Kleine oase van sociale interactie

Op donderdag 13 oktober even na twee uur ’s middags houdt een vrouw halt op het trottoir in de Amsterdamse Wibautstraat, pal tegenover het gebouw van de Volkskrant....

In de zee van kunstfluiters en vondstenaars die internet omsluit is de site van Pieter Jan Kerstens (www.ptrjn.com) een kleine oase waar vrijwel elke dag iets nieuws te zien valt – en anders klik je op de eenvoudig vormgegeven kalenderblaadjes van voorbije maanden om de oudere beelden nog eens te bekijken. Een greep: een man takelt via de hijsbalk puin uit een etage en schroeit zijn hand aan het touw; een vrouw van wie alleen de wiebelende onderbenen zichtbaar zijn, slaat een mannenhand weg; een tram raast over een brug in de binnenstad van Amsterdam.

Sporadisch kiest Kerstens voor stilstaand beeld en dan verraadt zich direct de academisch gevormde schilder die hij ook is, maar doorgaans bewegen de beelden op een wijze die nog het beste te vergelijken valt met de flipperboekjes van vroeger: je liet de bladzijden tussen duim en wijsvinger flitsen en dan verloor een plant razendsnel haar bladeren of – die versie was aanzienlijk populairder – een vrouw haar kleding.

‘Ik kies bewust voor deze primitieve manier van filmen’, licht Kerstens (36) toe. ‘Er is nauwelijks een tijdsverloop want daaraan zijn mensen al zo gewend door televisie. Ik maak binnen vijftien seconden tien foto’s en zet deze, almaar herhalend, achter elkaar.’

Zijn gereedschap is een al wat bejaarde Minolta die zelfs een zware val overleefde bij de achtervolging van een fietsend meisje wier rokje zo opwaaide dat ze Kerstens aan een vleermuis deed denken.

Platte seks zal men overigens vergeefs zoeken op www.ptrjn.com; als Kerstens vrouwen fotografeert, dan is de camera zijn strelende hand. Hij vangt ze terwijl ze lachen, dansen, praten of in zichzelf verzonken zijn.

Kerstens: ‘De sociale interactie tussen mensen in de grote stad is een onuitputtelijke bron. Toen ik begon dacht ik: leuk voor later, maar tegelijk leg je ook je tijd vast. Een pak melk zag er tien jaar geleden heel anders uit, maar niemand die dat vastlegt. Ook het licht van de seizoenen of een meerkoet op een vlonder vertellen een verhaal. Ik ben hypervisueel.’

Greep hij aanvankelijk naar de vorm van een drieluik, steeds vaker beperkt Kerstens zich tot één beeld. Saillante details vallen pas op nadat het afspelen meerdere keren is herhaald. Tekst ontbreekt, de locatie vermeldt hij evenmin.

‘Met tekst zou de geloofwaardigheid toenemen, maar de poëtische kracht zou deels verloren gaan. Niet alles hoeft meteen duidelijk te zijn. Het heeft iets meditatiefs. Als je er naar kijkt wordt het steeds stiller om je heen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden