Kindertrends op een rij

Stijl, daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen, volgens sommige ouders. Van vintagekid tot Instagrammodel: de trends voor het kroost op een rij.

Styling: Lidewij Merckx (House of Orange) Visagie: Ingrid Boekel (House of Orange) Beeld Valentina Vos (Witmankleipool)

Het Mainstreammeisje

Terwijl in de maatschappij langzaam een omslag gaande is als het gaat om hoeveel we kopen en waar we kopen, is het mainstreammeisje daar in de verste verte nog niet mee bezig. Bij haar is de kunst van het funshoppen levendig en zij is onverzadigbaar als het gaat om het verzamelen van kleding, schoenen en make-up. Dit meisje gaat minstens één keer per week in groepsverband naar 'de stad' en belaagt met haar vriendinnen de fastfashionketens als een roedel uitgehongerde wolven. Er worden pashokselfies gemaakt zodat alle meisjes uit de squad mee kunnen beslissen over de aankoop van weer een skinny, nepleren jackie of sweater met een tekst als 'Friyay' of '#selfie' erop. Hoewel dit meisje geobsedeerd is door kleding, is ze niet echt geïnteresseerd in de allernieuwste mode. Bij haar uniform bestaande uit skinny jeans, leren jackie en sweater draagt ze sneakers van Adidas of Nike, lang haar en natuurlijke make-up. Gezelligheid en solidariteit is voor haar belangrijker; ze wil haar vriendinnen niet outshinen en liever niet te veel opvallen. Daarom wordt er 's morgens voordat ze naar school gaat ook altijd even per app overlegd wat er aangetrokken gaat worden. En mochten er 'gekke' dingen worden overwogen, zoals een kort broekje, dan verzekeren zij en haar vriendinnen elkaar ervan dat ze állemaal zo'n shortje aan doen, zodat niemand de schande hoeft te ondergaan als enige met blote benen rond te lopen. Hoewel er nauwelijks mee wordt geëxperimenteerd, heeft het mainstreammeisje een niet te stillen honger naar make-up. En al zou ze misschien heus graag Chanel en Dior willen, als je voor de prijs van één lipstick uit die categorie vijf producten van een ander merk kunt kopen, dan ga je voor dat laatste. Alle aankopen worden gedeeld op Instagram waar bevestiging van de juiste keuze plaatsvindt via likes. Want likes, dat is de brandstof waarop dit meisje, en haar vriendinnengroep, loopt.

De Merkenboy

Er is een nieuwe dandy in town en hij is jonger dan je denkt, soms niet ouder dan 14 of 15. Dat zou je niet verwachten als je de bedragen eens optelt van wat hij allemaal aan kleding bezit. Want de merkenboy bespaart niet op zijn outfits. Alle onderdelen van zijn look moeten van een door zijn peers erkend merk zijn en zijn smaak en coolheid op accurate wijze weerspiegelen. Geen element is daarom toeval, maar uiteraard wordt het geheel wel gebracht met de bestudeerde nonchalance waarop dit soort jongens het patent heeft. Het zou immers de grootste faux pas zijn als bekend zou worden hoe belangrijk zijn uiterlijk werkelijk voor hem is. Uiteraard is hij dol op de dure merken die iedereen kent, zoals Gucci, Kenzo en Prada en daarnaast zijn streetstyle labels zoals Daily Paper, Billionaire Boys Club en SMIB populair. De gevorderde merkenboy kleedt zich eigenlijk alleen voor andere merkenboys en mensen in the know en is dus altijd op zoek naar een nieuw cool merk dat nog bijna niemand kent. Zo zijn in sommige kringen momenteel de Bonne Suits (limited-edtionpakken van de Nederlandse Bonne Reijn) het nec plus ultra op kledinggebied. Zó niche dat degenen die ze wél dragen en herkennen zich meteen onderscheiden van het basic gepeupel. De codes luisteren allemaal nauw en ironie speelt een belangrijke rol. Als er bijvoorbeeld een fannypack (bij oudere generaties bekend onder de naam 'heuptasje') wordt gedragen, dan is die wel van Louis Vuitton, zodat wordt gecommuniceerd dat de drager zijn ironische klassiekers kent en tegelijkertijd niet van de straat is. Eén mysterie blijft kleven aan de merkenboy, en dat is niet welk merk nu weer cool of juist passé is - de grootste vraag is: waar doet die kill het van? Wáár haalt hij die barkies vandaan?

Gilles: Pet: Stussy, polo: Versace (bijenkorf) sweater en mok: Patta, jas en broek: Carhartt, fannypack/bumbag Daily Paper, Beeld Valentina Vos

De Vintagekids

Bij een recent bezoek aan de kinderrijke en hippe buurten van Berlijn, viel op dat bijna geen kind daar gekleed gaat in kleding die in de 21ste eeuw lijkt te zijn vervaardigd. Alle kleine Berliners zien er precies uit zoals hippe mensen uit de jaren zeventig en tachtig. Dit is zeker geen typisch Berlijns verschijnsel, ook in Nederland, vooral in de grote steden, komen we retrokids tegen. Hun ouders houden er een eclectisch combinatiebeleid op na: alsof ze elke ochtend een Zak van Max over hun kinderen uitstorten en dan maar afwachten wat er blijft plakken. Alsof ze extra hun best doen om te voorkomen dat ook maar iets bij elkaar past in de conventionele zin van het woord. Deze ouders (en je mag hopen ook hun kinderen) hebben maling aan modetrends. Hun kinderen moeten vrij zijn van de terreur van de wegwerpmaatschappij, vrij om in de modder te kunnen ravotten in hun gebreide poncho's met een oude maillot en regenlaarzen (m/v). Dit zijn ouders die bewust consuminderen (vooral over de ruggen van hun kroost, moet hierbij worden aangetekend). Ongetwijfeld speelt daarnaast nostalgie een rol, en toegegeven, de jaren zeventig hebben ook allerlei leuks te bieden op kinderkledinggebied (die poncho's alleen al). Bovendien was er destijds nog niet zo'n dwingend onderscheid tussen jongens- en meisjes-kleding zoals dat nu het geval is, en dat is verfrissend. Allemaal prima natuurlijk, maar het kan zijn dat de kinderen in kwestie stiekem wél verlangen naar de skinny jeans en glitter-T-shirts die hun vriendjes en vriendinnetjes dragen. En vervolgens een trauma ontwikkelen waardoor ze de schade gaan inhalen als ze zelf kinderen hebben door die op hun beurt uit te dossen in de mode van deze tijd. Dit zal zich dan blijven herhalen zodat er voor eeuwig een groep kinderen zal zijn die rondloopt in de stijl van dertig jaar eerder.

Eshley: broek, baret: Laura Dols, blouse: Gucci, sokken: Collegien (Zippy's), schoenen Manuela de Juan (Zippy's), Blauwe Tonka-auto en Fisher Price, rode auto: Playforever (Big & Belg). Beeld Valentina Vos
Rinder: jurk Bob et Julie, kousen Condor, schoenen Start Rite (Zippy's), haarlint A. Boeken. Hobbelpaard en zwaard: Goochem. Raaf: trui Babidu, broek Laranjinha, kousen Condor, schoenen Start Rite (Zippy's). Beeld Valentina Vos

Princessenkinderen m/v

Het leuke van kleine kinderen is dat ze nog niet zoveel in de melk te brokkelen hebben bij garderobekeuzes. Zo lang die window of opportunity er is, moet je er gebruik van maken. Helemaal als je een uitgesproken voorkeur aan de dag legt voor prentenboekkinderkleertjes. Deze stijl wordt het best in de praktijk gebracht door de Britse Prince George (3) en zijn zus Princess Charlotte (1). Het lijkt of die twee zo uit een Gouden Boekje zijn gestapt met hun bloesjes met geschulpte kraagjes, gebreide spencers en overgooiertjes met bijpassende luierbroekjes. Het is een onweerstaanbare look. Zelfs de grootste cynicus moet toegeven dat George er intens schattig uitzag tijdens het bezoek van president Obama aan de hertog en hertogin van Cambridge vorig jaar. Voor die gelegenheid was de prins gestoken in een lichtblauw geruit herenpyjamaatje, gecombineerd met een wit badjasje en donkerblauwe fluwelen pantoffels. Daar zat hij mee op een antiek hobbelpaard. Geef toe! Er komt echter een moment in het leven van elk kind, meestal zo rond een jaar of 6, dat de schattigheid afneemt. Sommige ouders, veelal van koninklijke soort, volharden dan in het aankleden van hun kroost alsof ze in de jaren vijftig leven. En dan wordt het lullig. Een ander nadeel van deze stijl is dat de merken die zijn gespecialiseerd in deze niche meestal reteduur zijn. En ook al beperken veel van dit soort kleertjes de bewegingsvrijheid van de kleuter enigszins, een gat in een broek of een vlek op een jurk kunnen zich in een oogwenk voordoen. Kleine tip wat dit betreft: in Zuid-Europa, vooral in Spanje, hebben ze nog nooit van een ándere dan de hier-boven beschreven stijl voor kleine kinderen gehoord. En daar hebben ze dan ook veel winkels waar dit soort kleding voor veel minder verkrijgbaar is. Dan heb je misschien geen broderie anglaise, maar polyester anglaise, maar dat kan wel lekker tegen een stootje.

Het jongensmeisje

Natuurlijk, er zijn vast ook meisjesjongens, maar dat zijn er veel minder dan de hoeveelheid jongensmeisjes, en ze zijn ook nog lang niet zo geaccepteerd. Loopt er op de crèche nog wel eens een enkel ventje rond in een prinsessenjurk, op latere leeftijd vergt dat soort kleedgedrag wel heel veel moed en zelfvertrouwen om in de praktijk te blijven brengen. In bijna elke klas zit echter wel een jongensmeisje. En dat is niet zomaar een meisje dat liever een broek aantrekt dan een jurk. Het jongensmeisje heeft, meestal al vanaf jonge leeftijd, een uitgesproken voorkeur voor de echte herengarderobe. Ze is gecharmeerd van de elementen waarmee die zich daadwerkelijk van die van vrouwen onderscheidt. Het overhemd bijvoorbeeld, bij voorkeur in combinatie met stropdas of strikje. Het pak, liefst driedelig en natuurlijk de veterschoen. Ook qua kleurenpalet trekt dit meisje haar eigen, niet-roze, pad. Wie wel eens op de meisjesafdeling van een kledingwinkel komt, weet dat het daar roze is wat de klok slaat. Het jongensmeisje heeft derhalve een sterke minachting en argwaan voor deze kleur ontwikkeld en kiest liever voor 'jongenskleuren' zoals blauw, grijs en zwart. Voor ouders die hun stoere dochter toch ook wel eens pretty in pink willen hebben, is er trouwens een loophole. Die kunnen dat proberen te bewerkstelligen via de preppy look, want mysterieus genoeg is het voor jongens wel geaccepteerd om in roze rond te lopen als dat zich manifesteert in de vorm van een poloshirt of overhemd van Ralph Lauren (kijk maar eens op de gemiddelde golfbaan). Sommige jongensmeisjes veranderen onder invloed van de puberteit toch ineens in meisjesmeisjes, maar veel van hen blijven de rest van hun leven het broekpak boven het mantelpak verkiezen. Het jongensmeisje wordt overigens bijna nooit gepest met haar stijl, daar is ze gewoon te stoer voor. Zou het niet mooi zijn als eenzelfde acceptatie zou zijn weggelegd voor jongens in meisjeskleren?

Mae: pak en overhemd: Hackett, pet: Levi's. Beeld Valentina Vos

Het instagrammeisje

Soms heb je zo'n goed gelukt kind dat het gewoon zonde is als niet meer mensen daarvan kunnen meegenieten. Gelukkig hebben we tegenwoordig sociale media en het is geen wonder dat veel ouders de verleiding niet kunnen weerstaan van hun kind een Instagramheld te maken. Een minimodel dat elke dag weer poseert in een kek outfitje met de kledingmerken keurig getagd. Want merken zijn belangrijk; die kleine verdient nu eenmaal het beste en bovendien moet hij of zij concurreren met ander Insta-kroost, veelal de kinderen van beroemdheden en die dragen meestal geen H&M. De hashtags Dolce & Gabbana, Balmain of Baby Dior zijn daarom essentieel om je kind een beetje lekker in de markt te zetten. Een investering, maar het mooie van Insta-fame is dat als je met je kleine influencer een behoorlijke following hebt opgebouwd er vanzelf een stroom gratis spullen op gang komt richting je kind. Waardoor je nog meer te posten hebt. En nóg meer spullen krijgt! Kijk naar Kim Kardashian: oudste dochter North lag koud een paar dagen in de wieg of ze werd overspoeld met modegerelateerde cadeaus. Designermerken als Hermès, Stella McCartney en Givenchy rolden over elkaar heen om de pasgeborene met luxe babypakketten te overstelpen. En die werden door een dankbare Kim weer keurig gefotografeerd en gepost op Instagram. Zo werkt dat. Het is wel belangrijk het ijzer te smeden als het heet is, dat wil zeggen: als je kind nog betrekkelijk jong is. Het is hard, maar er zit een houdbaarheidsdatum op hoe lang mensen het kunnen verdragen kinderen in idioot dure kleding te bekijken. Een knuffelige kleuter in een Burberry-jasje kan nog iets ontwapenends hebben, omdat die zelf nog niet doorheeft in welk project hij of zij verwikkeld is. Een vroegwijze prepuber die de designeroutfits combineert met een iets te bijdehante blik, is eerder irritant.

Chiara: kroontje Meri Meri (Smallable), T-shirt Mini Rodini (Big & Belg), broekje Kidscase, sokken Tiny Cottons (Big & Belg), gympen Adidas. Haar moeder: jurk Stella McCartney. Beeld Valentina Vos

Het merchandaise-slachtoffer

Damn you Disney! Het grote kinderhersenspoelexperiment waarmee zij al decennia bezig zijn, heeft de laatste tien jaar groteske vormen aangenomen. Ze zijn niet langer tevreden met het feit dat alle kinderen verslaafd zijn aan hun animatiefilms en het is nog niet genoeg dat ze overspoeld worden met naar aanleiding van die films geproduceerd speelgoed. Nee, het project is pas geslaagd als de totale lifestyle van kinderen is geïnfiltreerd door merchandise. Elk voorwerp dat ze gebruiken, van het moment dat ze ontwaken tot het moment dat ze gaan slapen, moet voorzien zijn van Cars of Frozen of Nemo. Dat houdt niet op bij dekbedovertrekken, rugzakken en brooddozen. Ook de garderobe moet eraan geloven. Met twijfelachtige gevolgen. Vooral de fans van de film Frozen zijn vaak zo bezeten van de heldinnen Elsa en Anna dat ze weigeren nog in iets anders naar school te gaan dan in lichtblauwe nylon replicajurken van de speelgoedwinkel. Dit leidt soms tot conflicten met ouders die om een of andere reden onderscheid maken tussen 'gewone' kleren en verkleedkleren. Terwijl het eigenlijk zo logisch is dat als je je beste pak aan wilt, dat een prinsessenjurk of een Spiderman-spierenpak is. Het is gemakkelijk met de vinger te wijzen naar het verwerpelijke Amerika, maar dan zouden we vergeten dat we hier in Nederland en België onze eigen veelpleger hebben op dit gebied. Studio 100 werkt al jaren aan het overnemen van de levens van kinderen op alle fronten. Voor dit duistere masterplan hebben zij hun webshop zorgvuldig volgepropt met merchandise van al hun personages, waarbij kleding voor alle leeftijden uiteraard niet ontbreekt. Dat begint bij de babypakjes in de stijl van het clowntje Bumba en loopt via het zuurstokroze superheldenpak van Mega Mindy naar de regenboogjurkjes van K3 (die godbetert ook in volwassen maten verkrijgbaar zijn). Dit zou allemaal niet zo erg zijn als er ook merchandisekleding voorhanden was van andere materialen dan nylon en polyester. En waarom wordt er alleen gebruik gemaakt van de minst subtiele kleuren uit het spectrum? Om elk ontluikend smaakgevoel bij kinderen zo effectief mogelijk eruit te rammen?

Thom: Batmanpak en masker: Old West, cape: Stella McCartney Kids, 'Buzz Lightyear'-sokken en 'Mario Brothers'-gympen: Vans. Beeld Valentina Vos
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.