Recensie Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht

Kamermuziekfestival was altijd ‘het festival van Janine Jansen’, maar aftrap blijft prima overeind zonder de sterviolist

In Utrecht trappen geraffineerd spel en stomende klezmer het Internationaal Kamermuziekfestival af.

Openingsconcert Internationaal Kamermuziekfestival in Utrecht. Beeld Allard Willemse

In de foyer bij de Grote Zaal van TivoliVredenburg is een soort open kooi verrezen. Daarin staan een bureau, een synthesizer en een computer. Tot en met zondag is dit de werkplek van Remy van Kesteren, de harpist die zijn ambities heeft verlegd naar het componeren. Zijn stuk moet zondag, de slotdag van het Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht (IKFU), tot klinken komen.

Of het af komt, is de vraag. Ook al draagt Van Kesteren een koptelefoon, steeds komt er wel iemand langs die een praatje wil maken. Leuk bedacht wel: festivals hebben vaker een ‘composer in residence’, maar dat houdt in principe in (componisten en deadlines: voor musici een blijvende bron van frustratie én vermaak) dat er een paar stukken worden gespeeld die al voor het begin van zo’n festival geschreven zijn.

Het festival bestaat sinds 2003 en heeft al jaren dezelfde opzet: kamermuziek op hoog niveau, concerten in TivoliVredenburg en bijzondere locaties zoals de sterrenwacht Sonnenborgh en de Michaëlskapel van de Domtoren. Toch voelt het als nieuw. Het IKFU was altijd het festival ‘van’ Janine Jansen. De sterviolist droeg het artistiek leiderschap over aan cellist Harriët Krijgh. Dit is de tweede editie die door Krijgh is samengesteld en de eerste waarin Jansen ook echt afwezig is.

Met Jansen is ook de vanzelfsprekendheid verdwenen waarmee de zaal volstroomt, bleek woensdag op het openingsconcert. Maar geen zorgen. Als er zo mooi wordt gemusiceerd als in Beethovens Geister-trio, waarin Krijgh gezelschap kreeg van haar vaste pianist Magda Amara (warme klank, maar uiterst geraffineerd spel en een goed vermogen om te luisteren) en violist Emmanuel Tjeknavorian (frisse, maar weinig dominante toon, zodat de stemmen uitstekend in evenwicht waren), zal het festival ook in het Janineloze tijdperk standhouden.

In Brahms’ Tweede strijksextet maakte violist Simone Lamsma, inmiddels een succesvol solist, een wat onwennige indruk aan de eerste lessenaar. Net wat te scherp in het geheel, en (nog) geen match met haar medespelers, die meer in herfsttinten kleurden. De samenwerking groeide met elk deel. Heel fijn, die glooiende, volksmuziekachtige lyriek in het Poco allegro, met een hoofdrol voor cellist Victor Julien-Laferrière. Krijgh, zelf net hersteld van een blessure die haar acht maanden aan de kant hield, genoot zichtbaar.

In het latenightconcert in Cloud Nine was het genieten van het watervlugge spel van mandolinevirtuoos Avi Avital en het Signum Saxophone Quartet. Intimiderend strak, dat kwartet uit Keulen. De musici stuurden het publiek met stomende klezmer de nacht in.

Merlijn Kerkhof

Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht, t/m 1/7. Het openingsconcert is terug te luisteren op radio4.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.