Kraakscene van de jaren 70 gezien door Vlaams kind

MY QUEEN KARO..

‘Nu is het een beetje moeilijk, maar als het weer beter gaat, zal ik u ontdooien.’ De 10-jarige Karo fluistert het tegen haar huisdier, een egeltje, dat ze in een bak met water voorzichtig in het vriesvak van de koelkast stopt.

Het is een reactie op de vele veranderingen in Karo’s leven, sinds ze met haar ouders vanuit België naar Amsterdam verhuisde. Karo’s vader Raven heeft zich bij de Amsterdamse krakersbeweging aangesloten. Het is 1974, en het gezin gaat in een commune wonen. Niemand heeft er een eigen kamer, want muren zijn niet gewenst. De bewoners stellen idealen boven comfort en privacy, en proosten routineus op ‘de herverdeling van het bezit’.

Voor Karo is haar nieuwe leven even spannend als ingewikkeld. Ze moet wennen aan haar nieuwe huisgenoten en hun soms ondoorgrondelijke leefregels. Zo is het blijkbaar normaal dat haar vader een nieuwe vriendin krijgt, ook al heeft haar moeder het daar moeilijk mee.

De Vlaamse regisseur Dorothée van den Berghe (1968), die in 2002 knap debuteerde met Meisje, liet zich voor haar tweede speelfilm inspireren door haar eigen jeugdjaren in Amsterdam. My Queen Karo is niet autobiografisch, maar de film draagt een persoonlijk stempel. Het verhaal wordt verteld door de ogen van de 10-jarige hoofdpersoon, en Van den Berghe weet precies hoe een dromerig meisje van die leeftijd naar de wereld kijkt.

Ondanks de vele figuranten en opvallende locaties behoudt de film een intieme sfeer. Voor Karo zijn kleine dingen van groot belang: een schommel aan het plafond, een nieuw badpak, haar egeltje Iglo.

Dat de grotemensenwereld zich toch aan haar opdringt, is het gevolg van de nonchalance van haar ouders. Karo krijgt het moeilijk. Ze is loyaal, maar kan het haar vader en moeder niet beiden naar de zin maken.

Zonder dat haar film een aanklacht is, houdt Van den Berghe alle malle ideeën uit de vrijgevochten jaren zeventig tegen het licht. Tegelijk is My Queen Karo een liefdesbetuiging aan de vrijheid en creativiteit van het tijdperk. De zorgvuldige vormgeving en het goede spel van alle acteurs maken de film een genot voor het oog. Het is jammer dat het verhaal aan het eind met een ongeloofwaardige ingreep op scherp wordt gezet, maar dat doet weinig af aan de grote charmes van My Queen Karo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden