Film

Knap hoe Zhang Yimou met een zekere speelsheid subtiele kritiek op het regime weet te uiten ★★★☆☆

Wie zich neerlegt bij een overdaad aan kluchtige verwikkelingen, ziet met One Second vooral een mooi geformuleerde liefdesbrief aan de aantrekkingskracht van de bioscoop.

Berend Jan Bockting
One Second  Beeld
One Second

Het is een understatement om One Second van Zhang Yimou te omschrijven als langverwacht. Ruim drie jaar geleden kwam de film van de inmiddels 72-jarige Chinese regisseur (Het rode korenveld, Raise the Red Lantern, Hero) in het nieuws omdat hij een paar dagen voor de wereldpremière op het filmfestival van Berlijn plotseling uit het programma was gehaald. Technische problemen tijdens de postproductie, was de officiële reden. In werkelijkheid kwam One Second op de valreep niet door de strenge Chinese censuur.

De film speelt zich af tijdens de Culturele Revolutie (1966-1976) en verhalen over die periode van economische rampspoed liggen in China altijd gevoelig. Yimou ervaarde iets vergelijkbaars met zijn drama Coming Home (2014), waarin hij de vervolgingen en de angstcultuur van het toenmalige regime noodgedwongen buiten beeld hield. Het is dus de vraag in hoeverre hij zijn opnieuw gemonteerde en deels opnieuw gefilmde One Second heeft afgezwakt – en of dit merkbaar is in het eindresultaat.

In het bioscoopcircuit

Toepasselijk genoeg speelt de film zich af in het bioscoopcircuit tijdens de Culturele Revolutie. Een weesmeisje met wild piekhaar steelt een blik celluloid: niet uit filmliefde, maar om van het materiaal een lampenkap te maken. Een uit een werkkamp ontsnapte gevangene is juist geïnteresseerd in het bioscoopjournaal dat zich mogelijk in het blik bevindt: daarop zou een flits van zijn uit het oog verloren dochter te zien zijn. Het ludiekst is Meneer Film, een met totale eerbied behandelde bioscoopuitbater die er slechts belang bij heeft dat de propagandafilm in het blik, Heldhaftige jeugd, in volle glorie op het doek in het dorp is te zien. Een stuk film kan op veel verschillende manieren worden bekeken, etaleert Yimou ten overvloede.

Wie zich neerlegt bij een overdaad aan kluchtige verwikkelingen, ziet met One Second vooral een mooi geformuleerde liefdesbrief aan de aantrekkingskracht van de bioscoop. Niet origineel en zeker niet vrij van wat belegen oudemannensentiment, maar wel aantrekkelijk verbeeld. Knap is ook hoe Yimou er ondanks alles in slaagt om met een zekere speelsheid subtiele kritiek op het regime te uiten. De vertoonde propagandafilm in kwestie gaat over zelfverbetering, maar in de zaal wordt voortdurend gevochten en het broertje van het weesmeisje wordt gepest.

De weggesneden scherpe randjes laten zich kortom nauwelijks voelen. One Second is een kleine, zachte en uiteindelijk weemoedige film.

One Second

Drama

★★★☆☆

Regie Zhang Yimou

Met Zhang Yi, Liu Haocun, Fan Wei

103 min., te zien in 42 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden