verloop van tijd de verhoudingen. Valerio wordt verliefd op een bijdehante vrouw uit het Noorden, en eist zijn vrijheid terug. Vanaf dat moment is Peppino het slachtoffer van zijn eigen lust, en komt de macht bij Valerio te liggen - onschuld maakt bij hem plaats voor egoïsme.

L'Imbalsamatore, door distributeur Cinemien uitgebracht in de zomerse reeks Gay Summer Tour, is een inkijk in de duistere kant van de liefde. Van vlinders in de buik is hier geen sprake. De drie hoofdpersonen handelen louter uit eigenbelang - ze veinzen verliefdheid en vriendschap wanneer ze er beter van denken te worden.

Het milieu waarin Garrone de ménage à trois plaatst, stemt ook al niet vrolijk. Peppino blijkt klusjes te klaren voor de lokale maffia, die drugs smokkelt in ontzielde lichamen. De maffiosi duiken regelmatig op, in het duister, als boodschappers met een dwingende opdracht. Toch houdt Garrone ze verder op de achtergrond - hij vertelt zijn verhaal liever met sfeer dan met archetypen.

Ook andere verhaallijnen komen terloops voorbij, als geheimen waarvan alleen de eerste zin bekend mag worden. 'Er is iets gebeurd, hè?', vraagt Deborah als Valerio een nacht met zijn kameraad is weggeweest. Valerio ontkent het niet, maar licht ook niets toe, waardoor bij haar de indruk wordt gewekt dat Peppino haar met Valerio bedriegt.

De ambiguïteit en de beknellende sfeer, geaccentueerd met shots van afgesloten kamers en lege straten, is de grote kracht van L'Imbalsamatore. Voortdurend hangt onheil in de lucht en voortdurend zijn er mannen te zien die met dode dieren en dode mensen lopen te slepen. Maar de echte gruwelen blijven tot kort voor het einde abstract.

L'Imbalsamatore is de verbeelding van een onbestemd, somber sentiment. Van het gevoel het leven niet te kunnen sturen. Peppino, Valerio en Deborah zijn eigenlijk prutsers. Toch blijven ze, opmerkelijk genoeg, bewonderenswaardig. Hun gebroken levens en tekorten klonteren samen tot een fascinerende en benauwd makende vertelling.


Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden