Kijk eens wie ik allemaal ontmoette

Nooit meer voelde Henk ten Berge, voormalig filmjournalist van De Telegraaf, 'de nervositeit, de spanning en dan dat onmeetbare gevoel' die bij hem naar boven borrelden nadat hij de eerste filmster in zijn leven, Anne Bancroft, interviewde....

Ten Berge - hij ging vorig jaar met pensioen - mist zijn werk. Dat blijkt uit elk woord dat in De droom van Hollywood (uitgeverij BZZToH, ¿ 24,50) is opgenomen. De memoires gloeien van trots. Ze zijn opgeschreven met jongensachtig enthousiasme. Ten Berge, naar eigen zeggen 'een kaaskop', schoof talloze malen aan bij bekende acteurs en actrices. Hij wentelde zich in klatergoud. De Walk of Fame was voor hem een dorpsstraat. En dat het thuisfront nooit wezenlijk anders reageerde dan met de vraag: 'Is ze echt zo mooi? Ook van heel dichtbij?' - nou ja, daar leerde hij wel mee leven.

Wie kan nou helemaal zeggen dat hij driemaal met Madonna sprak, om tot driemaal toe te ontdekken dat zij anders is dan de verhalen over haar doen vermoeden? Wie ontving een kus van Gwyneth Paltrow? En wie kreeg tijdens een diner het aanbod van Cybill Shepherd om de nacht te delen? Juist!

Een journalist die zijn onderwerp met distantie observeert, is Ten Berge nooit geweest - dat mag duidelijk zijn. Sterker: in zijn boek toont hij zich een ware stargazer. Het persoonlijke contact met de Hollywood-helden stond voorop, waarbij het journalistieke avontuur zich beperkte tot een speurtocht naar de mens achter het imago. Moeilijk doen over regie-stijlen of uitweiden over artistieke zaken - dáár heeft Ten Berge nooit veel vertrouwen in gehad.

Het interview is ook in de filmjournalistiek een veel gebezigd genre. Als een film uitkomt, kan een vraaggesprek afwisseling bieden te midden van recensies. Alleen heeft de filmjournalistiek zijn eigen regels. De mensen die het publiek het meest aanspreken - Amerikaanse acteurs en actrices - zijn niet zomaar te pakken te krijgen. Zij gaan schuil achter een leger van pr-functionarissen en marketing-strategen, die een vraaggesprek beoordelen op basis van de krantenoplage en de grootte van het geplaatste stuk.

Ten Berge maakte veel van zijn interviews nog voordat de filmjournalistiek met de marketing in de clinch raakte. Veel van zijn interviews waren nog echte vraaggesprekken, tot stand komend op basis van een dialoog tussen een journalist en zijn onderwerp. Pas in zijn nadagen kwam Ten Berge - die suggestie wekt zijn werk althans - in junkets terecht, in groepsgesprekken waarbij meerdere journalisten tegelijk hun werk moeten doen.

Toch schat Ten Berge de reikwijdte van zijn werk niet hoog in. 'Zij gebruikten mij voor hun imago-vorming en publiciteit. Ik gebruikte hen om met een mooi exclusief verhaal thuis te komen.'

Om daarna weer uitgebreid te verhalen over Jeroen Krabbé (onbetrouwbaar), Mel Brooks (een held) en natuurlijk Liz Taylor, die zoals zoveel sterren volgens Ten Berge een gevangene is van haar roem en daarom niet in staat de werkelijkheid op waarde te schatten. Toen Ten Berge Taylor vertelde over de fiets waarmee hij thuis pleegt rond te rijden, antwoordde de diva: 'Gosh. How snobbish!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden