Filmrecensie King of the Cruise

King of the Cruise: vermakelijk portret van een excentriekeling ★★★☆☆

De Schotse baron Ronald Busch Reisinger in King Of The Cruise.

Op het eerste oog is hij zo’n typische corpulente cliché-Amerikaan die je verwacht aan te treffen op het hyperluxe cruiseschip waarop de documentaire King of the Cruise zich afspeelt. Onhandig en traag voortbewegend, reizend in z’n eentje, betweterig tegen de fotograaf die bij binnenkomst uitgelaten vraagt om een ‘wavy wavy’: ja, sorry, die foto moet opnieuw, want met zijn ándere hand zwaait hij toch beter. Steenrijk en diepongelukkig, waarschijnlijk.

Bij nadere beschouwing is deze Ronald Busch Reisinger of Inneryne een geval apart. Hij is een baron en stelt zich geregeld ook zo voor: baron. Voluit heet hij zo ongeveer Ronald Turner Greenell Walter Marion Butmar Edward Douglas Ascog Reisinger of Inneryne, intimi mogen hem Ronnie noemen. Dat Amerikaanse accent blijkt een soort imago. De baron komt eigenlijk uit Schotland. Daar staat getuige zijn visitekaartje ook zijn eigen kasteel, 131 kamers groot: Ascog Castle.

Iemand aan boord zei eens: u bent de interessantste persoon die ik ooit heb ontmoet, ínclusief Hillary Clinton. Een ander noemde hem leugenaar, nadat ze hem toch even opzocht op Google. Maar wat kan hij daar aan doen? Wist u overigens dat hij ooit zijn arm brak tijdens een potje olifantenpolo?

Wat lijkt op een grap, op een langgerekte Jiskefet-sketch of een portret van een tot leven gekomen personage uit een film van de gebroeders Coen, blijkt in deze vermakelijke tweede documentaire van de 29-jarige Nederlandse regisseur Sophie Dros (Genderbende) surrealistische werkelijkheid. Waarschuwing: als portret van de hel/hemel van een vijfsterrencruise, met zijn droneraces in het entertainmentprogramma en de ‘happy koffie’ bij het ontbijt, is King of the Cruise niet helemaal geslaagd. Wie hoopt op een verfilming van het klassieke cruiseschipessay A Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again van David Foster Wallace dient zijn verwachtingen te temperen. De mogelijkheden waren beperkt om aan boord méér te filmen dan de baron, zei Dros in interviews. Ondanks de beperkte speelduur valt King of the Cruise daarom af en toe in herhaling.

Het is bewonderenswaardig hoe Dros haar excentrieke en ogenschijnlijk weinig sympathieke hoofdpersonage in zijn waarde laat, zoals ze ook deed bij de Engelse sekspoppenverzamelaar in haar fraaie afstudeerfilm My Silicone Love (2015). Tijdens onderonsjes in zijn kamer weet ze zowaar nader tot hem te komen. Dan blijkt de baron zoals zovelen op zoek naar erkenning, blijkt zijn karakter gevormd door afwezige ouders, weet hij heus wel dat zijn overgewicht hem in de weg zit en worstelt hij met de universele angst om, naarmate de jaren verstrijken, gaandeweg ‘onzichtbaar’ te worden.

Dat Dros geen factcheck op de gezwollen verhalen van de baron loslaat, komt haar documentaire ten goede. De kijker verkeert op gelijke voet met de cruiseschippassagiers: googlen na afloop staat vrij (en biedt voldoende antwoorden), maar is niet noodzakelijk. Dros filmt voor de goede verstaander.

King of the Cruise

Documentaire

★★★☆☆

Regie Sophie Dros.

75 min., in 18 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden