Review

Kroniek is een naïef samenraapsel van intenties

Kroniek roept interessante vragen op en bevat ontroerende scènes, maar is als geheel te weinig coherent. De voorstelling verliest zich in een samenraapsel van ideeën, impressies en rituelen.

Karin Veraart
De lelijke zwerverskledij van de personages begint te storen, net als het knullige gedoe met de Japanse prenten. Beeld Jules August
De lelijke zwerverskledij van de personages begint te storen, net als het knullige gedoe met de Japanse prenten.Beeld Jules August

Eens in de zoveel tijd lees je weer zo'n bericht: er is een lichaam gevonden in een woning, het blijkt al vergaan. De brievenbus puilde uit, de buren roken wel iets, maar niemand miste de persoon in kwestie. De stamgasten uit zijn buurtkroeg niet, met familie had-ie al een tijd geen contact. En tja, dat was dan weer een mensenleven.

Bij NTGent is dat het uitgangspunt voor de voorstelling Kroniek, van de jonge Duitse gastregisseur Florian Fischer. Wat doen we met dergelijke berichten? Wilde dit mens, een schoorsteenveger met keelkanker, gewoon verdwijnen? Zonder verdere medische hulp? Wie waren die onverschillige familieleden? Hoe kan zoiets gebeuren in deze tijd, waarin je meer dan ooit traceerbaar lijkt? Wat is dit voor een maatschappij?

Kroniek of een man ligt dood in zijn appartement sinds 28 maanden (**), theater.
Door: NTGent.
Regie: Florian Fischer.
19/10, Minardschouwburg, Gent.
Tournee langs Nederlandse theaters van 7/11 t/m 22/12.

Interessante vragen genoeg, maar Kroniek stelt nogal teleur. Het lijkt alsof Fischer tegen zijn spelers heeft gezegd: dood, doodsangst, eenzaamheid en verval, dat zijn de thema's, leef je uit. Waarop Bert Luppes, Oscar Van Rompay en Charlotte Vanden Eynde met Fischer uitkwamen op een versnipperde performance, waarin er maar een paar mooie momenten te ontwaren zijn.

Aanvankelijk wil je wel meegaan, het toneelbeeld is sfeervol, als een oosterse kamer met zijden wanden waardoor de personages opkomen en verdwijnen. Luppes verleidt zijn publiek met een olijk lachje, Van Rompay met zijn open, haast verbaasde blik, en Vanden Eynde, danseres en choreografe, laat vooral haar lichaam spreken. Elkaar aanvullend vertellen zij het verhaal van de man die 28 maanden dood in zijn appartement lag, we luisteren naar een welzijnswerker, iemand van de posterijen, een ambtenaar. Het gaat over regels, gebrek aan wezenlijk contact, angst daarvoor.

Verwondering slaat om in ergernis

Maar vervolgens verliest de voorstelling zich in een verzameling van ideeën, impressies en rituelen. De spelers nodigen toeschouwers uit op de speelvloer om toch vooral contact te hebben, er worden houten paneeltjes verspreid met Japanse afbeeldingen waarbij de stadia van ontbinding onder de loep worden genomen, gekoppeld aan een reeks van contemplaties en om de zoveel tijd kronkelen de drie in kennelijke doodsstrijd over de grond.

Na een paar van dit soort scènes slaat de eerste verwondering om in lichte ergernis. Dan begint de lelijke zwerverskledij van de personages te storen, net als weer een ondoorgrondelijk bewegen, het knullige gedoe met de Japanse prenten, een uitnodigend gebaar naar het publiek. Luppes en Van Rompay hebben nog wel een mooi beeldend verhaal in petto, waarbij de eerste in een teiltje zit en wordt gewassen door de ander: de hulpeloosheid die eruit spreekt ontroert. Toch blijft het totaalplaatje te veel een naïef aandoende compilatie van gedachtensprongen en intenties.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden