Krachtige, schurende roman in gothic sfeer

Een albinokat 'met ogen die eruitzagen alsof ze in bloed waren gemarineerd'. Woeste bossen 'die aan zichzelf waren overgelaten'. Wijwater 'zwart en zijdeachtig met de geur van vergane herfstbladeren en eieren'.

Andrew Michael Hurley heeft een scherpe pen waarmee hij wervelend proza schrijft in diepzwarte inkt. Zijn debuutroman De Loney (The Loney) staat vol sinistere beschrijvingen van natuurgeweld, rituelen, angsten, onbegrip, mysterie, geloof, bijgeloof en ongeloof.

Pelgrimstocht

De titel verwijst naar een drassige kuststreek in Noordwest-Engeland, waar de baai tweemaal per dag vol- en weer leegloopt. De Loney begint als er, na een hevige storm, tussen de resten van een omlaag gestort huis, een babylijkje wordt gevonden. De ontdekking roept bij verteller Tonto Smith herinneringen op aan gebeurtenissen in 1976. Tonto was toen 15 en maakte met zijn ouders, pater Bernard en nog enkele vrome katholieken in de week voor Pasen hun jaarlijkse pelgrimstocht naar het heiligdom van Sint-Anne, nabij de Loney.

Doel van de tocht is de genezing van Tonto's oudere broer Hanny, die niet kan spreken en vermoedelijk geestelijk gehandicapt is. Van meet af aan wordt de onderneming geconfronteerd met tegenslagen en gebeurtenissen waarin je boze voortekenen kunt zien. De auto krijgt motorpech, er klinken vreemde geluiden in de nacht, de logeerplek is een unheimisch oord waaruit de oorspronkelijke bewoner, na de dood van zijn vrouw, al weer snel wegtrok. Er wordt een aan stukken geslagen crucifix aangetroffen; een hond vindt een met schoensmeer ingewreven schapenschedel, compleet met doornenkroon van prikkeldraad; ergens hangt een met spijkers doorboord varkenshart.

Kunstgrepen

Naarmate het boek vordert, ontstaat er steeds nadrukkelijker een gothic atmosfeer, zonder dat Hurley een beroep doet op bovennatuurlijke middelen. Sleutelscène is de ontmoeting van Tonto en Hanny met de ongeveer 13-jarige Else, die in een rolstoel zit en hoogzwanger is. Stap voor stap vallen zaken op hun plaats.

Omdat de auteur zijn roman geheel vanuit het perspectief van Tonto vertelt, moet hij soms kunstgrepen uithalen om zijn ik-figuur 'toevallig' cruciale gesprekken of gebeurtenissen te laten waarnemen. Daarnaast hadden de Nederlandse bisschoppen graag gezien dat 'Sint-Anne', 'belijdenis' en 'robe' in de overigens soepel lezende Nederlandse vertaling hun opwachting hadden gemaakt in de gedaante van 'Sint-Anna', 'vormsel' en 'kazuifel'.

Maar dat zijn voetnoten bij een krachtige, schurende roman, waarvan de filmrechten inmiddels zijn aangekocht door DNA Films, dat ook Kazuo Ishiguro's al even schrijnende Never Let Me Go verfilmde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden