RecensieNorth Sea Jazz

Keuze te over op eerste dag North Sea Jazz

Keuzestress en ellenlange rijen: met The O’Jays, Ensemble Denada en Snarky Puppy beleeft de 43ste editie van North Sea Jazz een vliegende start.

Snarky Puppy Beeld EPA
Snarky PuppyBeeld EPA

Je kunt het best meteen sterk beginnen, zal de organisatie van het North Sea Jazz Festival gedacht hebben. Dan is iedereen er lekker op tijd, en eenmaal binnen ga je ook niet snel meer weg. Maar een sterk openingsprogramma met onder meer het legendarische soultrio The O’Jays, orkestleider Maria Schneider en Snarky Puppy heeft behalve de altijd moeilijke keuzestress nog een nadeel.

Ellenlange rijen voor alle muntenautomaten, die hoe warm en dorstig ook, je geen andere keuze laten dan je met een droge bek naar voren te spoeden in de grote Nile-zaal. Want voor het eerst in hun pakweg zestigjarige bestaan zijn The O’Jays in Nederland te zien, namelijk hier in Rotterdam. En twee van de drie oorspronkelijke zangers van het trio dat in de vroege jaren zeventig grote hits had met Back Stabbers en Love Train zouden nog altijd actief zijn.

Als na een tergend lang durende vertraging van een kwartier de eerste instrumentale klanken van hun Ship Ahoy opklinken, is het al mooi. Maar pas echt sensationeel wordt het als de drie in rood gestoken zangers hun kelen opzetten. Wat een stemmen, nog altijd. Ze mogen dan achter in de zeventig zijn: de donkere, tikkeltje smekende stem van Eddie Levert klinkt samen met de soft-soulzang van Walter Williams Sr. (Mister Smooth) als op hun 45 jaar oude platen.

Derde zanger Eric Nolan Grant zorgt voor de balans en het stevige orkest geeft liedjes als I Love Music en Love Train precies de juiste klank. En hoe vaak dergelijke soulacts alles te snel willen doen en hun hits er te snel in medleyvorm doorjassen, The O’Jays nemen voor elk liedje de juiste tijd. Prachtig ook de tv-beelden van Love Train uit 1973 op de achtergrond, tijdens de uitvoering van hetzelfde liedje. Niet eens veel veranderd, die Eddie Levert, denk je dan. Ook zijn stem niet. Die klinkt mooier en krachtiger dan gehoopt. The O’Jays brengen een mooi verzorgde, vurige soulshow. En het is beslist een feest om de liedjes die je al 45 jaar koestert eindelijk eens live gezongen te zien worden door de mannen die ze ook groot maakten.

Ensemble Denada

Elders, in de Hudson-zaal, gelegen in een uithoek van het festivalterrein, speelt dan het Noorse jazzorkest (bigband genoemd) Ensemble Denada onder leiding van de Amerikaanse stercomponist, -arrangeur en -dirigente Maria Schneider.

Waarom Schneider en Ensemble Denada zo goed bij elkaar passen wordt snel duidelijk. Schneider levert composities waar de verbeeldingskracht zo ongeveer van afdruipt. De composities zijn als muzikale landschappen, vol met aanzwellende en snel terugdeinzende blazermelodieën. Daartussendoor dwarrelt nu en dan een rits wrange pianotonen neer.

Ensemble Denada pikt de sfeer van Schneiders stukken moeiteloos op. Een trombonesolo, zacht en met slepende noten, past precies in de weemoedige melodieën die de basis vormen van Schneiders compositie El Viento. Een accordeon brengt hier en daar warme, volkse tonen in, de drummer speelt ingehouden. Het geheel doet wat vervreemdend aan, maar op een goede manier: als luisteraar zie je het landschap langzaam voor je optrekken. Het schemert er, en er verschuilt zich van alles. Je weet alleen niet wat.

Snarky Puppy

Heel anders klinkt het gezelschap dat in de veel grotere Maas-zaal staat. Daar speelt de Amerikaanse instrumentale funk-rockgroep Snarky Puppy samen met het Metropole Orkest. Oprichter van Snarky Puppy is bassist Michael League, dit jaar zogeheten Artist in Residence van het festival. Dit weekend treedt hij met drie verschillende groepen op. Het concert van Snarky Puppy met het Metropole Orkest is het eerste van de drie.

Waar Schneiders muziek geworteld is in de old-school jazztraditie – zoals terug te horen in vooral de ritmiek – en daardoor geliefd is onder de jazzpuristen, is Snarky Puppy een jong muzikantencollectief dat ritmisch vuurwerk presenteert door heftig te grooven op rock- en funkritmes, en een vuige gitaar- of toetsensolo niet nalaat.

De groep van League mag dan een aantal nieuwe arrangementen spelen, zoals hij het publiek halverwege de set uitlegt, het recept van het concert is hetzelfde als de vorige keren dat Snarky Puppy hier met dit orkest op North Sea Jazz speelde: krachtcomposities waarin veel ruimte wordt gelaten voor ritmische probeersels. De ene keer krijgt de drummer vijf minuten vrij spel, de andere keer komt er ruimte voor het nodige analoge synthesizergeweld. Op een goed moment valt dan het Metropole Orkest in, en wordt samen naar een climax toegewerkt.

Dan ademt de Maas-zaal de sfeer van een groot popconcert, met veel meebewegende lijven en -knikkende hoofden. Net als bij The O’Jays eigenlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden