Kleurrijk sprookje in treurig zwart-wit

Het universum dat Benoît Mariage in zijn filmdebuut laat zien, bestaat uit kleine mensen die met grote dromen de grauwe Waalse werkelijkheid doorstaan....

Voormalige mijnwerkerskolonie met een enorme werkeloosheid, biotoop van Dutroux, stad waar komende zomer Duitse en Engelse supporters met een hoog risico-gehalte zullen huishouden: Charleroi. Dit Waalse industriestadje is het kale decor van de tragikomedie Les convoyeurs attendent, het speelfilmdebuut van Benoît Mariage, geschoten in zwart-wit, wat het nóg treuriger maakt.

Roger Closset woont er met zijn vrouw en twee kinderen, de uit de kluiten gewassen Michel en het engelachtige majorettemeisje Luise. Roger werkt als nieuwsfotograaf voor een lokaal sufferdje en luistert de godganse dag naar de politieradio. Een dodelijke aanrijding, kolossale hagelstenen of een opgepakte illegaal; Roger springt op zijn oude motor om een plaatje te schieten.

Maar de kleine man heeft grote dromen. Om te beginnen zou hij graag de spiksplinternieuwe auto winnen die door de plaatselijke winkeliersvereniging is uitgeloofd. Daarvoor moet hij in het Guinness Book of Records komen. 'We zoeken gewoon een geschikt record. Niet geschoten is altijd mis', luidt het blijmoedige credo van Roger.

Zijn oog valt op het record deur openen. Zoon Michel zal het verbreken: 41828 keer in 24 uur. Roger zet een oefendeur in de tuin en schakelt een cafévriend in, die Michel allerlei Amerikaanse technieken moet bijbrengen.

Maar Michel heeft geen winnaarsmentaliteit. Hij is meer geïnteresseerd in zijn radioprogramma, waarin hij wekelijks meldt welke fouten hij nu weer in films heeft gevonden. Luise doet ook al niet wat vader wil. Zij is gefascineerd door de eigenaardige buurman en zijn kampioensduif Napoleon.

De kinderen in de rollen van Luise en Michel hebben nooit eerder in een film gespeeld, maar dat is ze niet af te zien. De absolute hoofdrol is echter weggelegd voor Benoît Poelvoorde, de filosofische seriemoordenaar uit de culthit C'est arrivé près de chez vous.

Poelvoorde - met ringbaardje en gebreide pullover - speelt Roger, het gezinshoofd dat zijn kinderen de dromen wil laten vervullen die hij zelf niet kon waarmaken. Eigenlijk heeft deze schuinsmarcheerder, botte boer en Don Quichotte ineen een hart van goud, maar het kost hem nogal eens moeite dat te laten zien.

Nadat Roger de slachtoffers van een verkeersongeluk heeft gefotografeerd, laat hij de kleine Luise een brood meepikken dat van de gekantelde vrachtwagen is gevallen. Toch blijf je wat voor die bullebak voelen. Dat is niet alleen de verdienste van Poelvoorde, maar zeker ook van het eenvoudige, doch ontroerende scenario van Mariage, dat de valkuilen van een klucht handig weet te omzeilen. Het resultaat is een kleurrijk sprookje in een fraai gefotografeerd grauw landschap.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden