Review

Knappe symbiose popstel en koningspaar

 

Manja Topper als Lady Macbeth-Courtney Love en Gillis Biesheuvel als Macbeth-Kurt Cobain in de voorstelling Macbain.Beeld Sanne Peper

Kurt Cobain en Courtney Love spelen een rollenspel: op zo'n Eva Jinek-achtige bank interviewen ze elkaar over hun muziek, hun passies, hun favoriete boek. Hij totaal geflipt, zij over de top hysterisch en ordinair.

Maar wat een verrukkelijk begin van de voorstelling Macbain van Dood Paard, waarin Manja Topper en Gillis Biesheuvel een tekst van Gerardjan Rijnders spelen. Het is een even glasheldere als prettig gelaagde mengeling van Shakespeares Macbeth en biografische elementen uit het onstuimige leven van het echtpaar Cobain-Love en hun groep Nirvana.

Wat die twee stellen bindt, is hun tomeloze ambitie, honger naar macht en aandacht, verslaving aan roes en extase. Moord, drugs, seks, het maakt allemaal niet uit - als vergetelheid de realiteit maar de baas blijft.

Bedrijven

Rijnders' Macbain is zeker niet eenduidig en enige voorkennis is gewenst van zowel Macbeth en zijn lady als van dat merkwaardige rocksterrenstel uit de jaren negentig. Daarom heeft Dood Paard het briljante idee gehad om voorafgaand aan de Macbain-tekst twee bedrijven toe te voegen. Eerst dus dat mallotige maar erg geestige interview op de bank (tekst: Dood Paard) met een volkomen lijpe Biesheuvel als Cobain en een alle kanten op fladderende Topper.

Daarna volgt een geinige fast-forward-versie van Macbeth (tekst: Janine Brogt) waarbij de acteurs achter de bank kruipen en met verkleedkist-spulletjes de bloeddorst aan het Schotse hof op een Theo & Thea-achtige manier uitspelen. Hooguit slaat de meligheid hier iets te ver door en duurt dit te lang.

Beide delen zijn de opmaat tot Macbain zelf, waarin de vileine vrolijkheid gaandeweg overgaat in bloedige ernst. We kijken en luisteren dan naar een echtpaar in de war, naar twee ernstig getroebleerde mensen die in korte, strakke zinnen uit hun mentale gevangenis proberen te ontsnappen. De eenzaamheid giert door de zaal, de pogingen het onafwendbare einde te keren zijn hartverscheurend. Heel knap weet Rijnders in zijn tekst de twee verhalen van vroeger en nu door elkaar heen te weven. Macbeth en Cobain, Lady Macbeth en Love - zij wisselen stuivertje en vallen uiteindelijk samen.

Genadeloos en angstaanjagend consequent

Deze kapotte mensen worden door Topper en Biesheuvel genadeloos en bijna angstaanjagend consequent gespeeld: zij jongleert opnieuw met toonhoogten en stemmingswisselingen die even gevaarlijk als ontroerend zijn; hij is amechtig en wanhopig op zoek naar verlossing - de taal is hun houvast.

Het decor wordt overheerst door een in de nok hangende glazen plaat waarop allerlei bestek ligt. Stukje bij beetje komt dat plafond omlaag, met rammelend en donderend geweld, ondersteund door licht- en rookeffecten. Daartegenover staan flarden rustgevende muziek, waarvoor componist Wessel Schik Nirvana-songs naar hoofse klanken heeft getransponeerd.

Macbain is door Dood Paard als collectief gemaakt, een regisseur wordt niet vermeld. Dat is knap werk, want je ziet niet vaak een voorstelling die zo ongekend strak in zijn ongenaakbare vorm zit.

Macbain. Van Gerardjan Rijnders door Dood Paard. In Frascati Amsterdam, 2 april. Daar t/m 30 april. Tournee: doodpaard.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden