Klungelig gefilmde actie en potsierlijke dialoog in Dying of the Light

Een film waar zelfs Nicolas Cage zijn handen van aftrekt, is een bezienswaardigheid. Het gebeurde bij Dying of the Light. De film oogt goedkoop, de actie is klungelig gefilmd en de dialoog potsierlijk.

Scène uit Dying of the Light.

Een film waar zelfs Nicolas Cage zijn handen van aftrekt. Dat is, voor wie de grillige carrière van de acteur een beetje bijhield, toch wel weer een bezienswaardigheid. Voorafgaand aan de Amerikaanse release van Dying of the Light liet Cage zich fotograferen met een T-shirt waarop een tekst uit het filmcontract stond gedrukt: de juridisch omschreven plicht zich níét negatief over het eindproduct uit te laten. De boodschap was duidelijk.

Het zal uit solidariteit zijn: Paul Schrader, fameus scenarist (Taxi Driver, Raging Bull) en regisseur (American Gigolo), werd door de filmmaatschappij opzijgeschoven bij de afronding van zijn thriller over een CIA-agent met vroeg intredende dementie. Muziek, montage, kleur: het is allemaal niet naar wens van de filmmaker. Ook Schraders producent Nicolas Winding Refn (Drive) distantieerde zich. En nu wordt ook het Nederlandse bioscooppubliek met de ethische keuze opgescheept. Wel of niet kijken? Wachten op de mogelijke director's cut?

De rol past in elk geval binnen de Cage-traditie: een special agent die worstelt met hevige stemmingswisselingen. De oorzaak blijkt een agressieve vorm van dementie, die gepaard gaat met begoochelde zintuigen. Onhandig, want agent Evan Lake jaagt op een oude vijand: een jihadistische terrorist in wiens bestaan niemand binnen de CIA nog gelooft. 22 jaar terug, zo leren we uit een extravagant geacteerde flashback, mutileerde dit heerschap Lake's oor. Dat hangt er nog altijd wat vreemd bij en leidt op momenten af van de film. Maar er is wel meer in Dying of the Light wat afleidt van de film: klungelig gefilmde actie, potsierlijke dialoog.

Overacteren

Niemand overacteert zoals Cage: als tweede natuur. In de handen van een begaafd regisseur kan die extatische speelstijl zinderen, zoals Werner Herzog liet zien in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2009). Veel vaker blijft Cage steken in routine. Zo ook hier.

Dying of the Light oogt goedkoop: de jacht op de terrorist voert van Amerika naar Roemenië en Kenia, maar het omgevingsbeeld is zichtbaar niet speciaal voor deze gelegenheid gefilmd.

Met zijn vorige speelfilm, het Lindsay Lohan-vehikel The Canyons (2013), leverde Schrader wellicht geen geweldige film af, maar had de filmer wel iets wezenlijks te zeggen over stervende (film)cultuur in Los Angeles. Dying of the Light, met een verwijzing naar Dylan Thomas' afscheidsgedicht in de titel, is half formulethriller en half karikatuur. Het zijn de verkeerde helften.

Dying of the Light. Regie: Paul Schrader, Met: Nicolas Cage, Anton Yelchin, Alexander Karim. 94 min, in 9 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden