Klassiek

*****..

Ongewoon maar niet onlogisch
Sjostakovitsj en Britten door Pieter Wispelwey en Sinfonietta Cracovia olv Jurjen Hempel. Channel Classics.

Ongewoon maar niet onlogisch
Voor de derde keer in zijn carrière heeft cellist Pieter de Derde Suite van Benjamin Britten op de plaat gezet. De vorige keren was dat steeds samen met zijn twee voorgangers, nu heeft hij het werk gecombineerd met het Tweede Celloconcert van Sjostakovitsj.

Ongewoon maar niet onlogisch
Een ongewone, maar niet onlogische combinatie: beide stukken zijn namelijk geschreven voor de befaamde cellist Mstislav Rostropovitsj – en voorts waren de beide componisten bevriend met elkaar. Volgens het cd-boekje zou Britten zelfs Sjostakovitsj’ initialen DSCH in de muziek verstopt hebben, maar die zijn dan wel erg goed gecamoufleerd; het BACH-motief is wel duidelijk hoorbaar.

Ongewoon maar niet onlogisch
Wispelwey, die zich beide stukken inmiddels door en door eigen heeft gemaakt, laat een doorleefd geluid horen, met groots uitgezongen, soms over elkaar heen vallende lijnen, bij wijlen afgewisseld met venijnige staccatotonen. In het concert wordt hij uitstekend gesteund door Jurjen Hempel en zijn Poolse stoottroepen, waaronder vooral de hoornbrigade uitblinkt.

Lichte aardverschuiving
*****

Lichte aardverschuiving
Debussy en Poulenc, door Jean-Quihen Queyras en Alexandre Tharaud. Harmonia Mundi.

Lichte aardverschuiving
Lichtheid en vertier kenmerken de Debussy- en Poulenc-vertolkingen van cellist Jean-Quihen Queyras en zijn pianopartner Alexandre Tharaud. Queyras houdt zowel in geschrift als in klank een uitvoerig pleidooi voor al datgene wat beide componisten verbindt. Het neemt niet weg dat het werk van Debussy zich op een ander, je mag wel zeggen hoger, plan afspeelt dan de soepele, goedmoedige en zelfs exuberante muziek van zijn jongere landgenoot. De overgang van Poulencs Suite naar het Scherzo van Debussy doet aan als een lichte aardverschuiving. En dan is dat nog wel een vrij pril werk van Debussy, anders dan zijn Sonate waarmee de cd opent en die diepgang paart aan sublieme verleidingskunst.

Brahms als hoofdschotel
*****

Brahms als hoofdschotel
Brahms en Bach, door Sonia Wieder-Atherton en Imogen Cooper. RCA. (2 cd’s).

Brahms als hoofdschotel
Bij het realiseren van de tweestemmige passages in het arrangement van Bachs aria Jesu der du meine Seele moet de opnametechnicus zo te horen een handje geholpen hebben. Afgezien daarvan klinkt de combinatie van Bach en Brahms op de cd van de Amerikaans-Franse celliste Sonia Wieder-Atherton en pianiste Imogen Cooper heel natuurlijk. De drie sonates van Brahms vormen de hoofdschotel. Wieder-Atherton ontplooit in Brahms een donkere, diepbruine toon, die in de strijd met de piano af en toe het onderspit delft – wat er op wijst dat de technici er niets aan hebben opgekrikt.

Vuurwerkvertolkingen van Vivaldi
*****

Vuurwerkvertolkingen van Vivaldi
Vivaldi: Celloconcerten, door Han-Na Chang en London Chamber Orchestra olv Christopher Warren-Green. EMI.

Vuurwerkvertolkingen van Vivaldi
*****

Vuurwerkvertolkingen van Vivaldi
Vivaldi: Celloconcerten II. Christophe Coin en Il Giardino Armonico olv Giovanni Antonini. Naïve.

Vuurwerkvertolkingen van Vivaldi
Temperament kan de Koreaanse Han-Na Chang niet ontzegd worden. In haar vuurwerkvertolkingen van Vivaldi’s celloconcerten neemt de 26-jarige leerlinge van Rostropovitsj de tempi soms wel anderhalf keer zo hoog als collega Christophe Coin, die naar verhouding wat braaf overkomt. Toch is de op historische inzichten gegrondveste benadering van Coin en zijn Italiaanse orkestje uiteindelijk verfijnder, subtieler en daarom preferabel.Frits van der Waa

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden