Column

Kraaien die een graantje meepikken op de dodenakker

De dood, daar kun je maar beter als de kippen bij zijn, als wakkere winkelier.

Prince tijdens zijn concert in Rotterdam. Beeld ANP

Een paar dagen geleden sprak ik een boekhandelaar, de aardigste uit het dorp. De zaken gaan goed: dat exquise reuzenboek van Marcel Wanders over de eregalerij van het Rijksmuseum (een kassakoopje van 6.500 euro voor de eerste 750 stuks, daarna 9.000 euro), was de deur uit gevlogen, direct nadat het in DWDD was tentoongesteld.

In de etalage van de boekhandel lagen werken over Prince. Het nog maar net verscheiden idool moet geëerd, ook in de boekhandel. 'Je moet haast wel', zei de winkelier bijna verontschuldigend. 'De klant vraagt erom.'

De dood, daar kun je maar beter als de kippen bij zijn als wakkere winkelier.

Dat was de boekhandelaar onlangs nog opgevallen bij het overlijden van Wim Brands. Klanten hadden hem bijkans kwalijk genomen dat hij niet was ingesprongen op het overlijden van de betreurde dichter en tv-presentator. De handelaar had wel gewild, maar hij kon niet anders: de paar aanwezige dichtbundels waren binnen een dag na de schokkende dood van Brands uitverkocht; een herdruk liet even op zich wachten.

Daarmee vertoonde Brands postuum alweer een gelijkenis met de ook al betreurde Joost Zwagerman. Niet alleen hadden zij beiden een suïcidale vader, hun laatste bundel verkocht postuum beter dan die gedaan had of zou hebben bij leven. In het geval van Zwagermans bundel Wakend over God - vol bespiegeling en bezwering inzake de dood en God - kun je dat niet zeker weten, maar ik durf de stelling aan.

Soms toont bewondering morbide trekjes. Van Goghs korenveld, het bloedrode vlak van Rothko: de wetenschap dat het een Laatste Werk was voor de zelfgekozen dood, voegt kennelijk iets toe. Willen de achterblijvers de doodsnood horen krijsen? Wellicht hopen ze oog in oog met het laatste werk het raadsel te doorgronden. De dood naderen en tegelijk veilig op afstand blijven. Met een teentje het koude water voelen en dan snel weer op het droge.

Elders in het dorp bevindt zich aan een lange laan een luxueus ogende uitvaartbloemenzaak, Momentum Florum. De etalage is er geheel gevuld met een paars geverfde doodskist. Eroverheen zijn zwarte linten gedrapeerd met in witte letters de tekst: 'Sometimes it snows in april', en 'Rest in peace'. In de winkel ligt een condoleanceregister, wie wil mag Prince erin bewenen.

Eerbetonen en huldeblijken heb ik in vele gedaanten voorbij zien komen. Bruce Springsteen die Purple Rain speelt. Stevie Wonder. Geen poptempel zonder tribute aan de Prince. De redactie van het Vlaamse radioprogramma Studio Brussel nam een fraai filmpje op van personeel dat het vanaf de zendmast met confettikanonnen paars liet regenen - als het geen beeldanimatie was. En ik heb vast nog een boel gemist.

Makkelijk zou ik het verderfelijke lijkenpikkerij kunnen vinden. Kraaien die een graantje komen meepikken op de dodenakker. Nu weet ik: ze moeten wel. Wij achterblijvers willen niet anders.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden