Pics Floortje Smit

Knappe journalist wordt in de film dikke paparazzo; mag dat?

Steve Zissis in The Frontrunner

Natuurlijk worden in films over waargebeurde verhalen de feiten enigszis versimpeld en gedramatiseerd. Maar wat zijn daarvan de gevolgen voor de échte hoofdrolspelers? 

De slonzige baard, daar begon het mee. Toen journalist Tom Fiedler zag hoe hij werd geportretteerd in de film The Front Runner, was dat het eerste waarover hij struikelde. ‘Ik heb zelfs nog nooit stóppels gehad’, mokte hij in november al in een geïrriteerd stuk in de Miami Herald.

The Front Runner gaat over Gary Hart, een inmiddels vergeten politicus die president van Amerika had kunnen worden, tot een buitenechtelijke relatie aan het licht kwam. Fiedler was een van de journalisten die de affaire in 1987 onthulde. Voor de film werd hij echter niet geraadpleegd, door regisseur Jason Reitman noch door acteur Steve Zissis. Vond hij al een beetje vreemd.

Maar toen zag hij zichzelf in de bioscoop als een slons van een man, met een dikke buik en een verbaasde blik. Terwijl hij in werkelijkheid ‘veel waarde hecht aan zijn uiterlijk’ en potverdorie veertig marathons en zelfs triatlons had gelopen. ‘Was Brad Pitt niet beschikbaar?’ grapte hij aanvankelijk nog half.

Toen de recensies verschenen, werd hij pas echt kwaad. The New York Times omschreef de journalist als ‘morsig, laf, opportunistisch, onbespraakt’. ‘Een wat vertederende stuntel’, aldus de Boston Globe. Variety omschreef hem als ‘de Judas van de politieke journalistiek.’ De arme Fiedler zag zijn professionele reputatie afbrokkelen. Dus schreef hij afgelopen maandag een lange open brief aan Reitman waarin hij een disclaimer vraagt waarin staat dat de film ‘op geen enkele manier de echte handelingen van de Pulitzer Prize-winnende journalist weergeeft’.

De 102-jarige actrice Olivia de Havilland had afgelopen jaar een soortgelijke ervaring. In de televisieserie Feud: Bette and Joan zet Catherine Zeta-Jones haar neer als ‘vulgaire roddeltante’ en ‘hypocriet’. Volgens de actrice maakte dit korte metten met haar reputatie van een ‘integere, eerlijke, gulle, opofferingsgezinde en waardige’ vrouw. Ze sleepte FX Networks vergeefs voor de rechter; gisteren werd bekend dat ze in hoger beroep gaat.

Natuurlijk, zo werkt waargebeurd drama. Ook dat soort films zijn gebaat bij eenduidige slechteriken, en wie zich aan de randen van het vertelperspectief bevindt, is een gemakkelijk doelwit.

Maar die echte mensen zijn natuurlijk geen makke schapen die hun eigen ijdelheid en reputatie wel even opzij zetten omwille van een film – waarom zouden ze ook? Bovendien hebben de filmmakers ze iets afgepakt: de illusie dat je controle hebt over hoe je wordt herinnerd na je dood. 

Fiedler schreef in november al: ‘Deze versie ben ik nu voor miljoenen filmkijkers en in memoriam-schrijvers.’ Had Reitman nou maar Brad Pitt gecast, dan was dat op zijn minst iets draaglijker geweest. 

Floortje Smit, filmrecensent, werpt haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden