Kattenfilmpjes voor mannen: het succesrecept achter een kattenliefhebber-Whatsappgroep

Grappige filmpjes en foto's van katten, alleen gemaakt door mannen en geen geouwehoer. Ziehier het succesrecept van de whatsappgroep We <3 Poes. Zelfs als je niets met katten hebt.

Door Maarten van Gestel

Op de eerste warme lentedag bestijgt Odin de loopplank die vanuit het keukenraam naar buiten gaat. Dit is het moment waarop ik heb gewacht. Ik gris mijn telefoon van tafel, ontgrendel het toestel met gehaaste moeite en begin zo snel mogelijk met filmen. Odin loopt triomfantelijk over het warme dak van het schuurtje onder ons – ik heb hem steady in beeld. Dit is een gouden begin, denk ik tevreden.

Een video van 30 seconden is te lang, toch? Volgens de instructies mogen we foto’s en heel korte filmpjes van katten sturen. Ik moet ook niet overdrijven met zo’n eerste indruk. Even inkorten, 8 seconden duurt-ie nu. Je ziet nog net dat Odin tevreden plaatsneemt in het zonlicht. Ik druk op het plusje in de whatsappbalk: verstuurd. Drie uur later heb ik nog geen reactie. Precies zoals me verteld was.

Een paar dagen eerder ben ik toegevoegd aan whatsappgroep We <3 Poes’. Een vriend van mijn vriendin lichtte me op Oudejaarsavond in over dit geheime genootschap. Ik had op dat moment nog geen poes of kat onder mijn hoede, maar vertelde dat ik de zorg over de katten van twee huisgenoten op me zou nemen tijdens hun wereldreis dit voorjaar. De vriend en ik spraken af om tegen die tijd contact met elkaar op te nemen voor mijn inwijding.

De regels van de appgroep hoorde ik toen al van hem – en deze week nog een keer voor het geval ik ze vergeten was. Één: alleen katten of poezen. Twee: alleen mannen. Drie: alleen beeld (foto/video) en vier: geen gesprekken. Dat er op mijn video van Odin niet wordt gereageerd is dus geheel zoals het hoort. Maar of ik in de smaak val, weet ik niet. Eenmaal toegevoegd aan de appgroep had ik geen tijd om te observeren. ‘Introduceer jezelf met een beeld’, had mijn ingewijde vriend me van tevoren aangeraden.

Die middag ontmoeten Odin en ik vijf nieuwe poezen. Benieuwd naar hun baasjes scroll ik door de deelnemerslijst. Op hun profielfoto’s lijken de meesten van de 36  mannelijke leden midden twintig tot begin dertig. Een aantal poseert met poes of kat; die van Jan Pieter staat op zijn schouder, net als die van Job. Jory’s witte poes ligt op schoot, terwijl ze elkaar aankijken als in Michelangelo's Schepping van Adam.

Na een paar dagen heeft de appgroep zich als een vertrouwde kater in mijn leven genesteld. Ik lach om het filmpje van de kat van Albert die vastzit in een kartonnen frietzak, word slaperig van de foto van de twee opgerolde poezen van Donato en verwonder me over een slowmotionvideo van de achterwaartse salto van Jan Pieters poes. Praten blijkt niet categorisch verboden: op de foto van de frietzak reageert iemand met een al dan niet retorisch ‘kat in de zak?’ en Job beloont de achterwaartse salto met een emoticon van applaus.

Ook verfrissend: waar mijn vader me in de familieapp vraagt hoe mijn dag was en een vriend in de vriendenapp of ik nog een leuke film weet, vraagt in de kattenapp niemand me iets. Het sturen van kattenfoto’s voelt vrijblijvend. Geen van de mannen wil weten welk ras Odin is of welk voer ik hem geef. Fijn, want ik heb van beide geen idee.

Maar door het ontbreken van enig gesprek groeit mijn nieuwsgierigheid wel: hoe lang bestaat de appgroep al, wie voelde de noodzaak hem te beginnen en waarom is-ie verboden voor vrouwen?

Krijn Moons (22), de vriend van mijn vriendin die me introduceerde, is een half jaar geleden door een huisgenoot toegevoegd. Via hem heeft hij ontfutseld dat Job –kat op schouder op zijn profielfoto – de groepsoprichter is. Ik besluit Job een persoonlijk appje te sturen met de vraag of ik bij hem mag langskomen. Vijf minuten later heb ik twee nieuwe berichten. Een intense close-up van een wit-rood katje in We <3 Poes  en een reactie van Job. ‘Gezellig als je komt. Ik zet koffie.

In het dagelijks leven werkt oud-kunstacademiestudent Job Derksen (29) in een bar en brouwt hij bier. ‘De groep is eigenlijk per ongeluk ontstaan’, legt hij uit en laat me trots zijn poezen Glitter en Takkie zien. Een jaar geleden wilde Job een foto van Glitter naar zijn vriend Robbert sturen. Per ongeluk tikte hij de verkeerde Robbert aan. Vervolgens dacht die niet: ‘Waarom krijg ik om elf uur ’s avonds een willekeurige kattenfoto van iemand die ik nauwelijks ken?’, maar stuurde zonder iets te antwoorden een foto van zijn eigen kat terug. ‘Magisch’, zegt Job stralend.

In plaats van de foto alsnog naar de juiste Robbert te sturen, voegde Job hem toe aan het gesprek. Ineens zaten Job en de twee Robberts in een whatsappgroep om kattenfoto’s met elkaar te delen. We <3 Poes was geboren. Weken later hoorde Job van een collega hoe leuk hij het vond foto’s van zijn kat te delen, maar dat als man niet zo snel deed. Job voegde hem toe en maakte iedereen beheerder, zodat de whatsappgroep kon doorgroeien.

Dat vrouwen niet welkom zijn en er niet gepraat wordt, is volgens de oprichter nooit bewust afgesproken. ‘De regels zijn als in Fight Club. Ze staan niet geschreven, maar iedereen kent ze.’ Het doel is voor Job duidelijk: het gemis opvullen van mannen die hun kattenfoto’s niet kwijt kunnen. ‘Als mannen de behoefte hebben om foto’s van hun poes te delen, moet dat kunnen, vind ik.’ Op Internationale Vrouwendag vroeg hij zich af of het nodig was; zo zonder vrouwen. ‘Ik dacht: ja, soms is dat nodig. Een mannengroep zonder gêne.’ Maar hij is niet de baas, benadrukt hij. ‘Iedereen is beheerder. Als vijfentwintig man het anders wil, breng ik daar niets tegenin.’

Het fijne aan de appgroep is volgens Job dat leden geen statement hoeven te maken met hun foto’s, zoals op Facebook of Instagram. Eerder hield hij een Facebookpagina voor Glitter bij (‘Glitterpoes Nooitgedacht’, nog steeds online), maar toen oudtantes fanatiek met Glitter wilden gaan chatten, werd hij er nerveus van. ‘In onze appgroep zet je je kat niet op een voetstuk en is de sfeer lekker onbenullig. Als er al iemand in de groep reageert, is dat met ‘mooi beest’ of een flauwe grap.’

Job vraagt hoe ik me eigenlijk bij de kattengroep voel. Hij krijgt natuurlijk zelden feedback. Ik krijg een verbaasde blik wanneer ik beken dat ik helemaal niets met katten heb, maar door de appgroep meer aandacht aan Odin en Seth geef. Voor mij is het maken van foto’s en video’s inmiddels net zo’n gewoonte geworden als het voeren of verschonen van de kattenbak. Deze week nog probeerde ik liggend op de keukenvloer het perfecte plaatje van een etende Odin te schieten.

Krijn noemde We <3 Poes een soort groene vallei in de toch al absurde online-wereld. ‘Alsof je door de bergen trekt en ineens bij een klein, helder blauw meer komt. En dat daar allemaal masculiene mannen staan die foto’s maken van hun katten en chillen.’ Job oogt trots als ik dat compliment doorgeef; hij krijgt zelden feedback. Voor mijn vertrek vraag ik hem naar de toekomst van We <3 Poes. Job is blij met de groei, maar hoopt dat de groep diverser wordt. Het spreidt zich nu als een olievlek uit in de omgeving Utrecht, maar een paar plattelandskatten ‘zouden ook fantastisch zijn’. 

We <3 Poes is niet de enige whatsappgroep waarvan de leden elkaar niet kennen. Onlangs kwam de groep Polariserende Politici in opspraak door uitspraken van voormalig FvD’er en appgroeplid Yernaz Ramautarsing. De leden van de politieke jongerenorganisaties die in die groep ideeën uitwisselen, kennen elkaar vaak evenmin. Er bestaat ook een groep met ruim 250 Thijs’en. Wie een nieuwe Thijs ontmoet, voegt hem toe. Sporadisch praten de naamgenoten over voetbal en politiek. De Jelle-equivalent telt zelfs meer dan 350 leden.

[INZET:]

Tonio, zoon van schrijver A.F.Th. van der Heijden, was een fervent kattenfotograaf. Drie jaar na zijn overlijden in 2010 dook moeder Mirjam Rotenstreich het archief van haar zoon in. Hun Noorse boskatten Tygo en Tasha bleken een favoriet foto-object van de kunstacademiestudent. In het boek Tonio’s Blik (verschijnt 23 april) bestudeert schrijfster Rotenstreich de kattenfoto’s van haar zoon. Ze vraagt zich af hoe hij de beelden koos en roept haar eigen intieme herinneringen op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.