Kunstbeurs zet in op zekerheid

De kunstbeurs Art Rotterdam laat het soort werk zien dat altijd wel verkoopt. (met video).

Tegelijkertijd is het ook allemaal psychologie. Wie zich pessimistisch uitlaat, voedt het negativisme dat in de lucht hangt. En daarbij, dat iedereen vroeger bakken met geld verdiende en alleen maar champagne dronk, klopt ook weer niet, wil galeriehoudster Juliette Jongma wel even kwijt.

Maar afgaande op Art Rotterdam, de kunstbeurs in de oude vertrekhal van de Holland Amerika Lijn die gisteren de deuren opende, is er wel degelijk iets aan de hand. Negen jaar lang liet de Rotterdamse beurs een gestage, stijgende lijn zien als het ging om de handel in actuele kunst. Het neusje van de Nederlandse galeries, aangevuld met collega’s uit het buitenland, stond er bij elkaar.

(tekst loopt door onder video)
]]>

Die galeries zijn er nog steeds. Maar dit jaar, op de tiende editie, is het experimentele er grotendeels af. Op de beursvloer overheerst een vorm van financieel pragmatisme: de overweging welke kunst op dit moment de basis vormt voor een gezonde bedrijfvoering.

Gevestigde namen
Om die reden zijn veel er gevestigde namen. De old en mid career-kunstenaars, zoals Roy Lichtenstein, Teun Hocks, Han Schuil, Roland Schimmel en Ronald Ophuis, die garant staan voor een gestage productie van kwaliteitskunst, die altijd wel verkoopt. Hoewel ook dat de laatste tijd aan enige inflatie onderhevig schijnt te zijn: kopers denken tegenwoordig langer na voor ze een investering van tien-, twintigduizend euro doen, zoals Gerhard Hofland van Aschenbach & Hofland Galleries uitlegt.

Maar opvallender is vooral de hoeveelheid kitsch en soft porno, lullig geschilderde portretten en landschappen, en de onontkoombare liefde voor het dier, variërend van hyena’s en poema’s tot konijnen, hertjes en kamelen. Het is wansmaak met een knipoog, appellerend aan de onderbuik en intellectueel relativisme, en dus bestemd voor de serieuze koper en een breed publiek. Tekenend is de positie van Torch. De Amsterdamse galerie van Adriaan van der Have gold lange tijd, met zijn voorkeur voor camp, als het toonbeeld van tegendraadsheid en recalcitrant avant-gardisme. Een uitzondering. Maar op Art Rotterdam valt zijn stand nauwelijks nog op.

Designbeurs
Is er dan niets vernieuwends? Jawel. Slim is de verbintenis dit jaar met Object Rotterdam. De designbeurs in Las Palmas II, tegenover de kunstbeurs, zal voor een kapitaalkrachtig publiek zorgen dat bereid is veel geld neer te leggen voor een ladenkast van Tejo Remy of een tulpenvaas van Studio Job.

Slim is ook de tentoonstelling @ Art Rotterdam, samengesteld door internet platform Trendbeheer, met Nederlandse en Amerikaanse kunstenaars die een doorbraak in het internationale circuit proberen te bewerkstelligen (hoe prematuur dat ook nog is). Slim blijft ook de uitreiking van de Illy Prize voor de ‘meest innovatieve kunstenaar’ (dit jaar gewonnen door de 52-jarige Britse kunstenares Susan Collis).

Vernieuwend en anders
Deze nevenprogramma’s houden de interesse warm voor wat vernieuwend is en anders. Maar ze leiden ook de aandacht af van de kunstbeurs zelf, waar de galeries (de betere daargelaten), gedwongen door de economische malaise, een acceptabel prijsniveau aan figuratieve aantrekkelijkheid koppelen om de verkoop niet te doen stagneren. Want een kunstbeurs blijft tenslotte handel. En met uitgesproken, experimentele kunst alleen valt weinig te verdienen.

(Martijn Beekman / de Volkskrant)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden