Mode

Kleuters in een trenchcoat

Wie voor het eerst op de afdeling kindermode komt kan schrikken: de kleding daar verschilt nauwelijks van die voor volwassenen. Wat betekent dat?

Foto met dank aan de kinderwinkel 'Koter en Ko'. Beeld Ivo van der Bent
Foto met dank aan de kinderwinkel 'Koter en Ko'.Beeld Ivo van der Bent

De laatste keer dat ik vragen heb gesteld over kindermode is een goede 22 jaar geleden. Ik was 6 en ik begon mij voor het eerst te bemoeien met wat mijn ouders mij aantrokken. Dat leidde vooral tot outfits met opvallende kleurencombinaties: knalgeel op knalroze met rode sokken. Dat leek mij wel mooi. M'n moeder vond dat prima, al kreeg ze vreemde blikken van de buurvrouw.


Laatst heb ik voor het eerst babysokjes gekocht; de eerste vrienden met kinderen. Dat gaat natuurlijk alleen maar vaker gebeuren. Ik wil wel eens weten wat kinderen van nu dragen. Om hier achter te komen dwaal ik over de kinderafdelingen van kledingwinkels. Het voelt een beetje vies, verdacht.

undefined

Uit mijn eigen jeugd kan ik me vooral een paars joggingpak herinneren, een trui die mijn moeder voor mij heeft gebreid en een beige ribbroek zonder model. Als ik nu om me heen kijk, zie ik niets dat daarop lijkt. Nergens de kleren van mijn jeugd. Wat ik wel zie, maakt me enigszins ongemakkelijk. Ik zie de kleren die ik nú aan heb, maar dan een paar maten kleiner. De kinderen dragen broeken van twill, keurige effen katoenen truien en een lange jas. Ik ben tegen de 30, maar ik heb hetzelfde aan als een kleuter.

Stijlvol, zeker, ik heb mijn outfits ook niet voor niets uitgekozen. Maar met een lange jas kan je toch niet hooghouden? De kinderkleding in de rekken lijkt niet geschikt om in bomen te klimmen, je eerste trucjes op je skateboard te leren of te voetballen op een drassig trapveldje in de grote pauze. Het lijkt me wel kleding waar oma heel blij van wordt.

De kinderafdeling in de H&M. Beeld anp
De kinderafdeling in de H&M.Beeld anp

Minimensen

Het zijn ook veel zachtere kleuren. Er is nu natuurlijk een andere mode dan in mijn eigen jeugd, maar een kind met een mosterdkleurige trui, dat kan toch niet goed zijn? Olijfgroene jas eroverheen, zwarte skinny jeans eronder. Dat is wat ze dragen. Kinderen kleden zich als volwassenen, het zijn minimensen.

Even raak ik in paniek. Dragen kinderen serieus hetzelfde als ik? En kleden zij zich zo ouwelijk of kleed ik me zo kinderachtig? Is mijn baardgroei het enige verschil tussen hen en mij?

Ik dwaal door en ik kom op een afdeling met kleine sportkleding. Een raar gezicht, maar het verbaast me niet. De laatste tijd heb ik naast hardlopers steeds vaker ook hardlopertjes gezien. En niet, als ik even oppervlakkig mag oordelen naar hun keurige coupes en dito accent, de armere kinderen wier ouders de plaatselijke voetbalvereniging niet kunnen betalen.

Angry Birds

Ik zie één trui met opdruk: 'If my mother only knew'. Los van dat het een ogenschijnlijk vrij willekeurige verwijzing is naar een jaren-90-tekst van de beatbox-rapper Rahzel ('If your mother only knew'), is het er één die zwanger is van de seksuele connotatie. Zelf zou ik me opgelaten voelen als ik die droeg, maar een kind van 8 doet geen dingen die zijn moeder niet weet. Een pakje kauwgum jatten misschien, belletje trekken of hand-in-hand lopen. En dat zijn dingen die zijn moeder heus wel weet, dat doen kinderen van 8 namelijk. Dit is een heel rare trui voor een kind.

Pas op de pyjama-afdeling zie ik gelukkig stripfiguren. Waarvan ik de meeste zowaar ook nog herken. Angry Birds, Superman en Batman, en lachende auto's die Cars heten. Met natte haartjes op de bank, dat is blijkbaar het moment dat onze minimensen nog even kind mogen zijn. Duim in de mond, achtuurjournaal (dat wel), en dan naar bed.

Ontwerpster Olcay Gulsen en kinderen in SuperTrash Girls-kleding. Beeld anp
Ontwerpster Olcay Gulsen en kinderen in SuperTrash Girls-kleding.Beeld anp

Dat kinderen steeds jonger oud worden, noemen ze in de marketing Kids Getting Older Younger (en zoals het marketingmensen betaamt korten ze dat af, tot KGOY). Door internet en babysittende televisies komen kinderen al op jonge leeftijd in aanraking met reclame, merken en identiteit (en geweld en seks). Steeds ingewikkeldere gezinssituaties dragen ook bij aan de snellere ontwikkeling van het kind. Maar hoewel kinderen zich soms volwassen gedragen, voltrekt hun mentale en emotionele ontwikkeling zich in een ander, langzamer tempo. Het lijkt misschien dat ze weten wat ze willen, maar ze kunnen de oorzaken en consequenties niet zo goed doorzien als volwassenen.

Kinderen begrijpen op jonge leeftijd meer dan vroeger en worden daarmee ook mondiger. En ouders respecteren de mening van hun kind. Dus hebben ze niet alleen een mening, maar ook invloed. Ze zijn immers ook onze gelijken. Ik hoorde laatst iemand zeggen dat ze haar kind, 8 jaar oud, zo veel mogelijk als een vriend probeerde te zien. En je vrienden trek je geen wanstaltige a-modieuze troep aan. Je kinderen wellicht wel, maar je vrienden niet.

Status

Misschien lijkt de kindermode ook op de volwassenmode omdat we bang zijn voor de individualiteit van kinderen. Een angst die kinderboekenschrijver Guus Kuijer in 2012 voor het eerst beschreef, in de Volkskrant. Hij stelde dat het de reden is dat we graag willen dat kinderen er net zo uitzien als wij. Immers, de kinderkleding en bijbehorende reclame worden door volwassenen gemaakt. Kinderen denken dat ze een vrije keuze hebben, dat zij bepalen wat ze dragen, maar in feite leven ze in een door volwassenen gecreëerde illusie.

Een wereld waarin een goedgekleed kind bovendien een statussymbool is. Ouders vinden hun kind vaak bijzonder, bleek vorige maand nog uit onderzoek van psycholoog Eddie Brummelman, en dus moet het zich goed kleden. We vragen ook vroeger van onze kinderen dat ze presteren: al op jonge leeftijd moeten ze tests doen waarvan de uitslag bepalend is voor hun verdere 'loopbaan'. Zo'n test is een soort sollicitatie voor de rest van je leven, nogal logisch dat je daar goedgekleed voor de dag wilt komen. Wil je naar het vwo, studeren en een goede baan, dan kan je niet vroeg genoeg beginnen je ernaar te kleden.

Ex-voetballer Orlando Trustfull en zoon Kayne lopen over de catwalk. Beeld anp
Ex-voetballer Orlando Trustfull en zoon Kayne lopen over de catwalk.Beeld anp

Als we onze goedgeklede kinderen daarmee als minimensen zien, dan zou dat ook kunnen verklaren waarom we ze de problemen van volwassenen opdringen. Hoe jong je ook bent, een stijlvolle carrièretijger heeft stress.

Dit kan tricky zijn: zo zadelen we onze kinderen op met onze ideeën over een goed leven. Maar je kunt het ook omdraaien: dat we door onze kinderen als mensen te zien, hen beter kunnen helpen met de psychische problemen die kinderen altijd gehad hebben. Het zal wel een beetje van beide zijn.

Ik stond er niet bij stil dat kleding zo veel meer is dan kleding. Het enige wat belangrijk is, is dat kinderen geen kou vatten en het ergste wat kan gebeuren is dat ze in net zulke rare kleurencombinaties in de klas zitten als ik toen ik jong was, dacht ik. Maar zou het kunnen dat we ze niet alleen als minimensen aankleden, maar ze daarmee ook als minimensen behandelen? Dat we van ze verwachten dat ze zich gedragen zoals ze eruit zien?

Misschien, maar dan hebben we gelukkig wel kinderen die er verschrikkelijk goed uitzien.

Ko van 't Hek (1985) studeerde filosofie en psychologie. Hij schrijft, maakt programma's en draait plaatjes. Op Twitter: @KOKOKO3000

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden