FilmrecensieKom hier dat ik u kus

‘Kom hier dat ik u kus’ is een overtuigende en terecht prijswinnende Griet Op de Beeck-verfilming ★★★★☆

Als complex portret van een gemankeerde heldin doet de film niet onder voor het boek.

null Beeld

In Kom hier dat ik u kus (2014), de succesroman van Griet Op de Beeck, hoort verteller Mona op haar 11de verjaardag dat vader Vincent en stiefmoeder Marie een kindje verwachten. Ze vertellen het nieuws waar alle feestgasten bij zijn, zonder op Mona’s reactie te letten. ‘Ik denk alleen maar: ik wil geen zusje en geen broertje’, bekent Mona aan de lezer. Tegenover de buitenwereld probeert ze vrolijk te doen. ‘‘Heel blij’, zeg ik zo’n beetje in het gelach.’

De Nederlands-Vlaamse filmbewerking van Sabine Lubbe Bakker en Niels van Koevorden maakt die cruciale verjaardagsscène zo mogelijk nog wranger. De camera concentreert zich bij de bekendmaking van het nieuws volledig op het gezicht van Mona (Olivia Landuyt, 12 jaar tijdens de opnamen en zeer overtuigend). Je ziet de schok door haar heen gaan, hoe ze haar onvrede tot een zonnige glimlach kneedt – en verder merkt niemand het.

Sinds haar moeder is omgekomen bij een auto-ongeval, lijkt Mona soms bijna onzichtbaar geworden. Dat verandert niet als ze volwassen is ( gespeeld door actrice Tanya Zabarylo): anders dan haar eigengereide broer Alexander (Tijmen Govaerts) gaat Mona nog steeds kopje onder in de vreugde en, vooral, het ongeluk van anderen.

Wordt Mona in Kom hier dat ik u kus niet gedomineerd door haar vader (Tom Vermeir) of stiefmoeder (Wine Dierickx), dan wel door geliefde Louis (Valentijn Dhaenens) en toneelregisseur Marcus (Stefan Perceval), voor wie ze zich uitslooft als dramaturg. Zabarylo internaliseert de constante verdrukking van haar personage op alle spelniveaus: met elke spaarzame, voorzichtig uitgesproken zin, met elke gelaten oogopslag en elk troostend gebaar manoeuvreert Mona zich naar de zijlijn. Tot het echt niet langer kan.

Lubbe Bakker en Van Koevorden maakten in 2013 een droomdebuut met Ne me quitte pas, een prachtige documentaire over twee Waalse drinkebroers. Met Kom hier dat ik u kus, na Vele hemels boven de zevende (2017) de tweede Op de Beeck-verfilming, zetten ze de geslaagde stap naar fictie. Terecht wonnen ze op het Nederlands Film Festival de prijs van de Nederlandse filmkritiek. Als complex portret van een gemankeerde heldin doet de film niet onder voor het boek.

Lubbe Bakker en Van Koevorden schrappen in hun scenario veel nevenpersonages en variëren volop op het basismateriaal. Scènes lopen vaak anders dan in het boek en zijn tot in de details van nieuwe accenten voorzien. In de film brengt de kleine Mona geen schrijnend bezoek aan het autokerkhof; in het boek vind je geen scène waar ze in vaders tandartspraktijk op controle komt en hij haar vraagt om Marie voortaan ‘mama’ te noemen, terwijl hij net een instrument in haar mond steekt en zij dus nauwelijks iets kan terugzeggen.

Fijn dat de makers op het beoordelingsvermogen van hun publiek vertrouwen en de lading van scènes vooral suggereren. Op de Beecks zinnen zijn niet omgesmeed tot duidende voice-over. De film bevat ook nauwelijks sturende muziek, uitgezonderd de kerstklassieker Silver Bells, die herhaaldelijk opduikt: drie keer gezongen door een man, één keer door een vrouw. Alsof Mona eindelijk haar eigen stem vindt.

Kom hier dat ik u kus

Drama

★★★★☆

Regie Sabine Lubbe Bakker en Niels van Koevorden

Met Tanya Zabarylo, Olivia Landuyt, Tom Vermeir, Wine Dierickx, Valentijn Dhaenens, Stefan Perceval.

100 min., te zien in 49 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden