Kovacs verzuipt in aanzwellend rumoer van het publiek

Natuurlijk stonden er grote namen op Paaspop in Schijndel, dit weekend, maar het uitkijken was naar de kakelverse bandjes. Een deceptie, zangeres Kovacs, en een regelrechte ontdekking voor de festivalpodia: My Baby.

Beeld Ben Houdijk

Emil Landman: 'Veelbelovend'

Een jongen-met-gitaar die een flinke tocht over de festivalweiden kan maken. Emil Landman steeg met zijn plaat Colours And Their Things uit boven het gemiddelde singer-songwriter-niveau. Hij maakt mijmerende gitaarliedjes, vervuld van vrij persoonlijke romantiek, maar met toch een universele zeggingskracht. Live in de flinke Jack Daniel'stent komt hij met band wat schuchter van het podium, maar de show wint al gedurende de eerste drie nummers aan kracht, dankzij die prachtige stem van Landman, de ondersteunende vocalen van zijn drummer én natuurlijk de prachtige gitaararrangementen. Veelbelovend.

Kovacs: 'Ze zingt stroef'

Het had heel mooi kunnen zijn voor zangeres Kovacs. Deze week verschijnt na veel premature media-aandacht en zelfs al een documentaire eindelijk debuutplaat Shades Of Black. Het nachtclubachtige liedwerk van die plaat mag ze op Paaspop vertolken op een reuzepodium in tent Apollo, voor 15 duizend man. Misschien is het de enormiteit die de band lamlegt.

De liedjes komen niet van het podium, ook niet als de cello en viool proberen de nummers wat meer kleur te geven. De strijkers zijn nauwelijks hoorbaar en Kovacs verzuipt in het aanzwellende rumoer van het publiek dat er maar eens een paar extra treetjes bier bij haalt en weigert te applaudisseren. De band speelt flegmatisch en Kovacs staat als bevroren tussen de barpiano en de sfeerverhogende schemerlampen. Ze zingt stroef, lijkt bevangen door de zenuwen. Een matte cover van Grace Jones (I've Seen That Face Before) onderstreept het gebrek aan charisma en speelplezier, dat in de Apollo toch wel heel wreed aan het licht komt. Ontzettend sneu. Iemand had Kovacs dit kolossale podium en dus een even omvangrijke deceptie moeten besparen.

My Baby: 'Smerige maar hippe bluesrock'

De ontdekking van Paaspop: het Amsterdamse trio My Baby (de begeleidingsband bij theatertours van Henny Vrienten), dat met ogenschijnlijk kinderlijk gemak en onwaarschijnlijk veel plezier een tent met een paar duizend man plat speelt.

My Baby speelt smerige maar hippe bluesrock met agressieve slidegitaren, naast de opgejaagde en psychedelische vocalen van zangeres en gitariste Cato van Dijck en dreunend en repetitief drumwerk van haar broer Joost. De snijdende en bijna trance opwekkende liedjes trekken een verwoestend spoor door de Jack Daniel'stent en mogen bovendien uitrollen tot euforische rock-climaxen: vuisten in de lucht. De tent staat op zijn kop en iedereen die erbij was, wil maar één ding: zo snel mogelijk een nieuwe show van dit sensa-tionele rockbandje. Dit wordt het festivaljaar van My Baby.

Emil Landman, Kovacs en My Baby
Pop
Paaspop te Schijndel, 3 t/m 5/4.
www.paaspop.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden