Review

Keep On Keepin' On: passend eerbetoon aan jazzlegende

Hicks' debuut is een eerbetoon aan jazzlegende Clark Terry en diens vriendschap met het jonge talent Justin Kauflin. Alles komt samen in de scènes waar Kauflin bij Terry thuis keyboard speelt, terwijl het jazzicoon in zijn bed meedoet.

Beeld x

Als jochie werd hij blind en toch hoopte Justin Kauflin toen op extra pech. Je kunt immers geen groot bluespianist worden als je niets ergs hebt meegemaakt. 'En je blindheid dan?', wierpen zijn ouders tegen. Nee, in vergelijking met het lot van de beste bluesmusici stelde dat volgens Justin weinig voor. 'Die mensen hadden nog veel meer ongeluk.'

Typerend, deze anekdote uit de documentaire Keep On Keepin' On. De twee hoofdpersonages krijgen de nodige klappen, maar door hun veerkracht, hun extreme toewijding aan de muziek én hun bijzondere band slaan Kauflin (23) en de legendarische jazztrompettist Clark Terry (89) zich er telkens doorheen.

Terry, door suikerziekte halfblind en invalide, ontvangt de zeer getalenteerde Kauflin regelmatig thuis om hem vanaf zijn ziekbed les te geven. Debuterend regisseur Alan Hicks, die Terry en Kauflin vijf jaar volgde, portretteert hen als een onafscheidelijk vriendenpaar, waarbij ieder op zijn eigen manier bepalend is voor het geluk van de ander. Kauflin, volop worstelend om een zelfverzekerd pianist te worden, kan vooralsnog niet zonder Terry's vertrouwen (en diens gelukssokken); Terry, nauwelijks nog in staat trompet te spelen, koestert de momenten waarop hij Kauflin verder helpt.

Schrijnend is het wel, het contrast tussen deze kreupele man en de soepel in zijn vel stekende virtuoos die Terry in de opgevoerde archiefbeelden is. Toch houdt Hicks de moed erin, door de soundtrack (iets te veel) te vullen met fijne jazz, en door de ene na de andere Terry-bewonderaar of -discipel zijn zegje te laten doen: Quincy Jones, Herbie Hancock en ja, ook Bill Cosby mogen verwoorden wat de grootmeester zo bijzonder maakt.

Interessanter dan die talking heads zijn Kauflins moeder en Terry's vrouw, die alles over hebben voor hun dierbaren. En dan zijn er nog de parallellen tussen de mannen zelf: beiden stoutmoedig genoeg om bij hun muzikale rolmodellen aan te kloppen voor advies, beiden bezeten door de drang de allerbeste te worden.

Keep On Keepin' On wordt zo een hommage aan Terry, het portret van een bijzondere vriendschap én een mooie coming of agegeschiedenis. Alles komt samen in de scènes waar Kauflin bij Terry thuis keyboard speelt, terwijl het jazzicoon in zijn bed meedoet - neuriënd, lachend, zwaaiend. Zelfs de wetenschap dat Terry afgelopen maand alsnog aan zijn ziekte bezweek, kan het opbeurende effect van zulke scènes niet kapotmaken.

Keep On Keepin' On. Regie: Alen Hicks, 84 min., in 1 zaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden