Kleuterpop met lange houdbaarheid

Kleine meisjes adoreren de meidengroep K3. Hun ouders hopen op de vergankelijkheid van het fenomeen - al jaren, schreef Volkskrantredacteur Olaf Tempelman al in onderstaand stuk uit 2011. Vanmiddag maken de huidige K3-dames naar alle waarschijnlijkheid hun afscheid bekend. Daarom een herpublicatie van zijn artikel:

Kristel Verbeke, Josje Huisman en Karen Damen (VLNR), de huidige bezetting van K3. Beeld anp

De kerel naast mij voor het stoplicht draait zijn raam open en roept: 'Hup Josje!' Pas enkele minuten later heb ik door wie daarmee wordt bedoeld. Josje, dat is de op tv gekozen blondine van K3. Met Josje rijden we te koop: zij staat op het roze K3-zonnescherm dat mijn peuterdochter tegen de linker achterruit heeft geplakt en waarvoor Nijntje is gesneuveld. Josje. Nu begrijp ik ook waarom een kerel op de snelweg onlangs obscene gebaren maakte richting mijn achterruit.

Het kwartje viel toen op de achterbank uit een roze K3-pen ongevraagd Mama Sé klonk, een nummer dat in het oeuvre van K3 net zo'n plaats inneemt als Satisfaction in dat van de Stones. Bij ons op de achterbank slingert ook een K3-fanboek en een wikkel van K3-ijs. Sceptici die beweren dat er voor een muziekgroep in digitale tijden geen poen meer te halen valt, moeten op 5 december kijken in hoeveel cadeaumanden K3's nieuwe album Eyo! ligt.

K3: nog niet zo lang geleden zou ik hebben gegokt dat dit een verschijningsvorm is van de vitamine K of een 8.047 meter hoge bergtop in de zuidelijke Himalaya.

Mijn zussen waren 8, 9 toen Luv alles ging overwoekeren. Mijn dochter was 2 jaar en 7 maanden toen een meisje op de peuterspeelzaal jarig was en K3-cd's uitdeelde - kaasprikkers trakteren ze tegenwoordig niet meer. Al bij de eerste klanken van Mama Sé was het virus overgedragen. Sindsdien krijgen we Mama Sé om de oren, en Handjes draaien, en Oma's aan de top, en Bij de politie, K3's muzikale pleidooi voor meer blauw op straat.

Beeld anp

Peuterporno

'Peuterporno', is de term die een collega-vader muntte voor het geluid van deze Vlaamse meidengroep die jaar in jaar uit crèches en kleuterscholen aan zich onderwerpt. Veni, vidi, vici. Mijn dochters favoriete cd 1,2,3,4 hoedje van papier raakte na de komst van Mama Sé volledig uit de gratie.

De term peuterporno indachtig, moest ik denken aan de Franse filosoof Jean-François Revel. Hij werd in 1975 door de Franse minister van Cultuur ontboden met de vraag wat hij aan moest met porno in de bioscoop. Revel adviseerde de minister 'het vertonen van zulke films zonder restrictie toe te staan. Dat soort films is zo vreselijk slecht, saai en vulgair, dat het publiek er snel genoeg van zal hebben.'

Maar wat is snel? K3 komt binnen met een liedje en neemt daarna bezit van een interieur. K3 is minstens zo veelzijdig als IKEA. Zo zijn daar dvd's, fotoboeken, stripboeken, fanboeken, kleurboeken, stickers, poppen, pennen, jurken, pyjama's, tassen, gordijnen, bekers, borden, dekbedovertrekken en meer. En dan hebben we het alleen nog maar over de niet-eetbare producten. K3 bedient in principe alle zintuigen.

Een vader van een tien jaar ouder meisje fronste de wenkbrauwen: 'K3? Bestaan die nog?' Nou en of. K3 kan op twee manieren het Guinness Book of Records in. Geen groep weet zulke jonge fans aan te boren. En geen groep van drie zingende meisjes houdt het al zo lang uit. Tegensputterende ouders en nare critici hebben het nakijken - al bijna anderhalf decennium.

De Belgische tv-presentator Marc Vanthilt was niet onder de indruk van het lied Heyah mama waarmee K3 in 1999 België op het songfestival wilde gaan vertegenwoordigen. Hij zette de meisjes weg als 'fijne vleeswaren'. Dat was, achteraf gezien, een blunder uit de categorie 'vanaf nu zal er vrede zijn' van Neville Chamberlain, opgetekend na zijn bezoek aan Hitler in 1938. Hoe erg kan een mens ernaast zitten?

Beeld anp
Beeld epa

Spice Girls

De aartsvader van K3, de Belgische muziekproducer Niels William, schijnt K3 in de late jaren negentig in de markt te hebben willen zetten als equivalent van de Spice Girls. Doelgroep: bakvissen. De meisjes die voor dit product vielen, waren minstens tien jaar jonger. K3 grossiert in deuntjes die zich bij kleine kinderen meteen vastzetten, dansjes die je zo nadoet, teksten die je zo nabootst (hejamamahijého, mamasémamasá, jájájippijippijájá) en een ruimhartig gebruik van roze.

Deze groep was niet bedoeld voor kleine kinderen. Mijn dochter keek op YouTube naar de clip van Heyah Mama ('Ik weet een plaats waar ze ons niet vinden/ daar mag je mij verslinden/ doe het zachtjes/ geen kreetjes, en geen lachjes') en vroeg mij: 'Papa, waarom trekt K3 het T-shirt van die grote jongen uit?' Tsja, waarom? Omdat K3 even wil kijken of die jongen op zijn buik geen zebrastrepen heeft. Het antwoord werd, gelukkig, geaccepteerd.

In 2009 was het voortbestaan van K3 even onzeker toen de derde K, de blonde Kathleen, het voor gezien hield. Productiebedrijf Studio 100 wist hoe het munt moest slaan uit de noodsituatie. Van de zoektocht naar een nieuwe blonde zangeres werd een tv-wedstrijd gemaakt. Die was ons destijds ontgaan, maar mijn dochter en een vriendinnetje vonden fragmenten op YouTube. Vrijwel onmiddellijk had ik medelijden met de meisjes die werden afgebekt door een jury die ook dienst had kunnen doen als braakmiddel, onder meer dankzij de présence van Patty Brard. En dus heb ik de laptop even 'kapot' laten gaan door op de aan-uit-knop te drukken. Wie de mensheid niet tegen de markt kan beschermen, kan in ieder geval nog twee peuters van Patty Brard redden.

K2 zoekt K3 had trouwens een happy end: de televoters wilden Josje. De naam K3 werd gehandhaafd (K2J1 schijnt niet te bekken), de toch al niet misselijke verkoopcijfers van K3 zijn nog eens gebroken. Josje is een gouden greep. Als mijn dochter met peutervriendinnen 'K3 speelt', is er eerst de discussie wie Josje mag zijn. Josje is ook dik tien jaar jonger dan de twee K's, die richting de 40 gaan, een leeftijd dat je net wat minder makkelijk staat te springen voor een zaal vol 4-jarigen. Als K3 een auto is, dan is Josje de nieuwe startmotor waarmee deze wagen nog jaren voort kan.

Ondertussen wachten we af of Revels inzichten zullen opgaan voor 'peuterporno'. Soms ben ik bang van niet. Jonge kinderen storen zich immers niet zo snel aan een beetje herhaling en voorspelbaarheid, evenmin als veel volwassenen trouwens. Dat betekent dat we volgend jaar nog rondrijden met een roze Josje voor het raam.

Olaf Tempelman is redacteur van de Volkskrant.

Dit stuk verscheen op 3 december 2011 in de Volkskrant

Beeld anp
Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden