KLASSIEK

* * * * * Händel: Organ Concertos op. 4. Accademia Bizantina olv Ottavio Dantone. Decca...

Op 14 april 1759 verwisselde Georg Friedrich Händel het tijdelijke met het eeuwige, en dat is 250 jaar later terug te zien aan een flinke toename van het aantal Händel-cd’s. Uitblinkertje in de grote stapel is een opname van de Orgelconcerten opus 4, door Accademia Bizantina met Ottavio Dantone als solist en dirigent. Het orgelconcert is een genre dat door Händel min of meer is uitgevonden. Hij gebruikte geen groot kerkorgel, maar een klein concertinstrument, met slechts een handvol registers. Tijdgenoten beschrijven hoe Händel zelf deze muziek vertolkte. Dantone streeft ernaar dezelfde frisheid te bereiken die deze werken destijds moeten hebben gehad. Dat betekent dat hij losjes omgaat met de genoteerde orgelpartij, introducties zelf improviseert en met versieringen het soms al te voorspelbare notengeraamte van vlees voorziet. Het is een uitgesproken dartele benadering, die afstraalt op de leden van het orkestje.

Enthousiast en eensgezind
* * * Händel: Concerti grossi, ouvertures. B’rock. Etcetera.

Händels Concerti grossi horen tot de populairste stukken uit zijn oeuvre. Het Belgische ensemble B’rock heeft er twee vastgelegd op cd, met enkele opera-ouvertures en een soort suite uit Il Pastor Fido. Dat laatste werk is eigenlijk het meest verrassend en inventief: in de concerti hoor je toch wel erg vaak de vaste Händel-sjablonen. Het orkest, dat het zonder dirigent doet, speelt enthousiast en eensgezind, maar de sprankeling wordt deels weggedrukt door erg massieve baspartijen en een opname die ruimte ontbeert.

Onbeschroomd dollen met Händel
* * * Händel: Klaviersuiten. Ragna Schirmer. Berlin Classics (3 cd’s)

Het is even slikken: Händels klavecimbelsuites op een moderne concertvleugel. Maar de Duitse pianiste Ragna Schirmer verdedigt haar visie met vuur, intelligentie en precisie. Daarbij hoort een betrekkelijk vrije omgang met de geschreven noten. Schirmer arpeggieert, voegt trillers toe en dolt bij herhalingen onbeschroomd, maar beheerst de melodielijnen. In de polyfone gedeeltes geeft ze de verschillende stemmen klaarheid en evenwicht. Aangenaam om naar te luisteren, al blijft het in sommige slotpassages slikken als Schirmer een aanzwellende eindspurt inzet, met een paar ferme klappen toe.

Een neiging naar het pompeuze
* * * Händel: arie per basso. Lorenzo Regazzo, Concerto Italiano olv Alessandrini. Naïve.

In een ariadwarsdoorsnede uit Händels oeuvre toont Renaldo Regazzo zich een welbespraakt barokzanger met een neiging naar het pompeuze. Het vocabulaire van het onvolprezen Concerto Italiano is minstens zo ruim bemeten.

Frits van der Waa

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden