Kameleon van jazz is bij vlagen intens

Niet vaak is de 'kameleon van de jazz' in de kleine clubs te aanschouwen, logisch dus dat er spanning hing toen saxofonist Branford Marsalis zaterdagavond in het Bimhuis opdook.

De Amerikaanse saxofonist Branford Marsalis tijdens een optreden op North Sea Jazz in 2013. Beeld ANP

Wie is toch die mystery guest op het affiche van Sax14, het festival dat de afgelopen dagen in Amsterdam werd opgedragen aan de saxofoon? Zaterdagavond tijdens het optreden van het trio van drummer Joost Patocka zou er iemand 'van wereldformaat' het podium opkomen. Maar wie?

Het bleef lang geheim, maar eigenlijk kon iedereen het wel raden. Was Branford Marsalis niet al het hele festival aanwezig? En speelde het Joost Patocka Trio niet met Marsalis toen die dinsdagavond een minuutje in De Wereld Draait Door kwam spelen? Nee, echt heel spannend was het natuurlijk niet. Maar toen Arno Bornkamp, artistiek directeur van Sax14 om half elf zaterdagavond Marsalis aankondigde, voelde je toch een bijzondere spanning in het uitverkochte Bimhuis.

Zo vaak is de 'kameleon van de jazz', zoals Bornkamp hem noemde, niet meer in de kleine jazzclubs te aanschouwen.

Minzaam lachend betrad hij het podium. Hij oogde ontspannen in zijn beige colbertje. Knikje naar Patocka, en hup daar klonken de eerste maten van Hank Mobley's This I Dig Of You.

Ronde toon

Meteen greep Marsalis je bij de lurven. Wat een souplesse en snelheid en altijd die beheerst onderkoelde mooie ronde toon. Pianist Miguel Rodriguez nam het over, Marsalis liep naar achteren en het publiek liet alles even op zich inwerken.


Zo simpel eigenlijk, zoals Marsalis het deed voorkomen. Ook daarna speelde hij in Duke Ellingtons ballad Sunset And The Mockingbird alsof het hem geen enkele moeite kostte. Even wat meer snelheid ietsje later in It Don't Mean A Thing, maar altijd was er die zelfverzekerde blik die leek te zeggen: bijzonder dit? Ik doe dit iedere ochtend even bij het opstaan, voordat ik ga werken.


En gaandeweg, de hele set zou een uur duren, kreeg je toch ook het gevoel alsof het voor Marsalis inderdaad business as usual was. Er was een avondje 'heerlijke jazzstandards van grote klasse en zonder poespas' beloofd en daar was geen woord aan overdreven.


Maar toch: ergens was er die hoop dat Marsalis zich een keer écht in het zweet zou werken. Maar dat liet hij eerder over aan zijn begeleiders, van wie vooral pianist Miguel Rodriguez naar voren trad als Marsalis een stapje terug deed.


Marsalis speelde mooi, bij vlagen ook intens, maar echt heel groots werd het allemaal niet. Hij leek niet heel erg achter het materiaal te staan en straalde iets uit van: Ach die standards, ook wel eens leuk.


Een beetje pesterig zei de saxofonist ook dat hij het laatste nummer van de set, Jelly Roll Mortons Tiger Rag speciaal had uitgekozen omdat het trio daar moeite mee zou hebben. Dat hadden ze niet, geen moment.


Heerlijke band, mooi om Marsalis in deze klassieke setting met dito materiaal te horen. Maar toch bekroop je onwillekeurig het gevoel dat er meer in had gezeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden