Actie / Thriller / Misdaad

Kiss Kiss Bang Bang

Patserige zelfhaat

Daar hangt Harry Lockhart dan, boven een snelweg. Na een complex ongeluk is de praatjesmaker op deze precaire plek terechtgekomen, hangend aan een doodskist die weer is blijven steken aan een verkeersbord (afslag L.A.).


Over the top. Dat is de toon van de pastiche Kiss Kiss Bang Bang van Shane Black, die met deze film als regisseur debuteert. Black maakte in de jaren tachtig, op 23-jarige leeftijd, een bliksemcarrière als scenarioschrijver van Lethal Weapon, de kaskraker die drie vervolgfilms kreeg. Ook schreef hij The Last Boy Scout (1991), Last Action Hero (1993) en The Long Kiss Goodnight (1996) - allemaal films die stoelen op een combinatie van actie, humor en ironie.


Kiss Kiss Bang Bang rekent af met de romantische mythe van Los Angeles. Dat begint al op het moment dat kruimeldief Lockhart (Robert Downey jr.) per ongeluk wordt gecast in een film om de rol van detective te spelen. Ter voorbereiding dient hij enige tijd mee te lopen met de ervaren detective Perry Van Shrike, door iedereen Gay genoemd vanwege zijn voorkeur voor de herenliefde. Ook is er nog een 34-jarige, voor Hollywoodbegrippen dus bijna bejaarde B-actrice, met een zwak voor detective-romannetjes.


Deze dik aangezette vertelstijl, vol knipogen en verwijzingen, wordt ook doorgezet in de regie, waarin uitroeptekens veel ruimte opeisen. Kiss Kiss Bang Bang is een zelfbewuste, luidruchtige film, die enkele keren letterlijk halt houdt om de vraag te stellen waar het verhaal nu eigenlijk naartoe gaat. Daarbij wordt het bioscooppubliek rechtstreeks aangesproken door hoofdrolspeler Downey jr., de acteur die zijn eigen verleden de film binnensleept; als iemand de schaduwkanten van Hollywood kent, is Downey jr. het wel met zijn almaar voortdurende strijd tegen drank en drugs.


Kiss Kiss Bang Bang - de titel verwijst naar de beroemde Amerikaanse critica Pauline Kael die eens schreef dat die woorden Kus Kus Boem Boem de essentie van de meeste Hollywoodproducties weergeven - is zo'n film die voortdurend lonkt en flirt zonder echt verleidelijk te worden. Daarvoor is hij te doorzichtig in zijn opzet, en te patserig in zijn doen en laten.


Opmerkelijk is wel het bittere beeld van filmstad Los Angeles dat tussen de grollen door zichtbaar wordt. Black moet na zijn topjaren heel wat nare ervaringen hebben gehad om zoveel weerzin tegen Hollywood te kunnen ontwikkelen. Raymond Chandler, aan wie Black zo schatplichtig is, hanteerde als motto dat bij gebrek aan inspiratie altijd nog een man met een pistool kan worden opgevoerd. Black opteert voor een andere oplossing: hij neemt zelf het pistool in de hand en blijft net zo lang schieten totdat Tinseltown is verworden tot een cynische klucht.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.