Kinderen van Judas is gedurfd en wonderlijk toneelstuk

Vampiers die in opstand komen tegen hun eigen teloorgang, dat levert een gedurfd en wonderlijk toneelstuk op. Meligheid en spitsvondigheid wisselen elkaar lekker af, maar soms gaan de makers te veel op in hun eigen vondsten.

Beeld Joris Smit

Het lijkt misschien alsof het beter gaat dan ooit met de vampier, maar dat is maar schijn. Recente vampierfilms zijn er wel, maar de kwaliteit ervan is niet om over naar huis te schrijven. Het vampierschap is steeds verder vercommercialiseerd en als een vampier in een willekeurig café zijn ware ik laat zien, krijgt-ie te horen dat dat ook 'helemaal prima' is. Dus, ja, tijd voor een revolutie.

Helaas, onder vampiers blijkt de actiebereidheid niet erg groot, zo leert een kijkje achter de schermen waar een zevental zich heeft verzameld voor een reünie. Ze hangen wat lethargisch over stoelen en banken en één kampt zelfs met een burn-out. Er moet iets gebeuren.

Kinderen van Judas

Theater. Door Oostpool. Regie: Jeroen De Man. Spel: Judith van den Berg, Majd Mardo, Lisa Schamlé, Betty Schuurman, Joris Smit, Yves Vermeulen en Vincent van der Valk. Scenografie: Sarah Nixon en Juul Dekker. 14/10, Huis Oostpool, Arnhem. Daar t/m 21/10. Tournee.

Regisseur Jeroen De Man is al sinds jaar en dag gefascineerd door vampier- en fantasyverhalen, wat nu heeft geresulteerd in de voorstelling Kinderen van Judas, een coproductie van Het Nationale Theater en Toneelgroep Oostpool. Er ligt geen bestaande tekst aan ten grondslag. Acteurs en regisseur creëerden het stuk gezamenlijk op de speelvloer, al improviserend en fantaserend over die mysterieuze schaduwwereld, zijn bewoners en hun tradities.

Dat levert een gedurfd, wonderlijk geheel op van fascinerende scènes, komische episoden en af en toe ook langdradige toestanden. Het stuk zit vol verwijzingen naar vampierklassieken, soms met naam en toenaam, soms onbenoemd. Als vampier Tristan (gespeeld door Vincent van der Valk) betoogt dat een pakkend verhaal wel een duidelijke lijn en held behoeft, en vervolgens vastloopt in zijn eigen woorden, lijkt hij daarmee weer te verwijzen naar Kinderen van Judas zelf. Meligheid en spitsvondigheid wisselen elkaar lekker af, maar soms lijken de makers zo op te gaan in hun eigen vondsten dat het ten koste gaat van de vaart van het stuk en verveling op de loer ligt.

De scenografie is in alle veelkleurige griezeligheid dan wel weer zeer geslaagd en over de hele linie wordt er sterk gespeeld. Van der Valk als de talige Tristan bijvoorbeeld, Lisa Schamlé met haar fysieke kracht, Judith van den Berg die een heel grappige vampier neer kan zetten, Betty Schuurman als de bewierookte Aura.

Met haar opkomst verdwijnt de lamlendigheid en krijgen de vampiers weer een soort doel. Ze grijpen ieder de kans hun verhaal te doen en daarmee hun eigen tragiek over het voetlicht te brengen. Waarbij eens te meer blijkt dat vampierproblemen helemaal niet zo drastisch verschillen van die van de levenden, en wij - met Tristan - nog vaak genoeg zullen concluderen: wat een gekke situatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden