Kunstenfestival Musica Sacra durft publiekstrekkers te combineren met experimenten

Fijn dat Musica Sacra publiekstrekkers durft te combineren met experimenten. Vooral de combinatie Piet Mondriaan-Pierre Boulez pakt goed uit.

Het New European Ensemble op Musica Sacra Beeld Paul Mellaart

Een vrouw rolt door het natte zand dat zich per kilometer uitstrekt voor de Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk in Maastricht. De zwarte derrie koekt vast aan haar kleren. Tot vorig jaar dampte hier de A2, maar het asfalt werd weggeschraapt en tegenwoordig raast het verkeer door een tunnel. Straks ligt hier Maastrichts Groene Loper, nu kan het kunstenfestival Musica Sacra er nog mooi een herfstige locatievoorstelling kwijt.

GeluidsMUUR heet het bewegingstheater van de Limburgse maker Dönci Bánki. Een man en een vrouw draaien om elkaar heen, ze bevoelen elkaar, spelen tikkertje, vinden troost in een omhelzing. Symbool voor hoe 'mooi en bijzonder' een eerste ontmoeting tussen mensen uit kan pakken.

De voorstelling past in het festivalthema In het begin. Maar er kan een kloof gapen tussen de plannenmakerij 'in het begin' en de uitwerking. Bánki zal een brainwave hebben gehad. Weg auto's, woestenij, stilte! Maar zijn spelers dwingen eerder respect af met hun gedabber, dan met een karakteristiek bewegingsrepertoire.

Toch fijn dat Musica Sacra publiekstrekkers als Haydns oratorium Die Schöpfung durft af te wisselen met experimenten. Neem het nieuwe stuk van Micha Hamel, Kus de regen. Het thema is groot: bestaat God? En zo ja, waarom bestaat tegelijkertijd het kwaad? Hamel toont een rite de passage: van twijfel naar herboren geloof, op een gedicht uit 1912 van de Amerikaanse Edna St. Vincent Millay.

Of het theatrale concert voor een actrice, een zangeres en vier instrumentalisten boeiend uitpakt, is vers twee. Op een helse saxsolo en een paradijselijk vrouwenkoortje na, trekt Hamels opus 45 weinig markante sporen. Onopvallend zijn de noten die hij de alt Helena Rasker in de mond legt. Twijfelachtig is het loop- en acteerwerk van de instrumentalisten. En actrice Yela de Koning verdient een grotere uitdaging dan prietpraat als 'wie een vlakke ziel heeft, zal door de hemel worden bedolven'.

Dan de jonge muzikanten van het New European Ensemble. Hun beginpunt is De Stijl, het tijdschrift waaruit in 1917 een kunstbeweging groeide. Met in het achterhoofd schilder Piet Mondriaan presenteert de groep een programma rond revolutionaire notenschrijvers als Stravinsky en Schönberg.

Voor de musici hangt doorzichtig gaasdoek, achter hen staat een filmscherm. Het publiek ziet in dubbele projectie de animaties van het kunstenaarscollectief DEFRAME. Soms zit de visuele wirwar het oor in de weg. Soms helpen de beelden juist. Elegant, hoe ijle fluittrillers van Pierre Boulez vervloeien met zwarte Mondriaanlijntjes.

Kenners hadden hun geld gezet op een concert waarin de Griekse componist Georges Aperghis het thema letterlijk neemt. 'In den beginne' luiden de eerste, Bijbelse woorden van L'Origine des espèces, muziektheater uit 1993 over de oorsprong der soorten, met dank aan Charles Darwin. Vijf vrouwenstemmen en een pratende cellist jagen er in 70 minuten vierenhalf miljard jaar evolutie met humor doorheen.

Gekwetter en gemurmel galmt door de kerk Sint-Pieter Beneden. De equipe rond de Franse sopraan Donatienne Michel-Dansac levert een topprestatie. Toch hoor je de vertegenwoordiger van een ander scheppingsverhaal na een minuut of dertig verveeld gapen. Hij hangt achter de dames aan het kruis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden