Knap gespeeld en energiek, maar ook plat

El Otro is kaal en grimmig. De hortende en stotende motoriek van de psychiatrische patiënten ontbeert een emotionele ontlading.

El Otro door het Chileense Teatro Niño Proletario.

In Chili zijn de psychiatrische ziekenhuizen nog echte gekkenhuizen. Tenminste, als we El Otro mogen geloven. In deze bewegingsvoorstelling (met een beetje tekst) van de Chileense groep Teatro Niño Proletario mogen zeven acteurs zich helemaal uitleven als doorgedraaide, hinkende en kwijlende patiënten. Dit alles gebaseerd op wat ze met eigen ogen zagen toen ze de tehuizen bezochten.

Dat de toestanden daar kennelijk verre van perfect zijn, is zorgelijk. Maar bij die droge constatering blijft het, als je El Otro (de ander) hebt gezien. De voorstelling mist spanning en diepte.

De Vlaamse topprogrammeur Frie Leysen haalde de Chilenen naar de Benelux. Hier maakt de groep nu een minitournee, in het kader van Leysens Get Lost-festival. Daarin haalt ze bijzondere theater- en dansvoorstellingen uit den vreemde naar hier.

Aan het hoofd van Teatro Niño Proletario staat regisseur Luis Guenel Soto. Hij geldt als een veelbelovend talent en Leysen noemt hem een geestverwant van de Vlaamse choreograaf Alain Platel. Diens 'bastaarddans' is inderdaad terug te zien in de hortende en stotende motoriek van de psychiatrische patiënten. Aan de andere kant ontbreekt de emotionele ontlading die Platels werk vaak kenmerkt.

El Otro door het Chileense Teatro Niño Proletario.

El Otro is kaal en grimmig. Begeleid door een elektronische soundtrack vol met ruis en gemankeerde muziek, verschijnen achtereenvolgens allerlei figuren die je kent uit de meest clichématige gekkenhuisfilms. Een uur lang dwalen ze over het podium: een grote harige man zonder tanden, bij wie zijn broek steeds afzakt, een kindvrouwtje dat doet alsof ze een engel is, een man met tics, die onnavolgbare patronen op de vloer tekent en een acteur met dwerggroei die last heeft van een chronische jeuk.

Kermend, kruipend, trekkebenend, met verwrongen handen en lichamen, soms schreeuwend, soms huilend, ploeteren ze door het leven. Het is knap gespeeld en energiek, maar ook plat. Op de ergste momenten gaat het irriteren. Ondertussen brabbelt een voice-over onsamenhangende zinnen.

De scènes vormen geen verhaal. Een enkele keer monden ze uit in een lieflijk tafereel. Dan geeft een onverwachte kus of een gezamenlijke douche opeens blijk van een laatste greintje menselijkheid in deze dierlijke bende. Dat zijn mooie momenten.

De liefde is ver te zoeken in zo'n mistroostige bedoening, maar wie zijn best doet, vindt ogenblikken van onvoorziene genegenheid, wil Luis Guenel Soto maar zeggen. Dat is een mooi uitgangspunt. Maar in dit geval levert het een te kille en eenduidige performance op.

El Otro

Theater
El Otro door Teatro Niño Proletario, regie Luis Guenel Soto.
22/4, Frascati, Amsterdam. Tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.