Kunstenaar, acteur, schrijver en muzikant: dit is de artistieke duizendpoot James Franco

James Franco regisseerde en vervulde de hoofdrol in The Disaster Artist, over het maakproces van de slechtste film ooit, The Room. De Volkskrant toog naar Londen om Franco te interviewen, maar bleef steken bij die mooie ogen.

James FrancoBeeld Getty Images

Jezus, wat is-ie knap. James Franco is plotseling schuin tegenover me komen zitten en praat nu honderduit. Geen idee waarover, ik zit gewoon naar hem te staren. Volgens mij hoor ik The Carpenters Close To You zingen. Toen ik een collega vertelde dat ik James Franco ging interviewen, zei ze niets, maar sperde ze haar ogen wijd open. Mijn vriendin liet, toen ik het haar enigszins tussen neus en lippen door vertelde, nog net niet onze pasgeboren dochter uit haar armen vallen.

En nu ik tegenover hem zit, zie ik het pas goed. James Franco is belachelijk knap. Hij zit in een rode fauteuil in het restaurantgedeelte van het chique Rosewood-hotel in het centrum van Londen. Niet omdat James en ik hier hebben afgesproken om van een copieuze lunch met champagne en kreeft te genieten, waarbij hij luidkeels lacht om mijn grapjes, maar omdat hij een nieuwe film heeft gemaakt, The Disaster Artist, waarvan hij zowel de regisseur als de hoofdrolspeler is. Een paar minuten geleden heb ik me gemeld bij een pr-dame van de filmmaatschappij. Ze streepte mijn naam van een lijst, drukte me op het hart dat ik alleen vragen over de film mocht stellen en dat het niet de bedoeling was dat ik om een handtekening of selfie zou vragen. Haha, wat dacht je zelf, natuurlijk niet! (Shit). Even later word ik, samen met negen andere journalisten, naar Franco gebracht en kan het interview beginnen, Tenminste, als je met tien journalisten tegelijk in twintig minuten tijd wat vragen roepen een 'interview' mag noemen.

The Disaster Artist is een film over een film. In 2003 verscheen The Room, een film van de Pools-Amerikaanse acteur Tommy Wiseau. Het plot doet er niet zoveel toe, maar wat je, als je de film nog nooit gezien hebt, moet weten, is dat Wiseau de hoofdrol speelde én de film schreef, financierde, produceerde en regisseerde. En dat het volgens critici de beste slechtste film ooit is. Zo waardeloos geschreven, geregisseerd en geacteerd, dat de film cult werd en in grote Amerikaanse steden tegenwoordig zeker eens per maand wordt vertoond. In 2013 schreef Greg Sestero, de tegenspeler van Wiseau in The Room, met Tom Bissell het boek The Disaster Artist: My Life Inside The Room, the Greatest Bad Movie Ever Made. Toen James Franco het las, was hij meteen verkocht. Dit moest een film worden. Hij stuurde zijn broer Dave, ook acteur, een berichtje: 'Als je The Room nog niet gezien hebt, ga 'm dan nu kijken!'

Recensie The Disaster Artist

Lees hier de recensie van The Disaster Artist (****).

Driehoeksrelatie

Dave is er trouwens ook. Hij vertelt nu over dat sms'je dat hij van James kreeg. 'Ik was op dat moment aan het werk in Boston en heb toen op mijn hotelkamer The Room gekeken, in mijn eentje. Wat niet de beste manier is om die film te zien. Ik voelde me er heel ongemakkelijk bij.' Niet zo raar, The Room is een verhaal over een driehoeksrelatie tussen Johnny (Tommy Wiseau), Mark (Greg Sestero) en ene Lisa, in principe niets schokkends. Maar omdat hij zo klunzig gemaakt is, en het verhaal bij vlagen onbegrijpelijk is, kan het inderdaad wat ongemakkelijk of verontrustend aanvoelen. 'Het moeilijkste ', vertelt Dave, 'is om verder dan de tweede seksscène te komen, die zich al binnen de eerste tien minuten van de film voordoet.'

Terwijl Dave, die de rol van Mark speelt, vertelt, kijkt James (ik mag James zeggen) hem aan zoals alleen grote broers naar hun kleine broertjes kunnen kijken. James is 39, Dave 32. Misschien hebben ze elkaar ooit de tent uitgevochten, misschien jatte Dave spullen van James en verkocht hij die op internet. Misschien pestte James Dave met z'n wenkbrauwen. Maar nu is James' blik een en al broederlijke vertedering en trots. Ze lijken tegelijkertijd heel veel en heel weinig op elkaar. Dave is meer de surfer uit Californië, met prominente wenkbrauwen die als vleugels boven zijn ogen hangen, een glanzende, bruine huid en een glimlach, een en al witte tanden en zonnestralen. Hij is ontegenzeggelijk knap, Dave. Maar het is een alledaagse, Amerikaanse knapheid. Waar natuurlijk niets mis mee is.

Franco in 127 Hours

Maar James... Weet je wat het is met James Franco? Hij ziet er eigenlijk niet uit. Hij is bleek, heeft dikke wallen onder zijn ogen, een vlassig baardje, z'n haar zit een beetje warrig, het lijkt alsof hij maanden niet heeft geslapen of dat überhaupt nooit doet. En misschien is dat ook zo. Franco heeft een gigantisch arbeidsethos, dat zich vertaalt in een bibliotheek van een cv. Hij stond 146 keer op een titelrol als acteur, 67 als producent, 37 als regisseur en 26 als schrijver. Afgelopen jaar was hij als acteur bij 18 projecten betrokken, variërend van zijn eigen film The Disaster Artist tot een dubbelrol in de HBO-serie The Deuce, en van een handvol obscure arthouse-producties tot een hoofdrol in Actors Anonymous, een film gebaseerd op een roman van ene James Franco. Want dat doet Franco ook, boeken schrijven. Net als kunst maken. In 2010 bijvoorbeeld werd zijn werk, bestaande uit videokunst, tekeningen en installaties, geëxposeerd in een galerie in New York. Hij regisseert naast films ook theatervoorstellingen en hij maakt muziek met zijn band Daddy.

Zelf vond Franco het een rustig jaartje. 'Dit jaar heb ik maar twee weken geacteerd', zegt hij. 'Ja, ik was voorheen heel erg productief.' Het meeste werk zat, volgens Franco, in de voorbereidingen op zijn rollen. Franco heeft de gewoonte zich volledig in zijn personages onder te dompelen, in hun huid te kruipen en ook buiten de filmset in zijn rol te blijven. In 2001 speelde hij bijvoorbeeld in de televisiefilm James Dean de titelrol. Tijdens het filmen verbrak hij alle contact met zijn vrienden, familie en toenmalige vriendin. Die bijna manische benadering past Franco ook toe bij het regisseren. 'Ik heb veel gedaan. Het ene project succesvoller dan het andere. Maar daardoor heb ik wel veel ervaring. Als ik die tijd en moeite er niet in had gestoken, had ik geen afleveringen van The Deuce kunnen regisseren en The Disaster Artist niet kunnen maken.' Dus inderdaad, James Franco slaapt niet veel. En dat is te zien.

Bryan Cranston en James Franco in Why Him?

Vieze man

De afgelopen jaren had James Franco de opmerkelijke gewoonte om nogal intense selfies te posten op Instagram, waarop hij bijvoorbeeld bijna naakt te zien was. In een interview met tijdschrift Variety legde hij uit dat hij uitprobeerde hoever hij kon gaan. Dat vond niet iedereen even leuk. 'Op één foto was ik zweterig. Mijn hand zat in mijn boxershorts. Het zag er gewoon goor uit. Ik weet nog dat Gucci (waar Franco model voor is, red.) zei: doe dat maar niet meer.'

The Franco-eyes

Maar dat werkt alleen maar in zijn voordeel. Zijn lachrimpels zijn een manifestatie van het cliché dat mannen met de jaren alleen maar knapper worden. En op een of andere manier benadrukken zijn wallen alleen maar nog meer zijn hazelnootbruine, dromerige ogen. Die ogen. Ze hebben een Sirene-achtig uitwerking op degene die erin kijkt. Ze zeggen: wij zijn de ogen van James Franco, wij kijken altijd een beetje geamuseerd, omdat we veel mooier zijn dan andere ogen, maar misschien ook wel omdat we een klein jointje hebben gerookt. Seth Rogen, een bevriende acteur en regisseur met wie Franco veelvuldig samenwerkt, omschreef het eens als volgt: 'Hij is heel erg flirterig. Zelfs met mij. Hij houdt je blik vast, en gives you the eyes. The Franco-eyes. Hij is heel erg knap. Waar mijn vrouw me ook constant aan herinnert.' Dus dat er op zijn overvolle cv ook een lemma als Gucci-model staat, mag geen verrassing zijn. Net zomin als zijn uitverkiezing tot Sexiest Man Living door nieuws- en opiniesite Salon.com in 2009. We zijn inmiddels acht jaar verder, maar laat duidelijk zijn dat Franco die titel nog steeds verdient. Als je er zo slecht uit ziet maar nog steeds zo knap bent, ben je een heel grote.

Zelfs als je, zoals voor The Disaster Artist, James Franco's gezicht zou verbouwen met prothesen op zijn jukbeenderen en neus, hem één lui oog zou geven, hem helblauwe contactlenzen zou geven en een lange, zwarte pruik op zou zetten, dan nog zou hij onweerstaanbaar zijn.

James Franco en Seth Rogen

Frankenstein-achtige verschijning

Nee hoor. Als Tommy Wiseau is Franco in The Disaster Artist echt een beetje eng, een Frankenstein-achtige verschijning met een zwaar Oost-Europees accent. Dat lijkt in eerste instantie allemaal nogal overdreven acteer- en pleisterwerk, maar als aan het eind van de film de echte Wiseau in beeld komt, wordt pas echt duidelijk hoe goed Franco hem vertolkt heeft. De twee lijken sprekend op elkaar en het accent klopt helemaal, maar nog belangrijker: waar Franco had kunnen volstaan met een relatief eenvoudige portrettering van Wiseau als freak, heeft hij een driedimensionaal personage van hem gemaakt dat veel meer doet dan alleen op je lachspieren werken. De Engelse krant The Guardian schreef eerder deze maand dat Franco met The Disaster Artist eindelijk zijn plek in Hollywood gevonden lijkt te hebben en spreekt van een 'defining moment'. In andere media klinkt geroezemoes over Oscars.

Dat is leuk, maar The Disaster Artist is echt niet Franco's eerste goede film. Voor zijn rol in 127 Hours, over een bergbeklimmer die met zijn arm vast komt te zitten onder een grote steen, werd Franco genomineerd voor een Oscar. 'James Franco levert de beste, natuurlijkste en genuanceerdste acteerprestatie uit zijn carrière, waarbij hij verschrikking verweeft met troostende humor', schreef het Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone. Voor zijn portret van James Dean won hij in 2002 onder meer een Golden Globe. Bovendien is Franco gezegend met een komisch talent, dat hij etaleerde in bijvoorbeeld de stoner-komedie Pineapple Express en de rampenfilmparodie This is the End.

Broers Dave en James Franco in The Disaster Artist

Misschien heeft James Franco zijn rol in Hollywood al een tijdje gevonden, alleen is die rol wat fluïde. 'Ik dacht dat ik een drama-acteur was', zegt Franco daar zelf over. 'Maar vroeg in mijn carrière raakte ik met Judd Apatow en Seth Rogen betrokken bij de comedyserie Freaks and Geeks. Toen dat afgelopen was, ging ik James Dean spelen. Daarna speelde ik in een reeks dramafilms die het niet zo goed deden. Ze waren niet zo slecht als The Room, maar ik was wel teleurgesteld. Toen kwam ik Judd weer tegen, maakten we Pineapple Express en ging mijn carrière weer een hele andere kant op.' Met andere woorden: zelfs James Franco weet niet precies wat hij nou is. Maar mocht The Disaster Artist een succes worden, dan zou dat zijn eerste significante wapenfeit als regisseur zijn.

Ondertussen heeft een pr-dame aangegeven dat er nog één vraag gesteld mag worden. Net op het moment dat ik mijn eerste vraag wil stellen, over hoe Franco zich op deze rol heeft voorbereid, wat hij precies deed om zich Tommy Wiseau eigen te maken en of dat uiterlijk hem als acteur weleens in de weg heeft gezeten, wringt een Engelse collega, die toch al zeker twee vragen heeft gesteld, zich er nogmaals tussen. Daarna neemt de pr-dame James en Dave weer mee naar een andere groep journalisten. Zo plotseling als James Franco voor me kwam zitten, zo bruusk is hij weer weg. Helemaal naar Londen kwam ik, en dan dit. Blijkbaar betekende ik toch niets voor hem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden