Recensie Oh Lucy!

Komisch vrouwenportret Oh Lucy! wasemt sfeer van eenzaamheid en melancholie (****)

Vertrouwde vertelpatronen en het sympathieke spel zetten je in het droevige vrouwenportret Oh Lucy! op het verkeerde been. De hele film wasemt een sfeer van eenzaamheid en melancholie. 

Een leslokaal tussen de happy-end-massagesalons, een valse naam en een pruik op je hoofd: niet bepaald wat je verwacht van een gratis kennismakingsles Engels.

Kantoorklerk Setsuko (55) weet dan ook niet wat haar overkomt, wanneer ze in het Japanse drama Oh Lucy! aanklopt bij het achteraf-adres dat ze van haar nichtje Mika heeft gekregen. Mika zou de les zelf volgen, maar heeft het inschrijfgeld nodig voor andere doeleinden. Daarom heeft Setsuko Mika’s deelname overgekocht en zit zij nu hier, als de blond gekrulde Lucy te luisteren naar de ongewone instructies van haar Amerikaanse docent John.

Dit is het tamelijk bizarre vertrekpunt voor Oh Lucy!, dat schrijver-regisseur Atsuko Hirayanagi baseerde op haar gelijknamige korte film uit 2014. Een zowel licht komisch als droevig vrouwenportret is het geworden, veel complexer dan je op het eerste gezicht zou denken. Na de kennismakingsles ziet Setsuko (Shinobu Terajima) de rest van de cursus wel zitten, maar wanneer ze terugkomt voor les twee blijkt John (Josh Hartnett) plotsklaps naar de VS te zijn vertrokken. Samen met Mika (Shioli Kutsuna).

Dat Setsuko en Mika’s moeder Ayako (Kaho Minami) vervolgens óók naar Amerika vliegen om Mika op te zoeken, valt dan nog te raden. Net als dat Setsuko warme gevoelens voor John ontwikkelt. Talloze andere films namen een dergelijke route, om hun in sleur gestrande personages tot alles veranderende ervaringen te dwingen. Aanvankelijk lijkt het alsof Hirayanagi zelf te veel licht onaangepaste feelgoodfilms heeft gezien, voordat ze aan haar regiedebuut begon.

Het zijn echter die vertrouwde vertelpatronen, plus het zeer sympathieke spel van met name Terajima en Hartnett, die je in Oh Lucy! op het verkeerde been zetten. Daardoor kan een even hitsige als ongemakkelijke seksscène veel effect sorteren, en komt de tragische slotakte extra hard aan.

Niet dat Hirayanagi eerst een vrolijk rookgordijn optrekt: de hele film wasemt een sfeer van eenzaamheid en melancholie, van de zelfmoordscène aan het begin tot Setsuko’s heimelijk bespotte collega, die iedereen op de afdeling dagelijks op zoetigheid trakteert. Setsuko zelf loopt schuchter door kantoor; op straat verstopt ze haar gezicht achter een mondkapje. Haar morsige appartement lijkt eerder een ontplofte kleedkamer. Triest, dat ze nou net met die malle pruik op haar hoofd beter lijkt te weten wie ze is.

Maar die triestheid sluimert lange tijd, zonder expliciet te worden. Zo heeft het iets ontwapenends, elegants en cools hoe Setsuko met haar pruik de straat op gaat. Je gunt het haar echt, dat ze in Lucy haar tweede huid heeft gevonden.

Oh Lucy!

Drama ****

Regie Atsuko Hirayanagi

Met Shinobu Terajima, Josh Hartnett, Kaho Minami, Shioli Kutsuna.

95 min., in 19 zalen.

Meer over