Review

Kári tilt film niet boven arthouse-loners clichés uit

De IJslandse regisseur Kári is dol op het sociale buitenbeentje, dat zich onhandig en wezenloos door het leven klunst. De voorzichtige, minuscule glimlach op de weg terug naar huis behoort tot de sterkste momenten van de film.

Beeld X

Je zou hem de IJslandse aanmodderfokker kunnen noemen: Fúsi, 43 jaar, kalend, zwaarlijvig, eeuwig in hetzelfde bevlekte grijze shirt, woont bij moeder en haar nieuwe geliefde, speelt in de garage van zijn enige vriend graag Tweede Wereldoorlogje met schaalmodeltanks, werkt bij het bagagedepot van het vliegveld, nooit een vriendinnetje gehad.

De in Parijs geboren IJslandse filmmaker Dagur Kári (1973) is er dol op: het sociale buitenbeentje, onhandig en tamelijk wezenloos door het leven klunzend, tot - uiteraard - de liefde hem wakker schudt. Zijn mooie droogkomische debuut Nói Albínói (2003), met een kale, nihilistische tiener-albino, werd er wereldwijd om geroemd. Opvolger Dark Horse (2005), een mild-absurd liefdesverhaal over een niksende twintiger, ging verder op de ingeslagen weg.

Amerika lonkte. Maar bij het maken van het tragikomische The Good Heart (2009), met Paul Dano als jonge zwerver, ontdekte Kári naar eigen zeggen dat werken met een grote onpersoonlijke crew toch niets voor hem is.

Met de aardige, bescheiden karakterstudie Virgin Mountain, deze lente uitvoerig bekroond op het Tribeca Film Festival (beste film, scenario en hoofdrolspeler), keert de regisseur terug naar zijn wortels. Hoofdrolspeler Gunnar Jónsson kende hij nog van een satirische tv-show, waar de acteur fungeerde als komische sidekick.

Voor zijn verjaardag krijgt Fúsi van zijn moeder een hoed en een linedancecursus, om de kans op de ontmoeting met een vrouw te verhogen. Daar ontmoet hij de vreemde doch lieve Sjöfn, die hem na een lift naar huis bedankt dat hij haar niet vermoordde. Zo veel goedwillend vrouwelijk contact biedt Fúsi een volledig nieuwe ervaring: zijn voorzichtige, minuscule glimlach op de weg terug naar huis behoort tot de sterkste momenten van de film.

Het contrast met de rest van zijn leven is groot: de pesterijen op zijn werk gaan zo ver dat Fúsi tijdens de lunch zijn gehoorbescherming op houdt. Zijn sociale isolement lijkt geregeld aanzet tot een tragikomische sketch, maar is telkens net wat ernstiger dan je denkt. Het diepe wantrouwen jegens zijn omgeving dat eruit groeide, wordt door Jónsson overtuigend gespeeld. En dan begint Sjöfn zich ook nog onvoorspelbaar te gedragen.

Toch lukt het Kári vaak niet zijn film boven de clichés van het arthouse-lonersgenre uit te tillen. Virgin Mountain (in eigen land uitgebracht onder de titel Fúsi) is wat zwaarder op de hand dan zijn vorige werk, maar uiteindelijk overheerst de zachtmoedige toon. Het hoofdpersonage is iets ouder, maar dat levert geen nieuwe situaties of inzichten op.

Virgin Mountain
Drama
Regie Dagur Kári.
Met Gunnar Jónsson, Ilmur Kristjánsdóttir, Sigurjón Kjartansson, Margrét Helga Jóhannsdóttir, Franziska Una Dagsdóttir.

94 min., in 13 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden