Kop van Slagter en een duidelijke boodschap

Jan Slagter groeide op in een gereformeerd gezin. ‘Tot groot ongenoegen van mijn familie zing ik op zondagochtend altijd mee met Nederland Zingt van de EO. Een reis langs de wolken en ’t Hijgend hert der jacht ontkomen kunnen mij niet vaak genoeg voorbij komen. Ik zing uit volle borst mee en zij hollen de kamer uit.’

Hij werkte voor de Amro Bank en de Nederlands Vereniging ter bevordering van het Levensverzekeringswezen (‘Groot gebouw en het geld kon niet op’) en was mede-eigenaar van Belgische snookercafés.

‘Snookerpaleizen noemden we die. Ik ben altijd ondernemer geweest. Dat ben ik hier bij MAX ook. Ik probeer deze tent zo te leiden alsof het een bedrijf is. Als we de paperclipjes ergens anders goedkoper kunnen krijgen, gaan we voortaan niet meer naar meneer Jansen, ook al worden ze daar al 70 jaar gekocht.’

In 2002 richtte Slagter (54) MAX op, de omroep voor ouderen. Zijn levenswerk? ‘Ik moet weleens aan mijn vader denken, de man is nu 91. Hij is 40 jaar lang naar hetzelfde kantoor gegaan. Zo’n leven is niet aan mij besteed. Ik wil MAX in de komende vijf jaar van kleine jongen tot volwassenheid brengen. Daarna zie ik wel. Hier ligt genoeg werk. Ik ben alleen maar hier. Niet tot groot verdriet van mijn vrouw, maar Ik maak weken van 70, 80 uur. Ik ga om acht uur weg en ben om een uur of half negen, negen uur weer thuis.’

Omroep MAX mag toetreden tot het publieke bestel. Werd hier de champagne opengetrokken?
‘Ik zat het meest in over het oordeel van de visitatiecommissie, in juni. Omdat minister Plasterk had gezegd dat hij dat oordeel zwaar zou laten meewegen bij zijn besluit MAX en Llink toe te laten tot het publieke bestel. Dat oordeel was positief. We hebben onze ambities en beloften waargemaakt, dat heeft iedereen vastgesteld. We moeten de kerstboom alleen nog even optuigen met een raad van toezicht. De kritiek, nou ja, de opmerking was: Slagter is oprichter, en voorzitter, en directeur

En presentator.
‘En hij maakt ook nog het koffieapparaat schoon. Dat is iets te veel van het goede. Maar het is een bewuste keuze geweest.’

Van u.
‘Ja, van mij. Er zijn natuurlijk nog twee andere bestuursleden, die hebben er ook wel iets over te zeggen. Maar we hebben gezegd: we beginnen bij MAX met maken van programma’s, daar stoppen we al onze energie in. De organisatie zou later komen. Ik ben straks alleen nog maar statutair directeur. Dat is het dan. Ik vind het prima. Maar als Jan Slagter er niet meer is, wordt nu wel gezegd, wat dan?’

Ja, wat dan?
‘Wat gebeurde er bij BNN toen Bart de Graaff er plotseling niet meer was? Toen ging die organisatie toch ook gewoon door? We hebben hier een managementteam, met een hoofd radio, een hoofd televisie, een hoofd beleid en strategie, een hoofd financiën, een hoofd leden en ledenactiviteiten en een hoofd personeelszaken.’

De stelling dat Jan Slagter Omroep MAX is, klopt niet?
‘Nou, die klopt gedeeltelijk. We hebben natuurlijk in onze campagne gekozen voor één gezicht. Dat was ik. Dat heeft ons geen windeieren gelegd. We hebben nu 240 duizend leden. We begonnen met 60 duizend. We hadden twee dingen: mijn kop en een heel duidelijke boodschap. MAX blijft als u dat wilt. Dat konden we ook roepen. Sybrand Niessen en Martine van Os van Tijd voor MAX zijn nu ook gezichten van MAX aan het worden, die zijn dagelijks met hun snuit op de buis. Meer dan ik. Straks zul je zien dat MAX meer is dan alleen Jan Slagter. Maar ik heb het wel opgericht.’

Maakt u het koffieapparaat ook nog steeds schoon?
‘Af en toe. Ach, dat is maar een gezegde, ik deed het in het begin. We hebben een nieuw apparaat, dat is zo ingewikkeld dat ik het niet meer mag doen. Want ik krijg het niet meer in elkaar.’

U begon met niks.
‘Niks! Laatst was ik in Wenen voor opnamen met Marco Bakker. Ik ging er twee dagen naartoe. Ze waren hartstikke hard aan het werk in Schönbrünn. Dat heb ik nog nooit gezien, zei Rinus Spoor, de regisseur, dat een directeur heel Schönnbrunn afzet met linten.’

Waarom deed u dat?
‘Dat deed ik omdat ik hartstikke gek werd van al die mensen die door het beeld liepen. Meedoen, dat vind ik het leukste. Ik weet precies wat er hier gebeurt. Ik ga me hier niet opsluiten en even bestuurdertje spelen met de benen op tafel. Vanochtend was er een juristenoverleg, dat duurde tweeënhalf uur. Daar zit iemand anders bij. Dat is niks voor mij, ik ben er te ongeduldig voor. En ik moet sowieso na een uur roken. Maar ik wil wel precies weten wat er is besproken.’

Op een mooie dag dacht u: ik ga een omroep beginnen die...
‘Dat is het mooie van ons bestel. MAX is Jan Slagter, wordt vaak gezegd. Maar het is echt een burgerinitiatief geweest. Het was niet zo dat er een engel aan mijn bed stond die zei: Jan. jij moet iets doen. Maar ik begon me steeds meer te ergeren.

‘In die periode, 2002, was alles gericht op jongeren. Flitsende beelden, na zeven minuten een ander onderwerp. Ik kijk graag naar televisie, tot en met de herhaling van De Wereld Draait Door om half één. Zo gaat dat maar door. Maar het was alleen maar verjongen, verjongen, verjongen.

‘Toen heb ik gewoon eens via internet de mediawet uitgeprint. Daar stond dat je een omroepvereniging kon oprichten. Je moest 50 duizend leden hebben en een beleidsplan schrijven. En dan naar de notaris. We hadden twee leden, mijn vrouw en ik. Nog 49.998, zeiden we toen.’

U bent een idealist?
‘Idealisme is mij niet vreemd. Omdat ik vind dat de publieke omroep van en voor iedereen is. Door de komst van MAX zijn ouderen positiever over de publieke omroep gaan denken. En we zullen groter en groter en groter worden hè. In Nederland komt er elke twee minuten een 50-plusser bij. Dat draagt er toe bij dat er op een andere manier over deze groep wordt nagedacht.’

In een column op de site van MAX maakte u zich boos op Hugo Borst die bij DWDD Henny Huisman belachelijk maakte en zei dat zijn tijd voorbij was.

‘Ja. Meneer Borst, kom. Hij is zelf bang om oud te worden, daarom reageert hij zo. Het is ook zo typisch Nederlands. In Amerika en Engeland heb je presentatoren die 60, 70 jaar oud zijn. Kijk naar Larry King op CNN, de man is geloof ik bijna 80. Ik zie het in Nederland nu weer gebeuren met Aart Zeeman en Cees Grimbergen. Ze noemen het vernieuwing, maar het is gewoon verjonging. Stop met die onzin, zeg dat dan gewoon.

‘Cees Grimbergen presenteerde Rondom Tien. Echt een programma dat er toe doet. Het zat tegenover Paul de Leeuw, maar er keken 600 duizend mensen naar Nederland 2. En zo’n man wordt aan de kant gezet voor een dame, nou ja, ik heb niks tegen die dame, van rond de 30. Dan snap je het niet.’

U krijgt er nogal eens van langs van columnisten en andere stukjesschrijvers.
‘Ik neem het met een korrel zout. Het komt altijd wel uit een bepaalde hoek. In De Telegraaf heb ik het nog nooit gelezen. Jullie vorige tv-recensent, hoe heet die ook alweer?’

Wim de Jong.
‘Ja, ik wist gewoon wat hij ging schrijven. Ik kon er om lachen. Maar toen ik hem een keer op de radio hoorde, in gesprek met Sophie Hilbrandt, viel hij door de mand. Ze hadden nog net geen seks, maar het leek er wel een beetje op. Is dat dan de tv-criticus, de kritische recensent?

‘Maar ik snap ook wel dat het veel gemakkelijker is om over ons iets te schrijven dan over Sophie Hilbrandt. Zo kijk ik er ook naar. Onze leden, die neem ik serieus. Wie ons belt of schrijft of mailt, krijgt serieus antwoord. Want dat zijn wel onze kijkers. En wat de kijkers vinden, is het belangrijkst.’

Max presenteert in maart 2009 het nieuwe ledenaantal van de omroep. (Omroep MAX / ANP )
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.