Reportage

Klassiek zonder fratsen

De meeste muziekfestivals, ook de klassieke, kunnen niet meer zonder grappige extra's eromheen. In Delft bruiste de kamermuziek-zonder-opsmuk als champagne.

Christian Budu, Esther Hoppe, Jennifer Stumm, Rick Stotijn en Christian Polt spelen Schuberts Forellenkwintet.Beeld -

Het is tegenwoordig bijna een unicum: een muziekfestival met gewoon goede muziek, punt. Klassieke muziek zonder randprogrammering, zonder foodtrucks, zonder crossovers, zonder brandweerkazernes, boksscholen of haringkramen als concertlocaties.

Het Delft Chamber Music Festival zou het op de posters kunnen zetten: geen fratsen. Waar er eerdere edities nog wel eens een cocktailconcert of een experimentele publieksopstelling was, is de negentiende editie van het jaarlijkse, tiendaagse festival vrij sober ingevuld.

De meeste concerten vinden plaats in Museum Prinsenhof, het publiek hoeft niet te participeren. Ook gaan er weinig nieuwe composities in première: twee leerlingen van Componist des Vaderlands Willem Jeths, Mathilde Wantenaar en Tijmen van Tol, hebben als enigen nieuw werk geleverd.

Wandelstokken

Tijdens het openingsweekend blijkt het effect hiervan op de samenstelling van het publiek. In de festivaltent, die voor de ingang van de concertzaal van het Prinsenhof staat, struikel je over wandelstokken of slenter je noodgedwongen achter zich langzaam voortbewegende ouderen aan. Die paar jonge gezichten zijn grotendeels van de musici zelf en hun entourage. Een gemiddelde avond in het Concertgebouw kent meer diversiteit.

Maar de rest van fit, jong en klassiek minnend Nederland (nee, geen oxymoron) mist toch een heleboel. De lijst aan geweldige internationale musici, uitgenodigd door violist en artistiek leider Liza Ferschtman (35) die haar netwerk voor een vriendenprijs naar Delft weet te lokken, is om je hart aan op te halen. 'Liza heeft een hoge gunfactor', constateert een meneer, na het welkomstwoord van Ferschtman op zaterdag.

De score van het openingsweekend alleen al: veelzijdig pianist Stefan Vladar, het Braziliaanse pianosupertalent Christian Budu, cellist Christian Poltéra en zijn helder zingende Stradivarius. Tel dat op bij het beste van eigen bodem - cellist Quirine Viersen, contrabassist Rick Stotijn - en je hebt niets meer nodig om tien dagen zielsgelukkig te zijn op een stoel in een verhitte glazen concertzaal.

Hoog niveau

'Ik ben zelf een beetje van de oude stempel', zegt Ferschtman over de traditionele invulling van dit jaar. 'De muziekwereld verandert, dat voel ik ook. Puur muziek spelen is niet meer genoeg, de lat ligt steeds hoger als het gaat om het bedenken van innovatieve concepten. Maar het muzikale niveau gaat er niet van omhoog.'

Toch denkt de jonge violist dat ze meer uit het festival zou kunnen halen - de reden waarom ze nog wel een paar jaar als artistiek leider aan wil blijven. 'Ik zou meer ruimte willen creëren voor dwarsverbanden met andere kunstvormen, met dans of theater. Daar kom ik nu steeds niet aan toe.' Volgend jaar bestaat het festival twintig jaar. 'Daar ben ik nu al mee bezig, dan pakken we uit.'

Zaterdagavond. Ferschtman speelt met haar vrienden het Strijkkwintet nr. 2 van Dvorák. De musici kijken elkaar veel aan, geven knipogend motieven aan elkaar door. Tussen de delen door raken ze elkaar even aan, lachend om het razende tempo dat Ferschtman heeft ingezet. Na afloop zijn er geen cocktails, maar in je oren klinkt nog steeds de muziek, bruisender dan een glas champagne.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden