Recensie Cello Biënnale

Kian Soltani speelt met groots gemak en straalt van speelplezier op de Cello Biënnale (drie sterren)

Hartstikke leuk feestje ook, met masterclasses en openbare vergelijkingen van cello’s.

Cellist Kian Soltani en dirigent Antony Hermus Beeld Fotograaf: Melle Meivogel

Wie dit weekend in Amsterdam was en genoeg had van de beats van het Amsterdam Dance Event, kon uitblazen in het Muziekgebouw aan ’t IJ. Daar trapte de Cello Biënnale af, die al toe is aan de zevende editie. Hartstikke leuk feestje, met masterclasses, openbare vergelijkingen van cello’s, een bladmuziekmarkt, kindervoorstellingen en natuurlijk veel concerten. Door de grote cellistendichtheid, zowel op het podium als in het publiek, struikelde je als je niet oppaste letterlijk over de cellokoffers.

Een van de zaken om naar uit te kijken, was het nieuwe celloconcert van de gelauwerde Amerikaanse componist Julia Wolfe. Zaterdag was de wereldpremière, waarin het Residentie Orkest en dirigent Antony Hermus de solist Jakob Koranyi (Zweed met Hongaarse wortels) bijstonden. Want zo voelde het eerlijk gezegd wel: het orkest kreeg nauwelijks interessant materiaal voorgeschoteld (eindeloze glij- en grondtonen). En aan de solistische kant was het niet veel beter.

Het stuk, Wind in my hair, doet in de eerste minuten vooral denken aan Steve Reich, maar dan headbang-baar, met een scheut volksmuziek. Wolfe laat de solist monomaan in het hoge register hangen en variaties op dezelfde riedel herhalen. Na een monolithisch begin is de eenvoudige solopassage een verademing. Maar de puurheid wordt tenietgedaan door lelijke versterking.

Kian Soltani

Leuk aan zo’n cellofeest is dat je in een programma gewoon nog een celloconcert kunt programmeren in plaats van die gebruikelijke symfonie na de pauze. Een van de ‘artists in residence’ is de jonge Kian Soltani (Oostenrijker met Iraanse wortels), een grote naam in wording, althans, zijn label Deutsche Grammophon stelt hem graag voor als de grootste belofte op zijn instrument. Hij mocht soleren in een van de grote celloconcerten, dat van Edward Elgar. Kun je hem op zijn debuutalbum Schubert horen spelen met de grootste lichtheid, in Elgar laat hij zijn snaren kerven.

Indrukwekkend? Zijn lezing is eigenlijk heel traditioneel: uit elke toon moet en zal ontreddering of zoete melancholie spreken. Zijn klank is zeker op de A-snaar erg korrelig. Aan de andere kant, Soltani speelt met groots gemak, hij straalt speelplezier en hij gaat goed op in het geheel. Orkestrale schittering bleef uit, maar misschien heeft het Muziekgebouw ook niet de zaal voor zo’n stuk.

De Biënnale duurt tot en met 27 oktober. ’s Ochtends kun je er terecht voor een ‘Bach & Breakfast’, vrijdag is de finale van het Nationaal Cello Concours en wie de cello in een niet-klassieke context wil horen, kan terecht bij de avondconcerten onder de noemer Cellofest in het Bimhuis, dat aan het Muziekgebouw vastzit.

Klassiek: Cello Biënnale
Celloconcerten van Julia Wolfe en Edward Elgar door het Residentie Orkest, met Jakob Koranyi en Kian Soltani. 20/10, Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam. (3*).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden