filmrecensie leaning into the wind

Kunstenaar Andy Goldsworthy is buitengewoon aangenaam gezelschap, op wie je niet makkelijk uitgekeken raakt (vier sterren)

Filmrecensie: Leaning into the Wind

Na het zien van de documentaire ­Leaning into the Wind, over de Engelse, in Schotland gevestigde kunstenaar Andy Goldsworthy, kijk je heel anders naar de gele en rode herfstbladeren aan de bomen. Opeens hangen die bladeren erbij als verf, klaar om te worden geplukt en gebruikt. Met emmers vol bladerig geel en rood trekt Goldsworthy naar bos en stad, maakt de bladeren nat en plakt ze in vlakken of strepen op bomen en trappen. Het worden even kleurige als vergankelijke accenten op het landschap; zo geduldig als Goldsworthy met zijn bladeren schildert, zo achteloos blaast de wind ze weer weg.

Nog zo’n mooi, makkelijk na te volgen handelskenmerk van Goldsworthy: uitgestrekt op de stoep gaan liggen wanneer het begint te regenen, en opstaan zodra de tegels om hem heen helemaal nat zijn. Iedereen kan bedenken dat je zo een tijdelijk negatief silhouet op de grond achterlaat, maar Goldsworthy, nu 62 jaar oud, dóét het. Zoals hij ook schapen met hun hoeven laat schilderen door een enorm vel papier in een modderig weiland te leggen, met een voederbak in het midden. De ideeën blijven stromen bij Goldsworthy, die zowel met zijn vluchtige interventies als met zijn duurzamere landschapskunst steeds weer een bijzonder verfrissende kijk biedt op de verhouding tussen de mens en zijn omgeving.

De Duitse cineast Thomas Riedelsheimer is er maar wat graag bij als Goldsworthy aan het werk gaat of voor research naar Brazilië of Afrika trekt. Riedelsheimer, tevens cameraman en editor van Leaning into the Wind, laat Goldsworthy volop aan het woord; zonder commentaar, en zonder diens intuïtieve gang en wandel in een heldere verhaalstructuur te dwingen. Liever toont Riedelsheimer met versnelde opnamen of split screens hoe Goldsworthy en de natuur samen aan het scheppen slaan. Op andere momenten vleit de film zich naast de kunstenaar op de grond, of zweeft boven hem terwijl hij door een precies door midden gekliefde stenen muur wandelt.

Die houding, van een begeesterd toekijkende, lichtelijk onthechte kompaan, kenmerkte ook Rivers and Tides (2001), de veelgeprezen documentaire die Riedelsheimer eerder over Goldsworthy maakte. En net als toen bewijst de kunstenaar zichzelf als buitengewoon aangenaam gezelschap, op wie je niet snel uitgekeken raakt. Fred Friths geweldige muziek legt intussen een doezelig-hypnotische laag over de beelden, waardoor zelfs de zoveelste close-up van gepriegel met blaadjes, of geploeter door een heg – want waarom zou je per se op het trottoir moeten ­lopen? – iets heerlijk bezwerends krijgt.

Leaning into the Wind

Documentaire

Vier sterren

Regie Thomas Riedelsheimer

93 min., in 16 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.