Column Kort Proza

Kort proza: Andere Dolly

Beeld Marcel van den Bergh

Ze ketst kiezelstenen over het wateroppervlak van de rivier. Ze probeert de overkant te halen. Ik vraag haar waarom. ‘Dat is persoonlijk’, zegt ze.

Later lopen we langs de oever ergens heen. Er drijft een ‘Dolly’-opblaaspop voorbij. ‘Ken ik die niet ergens van?’, vraagt ze. ‘Dat was een andere Dolly’, antwoord ik.

Ze raapt een nieuwe kiezelsteen van de grond en laat hem door haar handen gaan. ‘Dit is hem’, zegt ze, ‘ik voel het.’ Ik vraag of ze hem niet naar de overkant gaat proberen te gooien. ‘Dat is niet nodig’, zegt ze, ‘als we aan de overkant zouden lopen, zou dit de overkant zijn. Dat zie ik nu.’

Ik kijk naar de overkant. Ik zie niets. Ik raap een kiezelsteen van de grond. Ik voel niets. ‘Ik voel niets’, zeg ik en gooi hem de rivier in. We staren naar de kringen in het water. ‘De rimpels van de tijd’, zegt ze. ‘Ik mis Dolly’, zeg ik.

De nacht valt zacht. De tijd lijkt stil te komen staan, het wateroppervlak zo glad als een spiegel. Maar de steen die door haar handen gaat slijt, slijt...

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden