Recensie De Parade

Kattenfilmpjes in het echt, vloggen met dia’s en prettig ontregelende protestsongs op De Parade in Amsterdam

De Parade Amsterdam

17/8, Martin Luther Kingpark, Amsterdam. T/m 2/9. 

Likeminds: Katten kijken (3 sterren) ***

Bert Hana: De Retro Vlogs (3 sterren) ***

Benjamin Abel Meirhaeghe: My Protest (4 sterren) ****

De Parade is aan haar finale begonnen. Het rondreizend theaterfestival bevindt zich op de eindbestemming Amsterdam, waar in zeventien dagen tijd nog zo’n 75 voorstellingen te zien zijn. Op de openingsavond vrijdag kolkte het terrein al direct van de hoofdstedelijke drukte – in Amsterdam moet het theater altijd stevig concurreren met een stormloop op de horeca. Reden genoeg om de blik hier te richten op wat kleinere, onopvallende producties, opdat die in de Amsterdamse uitgaanseuforie niet over het hoofd worden gezien.

Want wie wil er nou niet live naar een kattenfilmpje kijken? Onderzoek wijst uit dat kattenfilmpjes daadwerkelijk gelukkig maken. Performers Boyd Grund en José Montoya van Likeminds spelen er in de openlucht op het Paradeterrein aldus eenvoudig eentje na. In een simpel decor bestaande uit onmisbare elementen in een kattenleven – kartonnen doos, kattenbak, gordijnen, bloemenvaas en de onvermijdelijke brokjes – imiteren ze heel precies het absurde gedrag dat miljoenen YouTubegebruikers wereldwijd steeds opnieuw vertedert. 

Dat klinkt flauwer dan het is, want Grund en Montoya doen niet zomaar katten na – ze vertalen eerder hun eigenaardigheden naar een menselijk bewegingsidioom. Dus zit Montoya op zijn hurken fanatiek te graven in het kattengrit, of trekt hij zich op aan de gordijnen om zijn lenige rug te stretchen, terwijl Grund met verbijsterde expressie steeds precies naast je kijkt, naar een denkbeeldige vlieg in een andere dimensie. 

Boyd Grund en José Montoya in Katten kijken van Likeminds. Beeld Foto Erik van ’t Hof

Voor de kattenliefhebber is het een feest van herkenning, terwijl de vertaling naar menselijk gedrag tegelijk ook de absurditeit van de beesten onderstreept. Zo miauwen Grund en Montoya niet, maar zeggen ze simpelweg: ‘Hé!’, precies zoals die drammerige kreet bedoeld is. ‘Hé! Brokjes! Aaien! Nu. Hé! Aandacht! Hé!’ Inhoudelijk heeft het verder weinig om het lijf, maar Katten kijken is goed bedacht en geestig uitgevoerd. Grund en Montoya laten je met frisse blik kijken naar die irrationele, onbeantwoorde liefde voor een volstrekt onbegrijpelijk dier.

Ook acteur en theatermaker Bert Hana vertaalt een populair internetfenomeen naar het theater. In De Retro Vlogs katapulteert hij het fenomeen vloggen terug in de tijd, zo eind jaren zeventig, ver voor de uitvinding van internet. Een tamelijk geniale inval, om zo’n hedendaags verschijnsel los te koppelen van de techniek die het mogelijk maakt. Want die techniek beïnvloedt en verandert onze moraal. 

Hana speelt een man die met dia’s vertelt over zijn leven, op een vaste avond in de week voor een publiek in een buurtcentrum in Lutjebroek. Zijn relatie is uit, hij toont nostalgische foto’s van zijn ex-vriendin, hij huilt; het is al te privé, ijdel en belachelijk. Hilarisch en ook een beetje schokkend hoe ondenkbaar zoiets ooit was, terwijl vloggen nu een volkomen aanvaard verschijnsel is. De verdere uitwerking is een tikje flauw, maar Hana zet je op originele wijze aan het denken over technologische ‘vooruitgang’ en de verontrustende verstrengeling van techniek en ethiek.

My Protest van Benjamin Abel Meirhaeghe. Beeld Foto Erik van ’t Hof

Bij My Protest van Benjamin Abel Meirhaeghe gaan we nog verder terug in de tijd. Zanger, acteur en regisseur Meirhaeghe gebruikt de vorm van protestsongs uit de jaren zestig om kritiek te uiten op zijn onthechte, van zichzelf en de natuur vervreemde generatie (‘we’re scrolling today away’). In even opzwepende als onheilspellende elektropop bezingt Meirhaeghe het contrast tussen de vleselijke en de virtuele wereld, de eerste rauw, vies en bloederig, de tweede klinisch en kil, en het laat zich raden waar zijn voorkeur ligt. Met zijn geaffecteerde falset en incidentele orkaanvolume is Meirhaeghe een hypnotiserend performer, ongrijpbaar zwevend tussen man en vrouw, ernst en spot, echt en gekunsteld, zachtmoedig en satanisch. My Protest is op een prettige manier ontregelend, en naar Meirhaeghe wil je blijven kijken en luisteren, ook als het ongemakkelijk wordt.

Wat moet je verder nog zien op De Parade in Amsterdam?

Phobia van Conny Janssen Danst is een fysieke theaterproductie over sociaal ongemak. Davide Bellotta maakte Phobia voor Danslokaal, het talentontwikkelingsproject van Conny Janssen Danst.

Ook te zien is The Seed of Life van Romano Haynes (4 sterren). Haynes speelde zijn afstudeersolo vorig jaar al in Het Debuut, nu is hij te bewonderen op De Parade. De Volkskrant schreef: ‘Moeiteloos paart hij seks, kracht en geweld aan kwetsbaarheid en poëzie, in een volmaakte solo over zijn Kaapverdische en Surinaamse roots.’

Nog een herneming die je in Amsterdam niet mag missen: Spijkers van Ashton Brother Joost Spijkers. ‘Spijkers’ geestige mimiek, zijn danstalent en zijn zangstem vol Oost-Europees temperament geven de voorstelling een unieke signatuur’, aldus de Volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.