Review

Koerswijziging Mumford & Sons tegenvallend

Tijd voor een koerswijziging, maar geen al te riskante, moeten Marcus Mumford en zijn bandmakkers hebben gedacht toen ze zich zetten aan het derde Mumford & Sons-studioalbum, dat Wilder Mind is gaan heten.

Marcus Mumford in 2013. Beeld afp
Marcus Mumford in 2013.Beeld afp

De Londense groep brak in 2009 door met een type folkrock dat vooral live aardig kon dampen: folkpolka met banjo, verpakt in een handvol effectieve, krachtig gezongen popsongs. Tweede album Babel (2012) was meer van hetzelfde. Mumford & Sons werd 'mega'.

En nu? Weg is de banjo, weg is de folk. Dat de groep van het folkstempel af wilde, valt wel te begrijpen, maar op Wilder Mind horen we een wel heel inwisselbare gitaarband, die ook nog vergat pakkende singles te schrijven.

Mumford & Sons wilde de kant van U2 en Coldplay op en richt zich opzichtig op de Amerikaanse markt, maar artistiek gezien zijn ze een doodlopende straat ingeslagen waar het zo druk is dat ze er de hele plaat lang klem blijven zitten.

Hier is iets vreselijk misgegaan. De oude sound was misschien niet zo heel spannend, maar wel opzwepend en herkenbaar. Maar Just Smoke? Monster? Het kan werkelijk élke U2/Springsteen-epigoon zijn. Wat een steriele productie. En dan heb je de tergend clichématige ballads aan het einde nog niet eens uitgezeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden