Koningin van het historische kinderboek

Na haar doorbraak met Kruistocht in spijkerbroek was Thea Beckman niet te stuiten. Ze deed archiefonderzoek, nam haar gezin mee op vakantie naar historische plekken om de sfeer te proeven en leverde bijna elk jaar een dikke pil af....

Pjotr van Lenteren

Van der Vlugt zal Beckman vooral herinneren als haar grote voorbeeld, een oude dame die er altijd was. 'Ze is tot vorig jaar blijven signeren op boekenmarkten. Dat is toch ongelofelijk? Tegenwoordig zie je nogal eens kinderboekenschrijfsters die het na een uur voor gezien houden, maar Thea niet, die ging door tot haar duimen blauw waren.'

Beckman verkocht tijdens haar leven 1,75 miljoen boeken, waarvan een half miljoen exemplaren van Kruistocht in spijkerbroek, waarmee ze in 1974 haar enige Gouden Griffel won. De verfiming van dat boek, gemaakt door De Tweeling-regisseur Ben Sombogaart, maakt ze net niet meer mee.

Toch had Beckman een geknakte carrière. In de jaren tachtig begon een nieuwe generatie recensenten steeds negatiever over haar te schrijven vanwege haar oubollige breedsprakigheid en personages zonder diepgang.

Tijdgenoten Paul Biegel en Tonke Dragt verzilverden hun succes met de Staatsprijs voor kinder- en jeugdliteratuur, de P.C. Hooftprijs voor kinderboekenschrijvers. Beckman heeft die prijs voor haar omvangrijke en nog steeds veelgelezen oeuvre niet meer gekregen.

'Ze zei altijd dat die prijzen haar niet interesseerden', zegt schrijfster Imme Dros. 'Wat nonsens was natuurlijk. Toen Kinderen van moeder aarde, wat zij zelf haar beste boek vond, geen prijs won was ze vreselijk verontwaardigd. Maar dan zei ze: ''Ik ga thuis zitten en wachten tot de brieven komen''. Ze kreeg ontzettend veel fanmail.'

Ze stond sinds het oprichten van de landelijke Kinderjury in 1988 met elk van haar boeken op de lijst van genomineerden en won die prijs twee keer. Zelf zat ze er dan ook niet mee. 'Ik kan niets meer aan mijn boeken veranderen als ze af zijn', zei ze schouderophalend in interviews.

Net zoals ze in de marges van haar typoscripten iedere keer dat haar uitgever zeurde over een te moeilijk woord, driftig 'Onzin!' bleef krabbelen. Ze ging voor recensenten niet op de knieën, maar voor haar jeugdige lezers ook niet. Ze verzette zich altijd fel tegen het schrijven van korte zinnen en makkelijke woorden.

Thea is altijd Thea gebleven. De meisjes in haar boeken waren net als zij: eigenzinnig en opstandig. In haar laatste boek Gekaapt! laat Beckman nog één keer een meisje zich niet zo makkelijk bij een besluit van haar vader neerleggen. En daarna was het mooi geweest.

Wie haar in de bibliotheek zoekt zal haar voorlopig nog wel vinden op haar vertrouwde plek, naast haar vriend en generatiegenoot Biegel, misschien wel voor altijd samen de baas over de B.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden