Kunstenaars laten hun dromen en nachtmerries over Europa de vrije loop

Op de muren van Marres laten 19 kunstenaars hun dromen en nachtmerries over Europa de vrije loop. Strak, los, klunzig, lollig: het verband is dat er geen verband is.

Werk van Sam Samiee in The Painted Bird, kunstcentrum Marres, Maastricht Beeld Charlott Markus

Treinen en Europa: ze horen bij elkaar als auto's en Amerika. In kunstcentrum Marres in Maastricht zet je een koptelefoon op om begeleid te worden in het alomvattende schilderij The Painted Bird dat daar door het hele pand op de plafonds, de muren en soms zelfs de vloer woekert. Dromen en nachtmerries over Europa hebben de negentien kunstenaars geschilderd. De soundtrack, waarmee je op je oren door de kamers dwaalt, begint met een treinreis die niet volgens plan verloopt. 'Maakt u zich geen zorgen, ik ken de weg. Dit is Europa.' Laat je meevoeren, is de boodschap.

Europa dus. Een continent dat je in de volledig beschilderde zalen opnieuw gaat leren kennen. Of kwijt gaat raken. Of zoiets, want wat is de bedoeling eigenlijk? Het genereuze gebaar van Marres - hier, een heel huis voor jullie, schilders - stemt vrolijk. Maar levert het wat op?

The Painted Bird

Marres, Maastricht, t/m 13/8.

Jawel, jazeker: vóór alles is de liefde voor het grote gebaar zichtbaar en het lef om zonder angst een vlak te vullen. Strak, los, klunzig, vies, beverig, brutaal, decoratief, bedachtzaam, lollig - en de muren kennen geen genade. Staat het erop, dan staat het erop. De decoratieve hand van initiator Gijs Frieling (veel brede, in kleur overlopende kleurbanen en herhalende patronen) komt als een constante terug. Hij heeft ervaring met dergelijke schilderprojecten, maar dit keer heeft hij zijn clubje schilders met wel heel veel vrijheid het pand in gestuurd.

Europa brokkelt af en 'de beste kunst wordt gemaakt in tijden van wanhoop'; dat soort algemeenheden leidt tot een winkelachtige uitstalling: Karel de Grote te paard, een waterpijpenparadijs met lurkende naakten of een kamer als een lsd-trip. Elke ruimte is totaal anders. Derk Tijs schilderde dolende mensen langs de kustlijn - we snappen waarom. Ernaast maakte Klaas Kloosterboer een goudgekleurde paskamer dan wel bordeel, en nóg een ruimte verder tronen, wandhoog, de amazones van Charlotte Schleiffert met hun regenboogkleurige benen en had-je-wat smoelen.

De soundtrack (van Frank Koolen en Kim David Bots) is nog eclectischer. Wie het probeert te volgen geeft er al snel de brui aan en zou zomaar een pareltje missen ('Iedereen is weg / het is een rotzooi / het leken zulke nette mensen / en morgen komen er weer nieuwe gasten'). Je gaat hierdoor, vreemd genoeg, halverwege verlangen naar regie. Naar iets meer idee over Europa, naar een karakter dat je meeneemt, een dienstregeling desnoods. Nu heeft iedereen lekker vet lopen schilderen en is het verband dat het verband zoek is. Nu u het zegt: klinkt Europees.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden