Klein eerbetoon aan de huishoudelijke hulp annex oppas

De gezondheidstoestand van Signora A. is recht evenredig met de gelukstoestand van het jonge gezin waarin ze als oppas en huishoudhulp fungeert. De verteller van het verhaal, een jonge academicus met een aflopend contract aan de universiteit, en zijn vrouw Nora, een interieurontwerpster, hebben een zoontje Emanuele. Vertederend, zo'n liefdesnestje, maar onder - en soms ook boven - de oppervlakte borrelt het van de problemen en frustraties: financiële onzekerheid, depressie, tanende passie. 'Een jong gezin is soms ook dit: een samentrekkende nevel van egocentrisme die op imploderen staat.'

Smeerolie

Signora A. kwam in huis toen Nora tijdens haar zwangerschap vanwege complicaties het bed moest houden. En van Nora's verpleegster werd ze van lieverlee kinderoppas en huishoudster. Emanuele is dol op Signora A., ze kookt goddelijk (een van de redenen dat het jonge stel haar consequent Babette noemt, die uit de novelle Babettes feestmaal van Karen Blixen), en ze is plichtsgetrouw en punctueel. Kortom, Signora A. is met haar onstuitbare opgewektheid de smeerolie van een kleine gezinsmachinerie die anders regelmatig zou haperen, zo niet erger.

Maar idylles in de literatuur zijn zouteloos, en dus wordt Signora A. ziek, ernstig ziek zelfs. En zie, daar spatten de haarscheurtjes van de wrijvingen en frustraties open in gapende scheuren. Naarmate de kanker in Signora A.'s lichaam de strijd steeds meer in zijn voordeel beslist, worden die scheuren ware kloven; als ze uiteindelijk overlijdt, rest er van de aanvankelijke harmonie tussen de ik en zijn eega weinig anders dan een kerkhof aan herinneringen. Signora A. was het geheime ingrediënt van hun geluk, of liever gezegd, het conserveermiddel ervan.

Scherp portret

Het is lastig vol te houden dat Paolo Giordano (1982) zichzelf herhaalt, dat hij zo'n auteur is die keer op keer hetzelfde boek schrijft. Zijn internationaal succesvolle debuut De eenzaamheid van de priemgetallen (2008) is een wat weeïge tearjerker over twee beschadigde zielen die om elkaar heen draaien maar elkaar nooit bereiken. In Het menselijk lichaam (2012) schetst hij de hel van Afghanistan zoals beleefd door een groep uitgezonden Italiaanse soldaten.

Het zwart en het zilver houdt het verschijningstempo van Giordano's boeken er een beetje in. Het wel heel ruim gezette werkje is een klein (klein in onderwerp, omvang en ambitie) en hier en daar ontroerend eerbetoon aan een even gewoon als bijzonder mens, en een scherp portret van een jong, modern gezin dat zich staande moet houden in de oorlog die het dagelijks leven is. Signora A., met haar gezonde verstand en hopeloos verouderde opvattingen, is de ideale aanvoerder in die strijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden