Media Tv-recensie

Koppelgasten, ouwe kerels die ooit harde jongens waren

Ouwe kerels die ooit harde jongens waren komen bij elkaar in de ingetogen en ontroerende Teledoc Keetschoppers.

De Koppelgasten troepen samen bij de keet. De meesten zijn met pensioen, een enkeling nog niet. Ze komen met de fiets, de brommer of de scootmobiel. Ze dragen petten en mutsen. Die in de scootmobiel heeft een slangetje in zijn neus.

‘Hoe is het met je vrouwtje?’, roept hij. En dan, tegen de camera: ‘Daar is-ie al tien jaar vanaf.’

Soms is een van de mannen te lang achter elkaar aan het woord. Dan doet iemand een zoemer na. ‘Eeeh! Tijd is om.’

Al twee jaar komen ze hier bij elkaar, bij deze roestige zeecontainer in Amersfoort. Ouwe kerels die ooit harde jongens waren en die elkaar kennen uit ’t Sasje, een volksbuurt, die al twintig jaar niet meer bestaat.

Kijk ze staan. Kijken, sigaretje roken, beetje darten, moppen tappen, praten over Jantje, die zo’n dikke kop gekregen heeft, en over ouder worden, en wat je kunt doen om dat te voorkomen: je eigen jong opknopen.

De mannen van de keet hebben zich geen van allen jong opgeknoopt. Ze zijn het van binnen nog steeds. Jong, bedoel ik. Als een meisje van in de zestig komt langsgebrommerd, roepen ze dat ze effe moet komen, dat ze op een schootje moet komen zitten. In het plantsoentje rond de keet steken ze ­elkaar de loef af, bevestigen elkaars bestaan en discussiëren zonder dat er tot een oplossing gekomen hoeft te worden. Ze spreken hard, en snel, en dwars door mekaar, maar ze zijn niet jong en ruw genoeg meer om hun liefde voor de ander grondig genoeg te camoufleren.

Zolang er gelachen wordt, kan er niet gehuild worden.

Wanneer de keet twee jaar bestaat, houdt Henk een toespraakje. Henk runt de keet, hij heeft zo’n grote knijper waarmee hij colablikjes uit de berm vist. Henk is 82, de oudste. Hij zegt niet zoveel, kijkt vooral. Er zit iets zachts in zijn blik, alsof hij steeds even het schuurpapier van de gesprekken optilt om naar de verbondenheid eronder te kijken.

Als de verjaardagspolonaise zich op gang trekt, roept er een: ‘Effe wachten, m’n pacemaker doet het niet.’

In kleiner gezelschap gaat het over de dood, die soms een Koppelgast wegstreept. Henk wil wat van zijn as in een standbeeld langs de Eem gestopt hebben. ’s Nachts, want zoiets mag niet van de gemeente. Voor de rest kan hij zo de rivier in. Prima vissenvoer.

In iets erna geloven ze niet. Die hocuspocus… Daar hebben ze te veel voor meegemaakt.

De regisseur heet Lennah Koster, de (Teledoc Campus-)documentaire Keetschoppers. Ingetogen, ontroerend en met oog voor de mooiste details: een trillende duim, of een claxon in de verte en mannen die zwaaien: ‘Ik weet niet wie het is.’

Keetschoppers werd zondagavond tegen middernacht op NPO3 uitgezonden. Geen tijd en plaats waarop knalcijfers verwacht mogen worden. Doe jezelf een plezier: neem 25 minuten vrij en kijk hem terug. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden